III SA/Po 495/21

SENTENCJA Dnia 12 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 roku sprawy ze skargi B. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Dnia [...] kwietnia 2020 roku B. C. wniosła o umorzenie należności w wysokości [...] zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł z tytułu składek Wnioskodawczyni poinformowała, że z powodu pandemii koronawirusa została zamknięta galeria handlowa, w której miała punkt sprzedaży i nie mogła wykonywać działalności gospodarczej, a utrzymuje się z niskiej emerytury, którą przeznacza na utrzymanie oraz leczenie i nie ma możliwości dalszego regulowania zadłużenia wobec ZUS w formie ratalnej. Decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Organ dokonał rozpoznania sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawczyni, rodzaju, okresu i wysokości należności oraz przyczyn ich powstania na podstawie wszystkich uzyskanych i przedłożonych do sprawy dokumentów, także uwzględnionych w decyzji nr [...]. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości z [...] lutego 2020 roku B. C. poinformowała, że: od [...] września 2015 roku jest rozwiedziona; jest mikroprzedsiębiorcą i z prowadzonej działalności od października 2019 roku do grudnia 2019 roku uzyskała dochód w wysokości [...] zł; nie pracuje zarobkowo; pobiera świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł brutto, tj. [...] zł netto; nie uzyskuje dochodów z innych źródeł; nie pobiera zasiłków z pomocy społecznej oraz nie korzysta z innych form pomocy; prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe; ponosi stałe, miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu miesięcznych opłat - [...] zł i kosztów związanych z leczeniem - [...] zł; nie posiada innych zobowiązań pieniężnych; nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, wierzytelności i praw majątkowych; prognozuje ratalną spłatę należności. Do rozpatrzenia sprawy skorzystano z danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i B. D. K. W., na podstawie których organ stwierdził, że: [...] sierpnia 2020 roku wnioskodawczyni zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą "[...]" B. C., a od [...] października 2016 roku jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako emeryt i otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł brutto, tj. [...] zł netto, z którego nie są z niego dokonywane żadne potrącenia; w Centralnej Ewidencji Pojazdów nie figuruje jako właścicielka pojazdu; nie jest właścicielką lub współwłaścicielką nieruchomości według informacji z B. D. K. Wieczystych; przymusowe dochodzenie należności z tytułu składek prowadzone przez Dyrektora [...] Oddziału ZUS w [...] zostało zawieszone ze względu na zawartą w dniu [...] października 2018 roku umowę ratalną nr [...] (ostatnia odnotowana wpłata z tego tytułu na numer rachunku składkowego w wysokości [...] zł miała miejsce [...] lutego 2020 roku i dotyczyła rat z terminem płatności na luty, marzec i kwiecień 2020 roku). W ocenie organu nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl zapisu art. 28 ust. 2 u.s.u.s.; nie wykazano zgodnie z zapisem art. 28 ust. 3a u.s.u.s., że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych gospodarstwa domowego; nie wykazano, że powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń; nie wykazano, że stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiły wnioskodawczynię możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Pismem z dnia [...] listopada 2020 roku B. C. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej ocenie organ błędnie przeanalizował dokumenty i wyciągnął sprzeczne wnioski. Wnioskodawczyni poinformowała, że dnia [...] października 2018 roku zawarła z ZUS umowę o rozłożenie należności z tytułu składek na raty, który spłacała systematycznie, ale jej sytuacja finansowa i zdrowotna uległy pogorszeniu. Wyjaśniła też, że w nadziei na zmianę dnia [...] października 2019 roku podjęła działalność gospodarczą, udało się zapłacić składkę za październik 2019 roku, ale nie miała już środków finansowych na uregulowanie składek za trzy następne miesiące. W styczniu 2020 roku poważnie zachorowała i dnia [...] lutego 2020 roku zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z nieopłaceniem składek za okres od listopada 2019 roku do stycznia 2020 roku układ ratalny został zerwany przez ZUS, a jej sytuacja stała się tragiczna i musiała zaciągnąć dnia [...] lutego 2020 roku i dnia [...] czerwca 