II FZ 897/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "J." sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 735/12 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi "J." sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 31 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia jest pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 września 2012 r., mocą którego oddalono wniosek J. Sp. z o.o. w likwidacji w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wskazując, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Wynika to z faktu, że oczywiste uchybienie terminu do wniesienia skargi, w sytuacji braku wniosku i podstaw do jego przywrócenia jest okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie w/w artykułu. W zażaleniu spółka zarzuciła naruszenie art. 245 § 3 p.p.s.a. przez jego pominięcie i nie zwolnienie skarżącej od ponoszenia kosztów sadowych. Stwierdziła, że przyczyną oddalenia wniosku było jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie zauważyć trzeba, że zostało ono sformułowane w sposób tak chaotyczny, iż trudno w istocie zrekonstruować, jakie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia spółka kieruje. Już na początku lektury zażalenia rysuje się wątpliwość co do zakresu żądania strony: skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu w pkt 2 i przyznanie prawa pomocy w całości, przy czym w dalszej części pisma odnosi się do prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując zresztą jako naruszony art. 245 § 3 p.p.s.a., dotyczący definicji prawa pomocy w zakresie częściowym. Tymczasem jej wniosek, a także zaskarżone postanowienie, dotyczyło prawa pomocy w zakresie całkowitym. Podkreślenia wymaga także, że trudno wyobrazić sobie sytuację, w której mogłoby w ogóle dojść do naruszenia tegoż przepisu. Wynika to z faktu, że ma on charakter definicji, określa jedynie zakres pomocy, jaka w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być udzielona stronie. Nie reguluje on natomiast przesłanek przyznania takiej pomocy. Niezrozumiała jest dla tutejszego Sądu przyczyna cytowania przez skarżącą treści art. 244 § 1 p.p.s.a. czy art. 245 tej ustawy. Obydwa przepisy nie mają związku z przesłankami przyznania prawa pomocy, które znajdują się w art. 246 tej ustawy. Wyłącznie z tego ostatniego przepisu wynikają zasady przyznawania prawa pomocy, przy czym uwypuklenia na marginesie wymaga, że przyznanie tegoż prawa osobie prawnej oparte jest na konstrukcji ograniczonego uznania. Przepis ten stanowi bowiem, że przy spełnieniu określonych przesłanek prawo pomocy może być, a nie musi, osobie prawnej przyznane. Abstrahując od powyższej kwestii odniesienia wymaga jeszcze uwaga poczyniona w zażaleniu, że Sąd pierwszej instancji nie kwestionował oświadczenia majątkowego spółki. Wyjaśnić należy skarżącej, że Sąd pierwszej instancji zastosował art. 247 p.p.s.a., z którego wynika, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W niniejszej sprawie w pkt 1) postanowienia z dnia 3 września 2012 r. WSA odrzucił skargę strony, która nie została wniesiona w terminie. Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, oczywiste uchybienie terminu do wniesienia skargi, w sytuacji braku wniosku i podstaw do jego przywrócenia jest okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie w/w artykułu. Wojewódzki Sad Administracyjny w ogóle więc nie oceniał sytuacji majątkowej strony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy, zażalenie jako bezzasadne oddalił.