VIII SA/Wa 464/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] marca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: "skarżąca", "Spółka", "podatnik"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie określenia Spółce podatku od środków transportowych za 2020r. w kwocie [...] zł. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020r., Burmistrz, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Z 2020r., poz.1325 ze zm.; dalej "Op", "Ordynacja podatkowa") oraz art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: "upol") oraz Uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] poz. 10779 z dnia 11 grudnia 2015r.), w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2020r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu stwierdził, że wszczęte z urzędu (postanowieniem z [...] kwietnia 2020r.) postępowanie podatkowe wobec Spółki potwierdziło, że pozostawała i nadal pozostaje właścicielem następujących pojazdów: ciągników siodłowych o nr rej.: [...];[...];[...]; samochodów ciężarowych o nr rej.: [...];[...];[...];[...] oraz naczep samochodowych o nr. rej.: [...] i [...]. Pomimo obowiązku wynikającego z art. 8, art. 9 i art. 11 upol) i mimo wezwania skarżąca nie złożyła deklaracji na podatek od środków transportowych za 2020r., jak również nie dokonała wpłaty podatku w ustawowym terminie. Wobec powyższego, zasadnym stało się wydanie wobec Spółki decyzji na podstawie art. 21 § 3 Op i określenie wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2020r., z uwzględnieniem stawek tego podatku, ustalonych uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 2015r. w sprawie określenia wysokości stawek od podatku od środków transportowych. Burmistrz ustalił zatem skarżącej zobowiązanie z ww. tytułu, od wskazanych wyżej środków transportowych, za 2020r. w łącznej kwocie [...] zł, tj. od: ciągnika siodłowego nr rej. [...] - [...] zł; ciągnika siodłowego nr rej. [...] - [...] zł; ciągnika siodłowego nr rej. [...] - [...] zł; samochodu ciężarowego nr rej. [...] - [...] zł; samochodu ciężarowego nr rej. [...] - [...] zł; samochodu ciężarowego nr rej. [...] - [...] zł; samochodu ciężarowego nr rej. [...] - [...] zł; naczepy nr rej. [...] - [...] zł oraz naczepy nr rej. [...] – [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie bądź jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżąca postawiła zarzuty naruszenia: - art. 8, 9 i 11 upol oraz uchwały Rady Miejskiej w K.nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu zobowiązania od pojazdów wymienionych w skarżonej decyzji, pomimo, że Spółka nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej i nie użytkuje posiadanych pojazdów, - art. 122 Op, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, - art. 187 § 1, art.191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych, - art. 121 § 1 Op, poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Spółka wywiodła, że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, ani też nie użytkuje pojazdów wskazanych w decyzji. Nadto, pojazdy nie przynoszą jej żadnych dochodów. Uznała zatem, że nie ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych w rozumieniu art. 9 upol, który w jej ocenie powinien być należny jedynie w sytuacji korzystania z pojazdu. Dodała, że nie wykorzystując pojazdów nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 11a ww. ustawy. Ponadto posiada duże zaległości podatkowe, które będą skutkowały w najbliższym czasie najprawdopodobniej zajęciem egzekucyjnym przedmiotowych pojazdów. Kolegium, decyzją z [...] marca 2021 r. (postanowienie z dnia [...] maja 2021 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki co do daty wydania decyzji), wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty i argumentację odwołania oraz ramy prawne sprawy, wskazując art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 Op, art. 8, art. 9 ust. 1 zd. 1 upol (zob. s. 1 – 3 decyzji organu odwoławczego). Następnie, odnosząc treść tych przepisów do realiów rozpoznawanej sprawy podzieliło stanowisko Burmistrza, że zaistniały podstawy do wydania decyzji w trybie art. 21 § 3 Op wobec Spółki, która mimo ciążącego na niej z mocy prawa obowiązku, nie złożyła w 2020 r. wymaganej prawem deklaracji, ani też nie uiściła w wyznaczonych terminach rat podatku od środków transportowych. Dodało, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, w wyniku ponownie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wskutek uchylenia przez organ odwoławczy uprzedniej decyzji wymiarowej tego organu z uwagi na dostrzeżone braków w materiale dowodowym potwierdziły, że w 2020r. skarżąca była i jest nadal właścicielem wymienionych w decyzji Burmistrza pojazdów, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych w 2020r. (zob. str. 4 decyzji SKO). Z uwagi natomiast na fakt, że skarżąca nie złożyła wymaganej prawem deklaracji ani nie wpłaciła należności z tytułu I i II raty za 2020r. podatku od środków transportowych, organ I instancji zobowiązany był wydać decyzję określającą wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Kolegium, wymiar tego podatku został dokonany prawidłowo, z zastosowaniem obowiązujących w 2020r. stawek tego podatku przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych oraz załączników do uchwały (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 10779 z dnia 11 grudnia 2015r.). Dodało, że wysokość stawek określonych tą uchwałą nie przekracza stawek maksymalnych podatku od środków transportowych w 2020r. określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2019r. (M.P. z 2019r. poz.738). Kolegium zweryfikowało przy tym sposób obliczenia zobowiązania podatkowego Spółki z informacjami z Centralnej Ewidencji Pojazdów oraz uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. wraz z załącznikami i stwierdziło, że wysokość rocznego zobowiązania podatkowego dla Spółki z tytułu podatku od środków transportowych na 2020r. została określona w prawidłowej w kwocie wynoszącej łącznie [...] zł. Z tych przyczyn wszystkie zarzuty odwołania uznało za nieuzasadnione wskazując przy tym, że fakt nieużytkowania pojazdów nie ma znaczenia dla obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Dopóki bowiem samochody ciężarowe są zarejestrowane, dopóty istnieje względem Spółki obowiązek podatkowy. Podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, wynikającym co do zasady z prawa własności pojazdów, a nie ich wykorzystywania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, Spółka postawiła zarzuty naruszenia: - art. 8, 9 i 11 upol oraz uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych (Dz. Urz. Województwa [...] poz. 10779 z 11 grudnia 2015 r.), poprzez błędną ich wykładnię niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu zobowiązania od pojazdów wymienionych w skarżonej decyzji pomimo, iż Spółka nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, nie użytkuje posiadanych pojazdów; - art. 122 Op poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych; - art. 121 § 1 Op poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021, poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spółka nie kwestionując ustaleń faktycznych co do ilości i rodzaju opodatkowanych zaskarżoną decyzją środków transportowych, zasadność skargi opiera na okoliczności, iż obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, ani nie użytkuje pojazdów wskazanych w decyzji. W ocenie orzekających w sprawie organów okoliczności te są bez znaczenia, albowiem podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, wynikającym generalnie z prawa własności, a nie ich wykorzystywania. Sporem w sprawie objęta jest zatem zasadność opodatkowania środków transportowych, których faktu własności Spółka nie kwestionuje, wskazując jedynie na brak ich wykorzystywania wynikający z braku prowadzenia działalności gospodarczej. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania, wskazać należy, iż zakres postępowania prowadzonego w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych określają przepisy od art. 8 do art. 12b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; także jako: "upol"). W art. 8 upol, ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają następujące rodzaje środków transportowych: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o określonej ustawą dopuszczalnej masie całkowitej oraz autobusy. Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 upol obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, który nie ma w sprawie zastosowania, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Stosownie do art. 9 ust. 3 upol w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. Zgodnie z art. 9 ust. 4 upol obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. W dalszej kolejności, art. 9 ust. 4a i 4b upol przewidują, iż obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (ust. 4a), a zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (ust. 4b). Stosownie do treści art. 9 ust. 5 upol obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Na podstawie natomiast art. 9 ust. 6 upol podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku (pkt 1); odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności (pkt 2); wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (pkt 3). Z zacytowanych wyżej przepisów jasno wynika zatem, że okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych, jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. To oznacza, że okoliczność faktycznego niekorzystania z pojazdu, także ze względu na brak prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń poczynionych w oparciu o informacje pochodzące z Centralnej Ewidencji Pojazdów wynika, iż skarżąca Spółka jest właścicielem wskazanych w zaskarżonej decyzji pojazdów, nie wynika też aby pojazdy zostały wyrejestrowane lub czasowo wycofane z ruchu. Stwierdzić zatem należy, iż bezspornie samochody opisane przez organy i przyjęte do opodatkowania podatkiem od środków transportowych za 2020 r. był zarejestrowane, nie wydano też decyzji o czasowym wycofaniu ich z ruchu. Istniały zatem podstawy faktyczne i prawne do określenia skarżącej, jako właścicielowi tych pojazdów (przedmiotu opodatkowania), zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2020 r., za które podatek ten nie był deklarowany i nie został zapłacony. W związku z tym przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do niewłaściwego zastosowania przez organ czy to przepisów postępowania podatkowego, czy to materialnego prawa podatkowego, które dawałoby podstawy do jej uchylenia. Podsumowując, argumenty Spółki nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, gdyż niekorzystanie z samochodu wskutek nieprowadzenia działalności gospodarczej nie ma żadnego prawnego znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od środków transportowych. Natomiast to okoliczność rejestracji samochodu ma zasadnicze i rozstrzygające znaczenie dla istnienia obowiązku podatkowego w rozważanym podatku, co skarżąca całkowicie pomija, zarzucając organowi naruszenie prawa. Należy zatem podkreślić, że w rozpoznanej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek skutkujących wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Dopóki bowiem sporne pojazdy są zarejestrowane, na ich właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 upol), nawet jeśli z pojazdu faktycznie nie korzysta. Brak jest zatem podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi, tak w zakresie naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Organy ustaliły bowiem prawidłowo stan faktyczny w sprawie w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia i prawidłowo zastosowały w tak ustalonym stanie faktycznym przepisy prawa materialnego. Okoliczności wskazywane przez Spółkę, mające stanowić podstawę do uznania bezzasadności określenia Spółce zobowiązania od środków transportowych w zaskarżonej decyzji pozostawały zaś bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.