2020 roku kredyty z pięcioletnim okresem spłaty i miesięcznymi ratami w wysokości [...] zł i [...] zł. Zastrzegła również, ze otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł netto i ponosi wydatki w wysokości [...] zł, w tym: [...] zł na opłaty za mieszkanie i media, [...] zł na leki oraz [...] zł na spłatę kredytów. Wnioskodawczyni podkreśliła, że ma 73 lata i ze względu na wiek nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku, nr UP - [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s." utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2020 roku, nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne B. C.. Organ odwoławczy uwzględnił, że B. C. posiada zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres: od stycznia 2012 roku do marca 2014 roku w wysokości [...] zł - objęte decyzją z [...] maja 2014 roku, znak sprawy [...]; za okres od maja 2014 roku do maja 2015 roku i od listopada 2019 roku do stycznia 2020 roku w wysokości [...] zł - objęte zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2020 roku, nr [...] Suma zaległości na koncie wnioskodawczyni wyniosła [...] zł z tytułu składek oraz [...] zł z tytułu odsetek liczonych na dzień złożenia wniosku o umorzenie, tj. na dzień [...] kwietnia 2020 roku, co zostało oznaczone w decyzji z dnia [...] października 2020 roku, nr [...]. W sprawie organ odwoławczy ustalił, że nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 28 ust 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W zakresie przesłanki wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia organ stwierdził, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia, ale było wynikiem nieopłacania w ustawowym terminie płatności składek w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu nie zachodziły też przesłanki § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dotyczące stanu zdrowia wnioskodawczyni, uwarunkowane nie tylko istnieniem przewlekłej choroby osoby zobowiązanej lub członka jej rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości uzyskania dochodu. Ponadto wnioskodawczyni otrzymuje świadczenie emerytalne, które jest stałym źródłem dochodu i jest wypłacane bez względu na stan zdrowia czy konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. W ocenie organu ograniczone możliwości płatnicze wnioskodawczyni nie mogły być uznane za przesłankę wystarczającą do całkowitego umorzenia zaległości. Przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie odnosiła się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych składek, lecz oznaczała obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Nie odnosi się więc ona do kłopotów finansowych, z uwagi na to, że każdy człowiek indywidualnie w ramach przysługującej mu samodzielności podejmowania decyzji, organizuje swoje sprawy zawodowe i osobiste. Według organu budżet gospodarstwa domowego wnioskodawczyni jest wyższy niż poziom minimum socjalnego, określony w listopadzie 2020 roku przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na kwotę [...]zł netto w II kwartale 2020 roku dla jednoosobowego gospodarstwa emeryckiego. Zatem nie wskazuje on na stan ubóstwa i możliwość sięgania po pomoc z opieki społecznej, która dedykowana jest tylko osobom w bardzo trudnej, zagrażającej egzystencji sytuacji materialnej. Wnioskodawczyni nie korzysta z żadnych form pomocy skierowanych do osób znajdujących się w niedostatku, co prowadzi do wniosku, że może zaspokajać niezbędne potrzeby bytowe bez wsparcia ze strony instytucji socjalnych. Udzielenie pomocy ze środków z pomocy społecznej poprzedzone jest szczegółowym, obowiązkowym wywiadem środowiskowym. Organ dostrzegł, że wnioskodawczyni poinformowała, że ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w wysokości [...] zł, w tym: [...] zł z tytułu opłat za mieszkanie i media oraz [...] zł z tytułu kosztów leczenia. W jego ocenie budżet gospodarstwa domowego wnioskodawczyni pozwala na sfinansowanie w całości miesięcznych wydatków. W miesięcznych kosztach utrzymania nie uwzględniono podstawowych wydatków ponoszonych na zakup żywności, artykułów higienicznych, ubrań, itp., ale nie są one nadzwyczajnymi kosztami jakie musi ponosić, a ZUS nie może umarzać zaległości każdej osobie, która ponosi zwykłe koszty utrzymania. Jednocześnie w ocenie organu wnioskodawczyni nie udokumentowała celu na jaki przeznaczyła pozyskane środki finansowe z pożyczek i kredytów. Z jej oświadczenia z dnia [...] lutego 2020 roku wynika, że nie posiadała żadnych zobowiązań pieniężnych. Uzasadnieniem zaciągnięcia pożyczek nie mógł być natomiast brak dochodów z działalności gospodarczej, ponieważ ich wysokość od października 2019 roku do grudnia 2019 roku wyniosła [...] zł, tj. średnio [...] zł miesięcznie, a środki przeznaczone na cele konsumpcyjne z pierwszej pożyczki wnosiły [...] zł i drugiej - zaciągniętej cztery miesiące później - [...] zł. Posiadanie zobowiązań wobec innych niż ZUS wierzycieli nie stanowiła przesłanki do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek. Przyznanie takiej ulgi doprowadziłoby do naruszenia interesu publicznego, ponieważ skutkiem umorzenia byłoby zwolnienie spod egzekucji osiąganych dochodów oraz posiadanego majątku na rzecz zobowiązań, które nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia na gruncie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Zobowiązania cywilnoprawne, przy ustalaniu preferencji spłaty powinny zajmować miejsce drugorzędne, a w pierwszej kolejności powinny być regulowane zobowiązania publicznoprawne. W ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych miesięczne wydatki na utrzymanie i spłatę kredytów w łącznej wysokości [...] zł przekraczają wysokość uzyskiwanych dochodów ze świadczenia emerytalnego w kwocie [...]zł, co oznacza, że jej sytuacja finansowa jest niejednoznaczna. Umorzenie należności z tytułu składek, w sytuacji gdy zaciągnęła zobowiązania cywilnoprawne. Na podstawie analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy ZUS nie znalazł podstaw do umorzenia żądanych należności w oparciu o zapisy rozporządzenia oraz art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Pismem z dnia [...] lutego 2021 roku B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2021 roku utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2020 roku, nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 roku, poz. 141) przez błędną jego wykładnię i uznanie, że sytuacja zdrowotna i finansowa skarżącej nie ma charakteru wyjątkowego, a odmowa umorzenia zaległości nie spowoduje zagrożenia dla dalszej egzystencji skarżącej; - naruszenie art. 107 § 3, art. 11 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 roku, poz. 256), poprzez nierozważenie w sposób kompleksowy, wnikliwy i rzetelny wszystkich okoliczności związanych z sytuacją majątkową i zdrowotną skarżącej i ograniczenie się do stwierdzeń ogólnikowych. B. C. wniosła jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci rachunku telefonicznego nr [...] z dnia [...] lutego 2021 roku w kwocie [...]zł, na okoliczność wysokości ponoszonych miesięcznie kosztów utrzymania, którego przez przeoczenie, nie uwzględniła przy składaniu wniosku, będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. W jej ocenie organ rentowy pominął też kwotę, jaka po uiszczeniu stałych kosztów miesięcznych, pozostaje na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, czyli przede wszystkim żywności i środków czystości. Różnica pomiędzy otrzymywanym świadczeniem w wysokości [...] zł i kwotą wydatków stałych w wysokości ok. [...] zł daje kwotę [...]zł, która jest możliwa do przeznaczenia na żywność i środki czystości. W ocenie skarżącej niedopuszczalne było stwierdzenie, że koszty zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań, itp. nie są nadzwyczajnymi kosztami, jakie musi ponosić, a ZUS nie może umarzać zaległości każdej osobie, która ponosi, podobnie jak ogół społeczeństwa, zwykłe koszty utrzymania. Stan faktyczny w jej sprawie całkowicie i absolutnie wypełnił przesłanki zawarte w przepisie § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325) zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s." zgodnie, z którym należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4). Stosownie do art. 28 ust. 3 u.s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1. dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2. sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4 a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4 b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5. naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6. jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe warunki umorzenia należności z tytułu składek zostały określone w wydanym na podstawie art. 3b u.s.u.s. rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1. gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2. poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3. przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Decyzja wydawana w zakresie umorzenia należności wobec ZUS ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ powinien uzasadnić wnikliwie i obszernie swoje stanowisko. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zobowiązany otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł brutto, tj. [...] zł netto mogące stanowić przedmiot skutecznej egzekucji. Świadczenie to jest wyższe niż poziom minimum socjalnego, określony w listopadzie 2020 roku przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na kwotę [...]zł netto w II kwartale 2020 roku. Stałe wydatki wynoszą natomiast [...] zł. W tych kosztach nie uwzględniono jednak wydatków na żywność, ubrania, środki czystości. W ocenie Sądu, w świetle dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń faktycznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo uznał, że w przypadku skarżącego nie zachodziły przypadki całkowitej nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., uzasadniające umorzenie zaległych składek. Jak już wskazano powyżej, skarżąca pobiera emeryturę mogącą stanowić przedmiot postępowania egzekucyjnego. Natomiast odnośnie przesłanek umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s., dokonana przez ZUS ocena sprawy, zdaniem Sądu, jest zbyt lakoniczna, nieuzasadniona w odpowiedni sposób. Twierdzenia zakładu są zbyt arbitralne. Dopiero wyczerpujące ustalenia dotyczące sytuacji materialnej skarżącej pozwolą na stwierdzenie, czy jest on w stanie dokonać spłaty przedmiotowego zadłużenia. Wprawdzie ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek do umorzenia zaległości wobec Zakładu spoczywa co do zasady na podmiocie zobowiązanym, ale okoliczności ustalone w sprawie, na podstawie materiału dowodowego, którym dysponował organ nie zostały w pełni prawidłowo zakwalifikowane przez organ. W ocenie Sądu, bez uszczerbku dla wynikających z przepisów proceduralnych zasad prowadzenia postępowania nie można uznać, że skarżąca nie wykazała, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić zaległych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki. Wymaga podkreślenia, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada aktualnie żadnego majątku. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne. Sąd zauważa przy tym, że do kosztów utrzymania nie wliczono koniecznych kosztów związanych ze zwykłą egzystencją: zakup środków czystości, ubrań i.t.p. W tym zakresie nie można zgodzić się oceną dokonaną w tym względzie przez organ, który dostrzegł, że w kosztach utrzymania zadeklarowanych przez B. C. nie uwzględniono podstawowych wydatków ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym, czyli zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań itp., ale "wydatki te nie są nadzwyczajnymi kosztami jaki utrzymania jakie musi ona ponosić, a ZUS nie może umarzać zaległości każdej osobie, która ponosi, podobnie jak ogół społeczeństwa, zwykłe koszty utrzymania". W tym względzie należy przyjąć, że koszty zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań itp. są niezbędnymi kosztami bieżącego utrzymania i powinny być przez organ rozpatrywane jako niezbędny składnik ocenianych kosztów utrzymania wnioskodawczyni ubiegającej się o umorzenie zaległych należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji konieczne pozostaje aby ZUS we wszechstronny sposób dokonał ustalenia sytuacji rodzinnej, majątkowej i zdrowotnej zobowiązanej. W szczególności chodzi o zestawienie jej dochodów ze wszystkimi ponoszonymi kosztami, obejmującymi m.in. również żywność czy ubranie. Dopiero dokonanie takiego uzupełniającego postępowania dowodowego umożliwi stwierdzenie, czy spłata przedmiotowych należności wobec ZUS jest możliwa. W obecnym kształcie decyzja jest w tym zakresie dowolna i jako taka narusza art. 7, art.11, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy przedwczesne byłoby stwierdzanie, czy organ naruszył art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 roku. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustali stan faktyczny biorąc pod uwagę aktualne dochody i wydatki gospodarstwa domowego skarżącej w kontekście zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, uwzględniając jego wiek i stan zdrowia w kontekście uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, jak również sytuację rodzinną. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję.