I FZ 307/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2171/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do października 2013 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2171/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "strona skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do października 2013 r. Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Spółka wskazała, iż zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca rażąco naruszają utrwalony porządek prawny, naruszają dobre imię Spółki, jak również reprezentującego ją zarządu, zarzucając jej brak profesjonalizmu w działaniach i rzekome liczne zaniedbania. Podniosła, iż strony postępowania przed sądem administracyjnym powinny być traktowane w sposób równy, bez oczywistych przywilejów, tj. możliwość egzekucji decyzji przed prawomocnym orzeczeniem. Odnosząc się do argumentów strony WSA w Warszawie wskazał, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. W ocenie Sądu I instancji za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku nie przemawiały również dane wskazane przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy i załączona do niego dokumentacja. Ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika, iż skarżąca Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, została wykreślona z rejestru podatników VAT, nie notuje jakichkolwiek przychodów, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości. Skoro zatem skarżąca Spółka w istocie nie posiada jakiegokolwiek majątku nadającego się do egzekucji, to nie sposób uznać, iż skarżąca w toku przedmiotowego postępowania w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej, będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W złożonym zażaleniu strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wywodziła, że działania organu doprowadziły do zablokowania funkcji gospodarczych skarżącej. Zadaniem sądu w takich przypadkach winna być - w ocenie strony skarżącej - ochrona jednostki przed bezprawnym działaniem aparatu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze stanowisko strony zawarte w zażaleniu należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły mieć znaczenia argumenty dotyczące zasadności skargi. Wymaga wyjaśnienia, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe udzielenie ochrony stronie skarżącej, tj. do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Rozważając wniosek o zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny bierze bowiem pod uwagę jedynie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Stosownie zaś do treści tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym sensie zasadnie WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że we wniosku strona zatem nie wykazała, by w sprawie istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Innymi słowy, powody, do których strona się odwoływała nie mogły prowadzić do uwzględnienia jej wniosku. Ponadto, mając na uwadze sytuację finansowo-majątkową, w której znajduje się skarżąca, a z drugiej strony charakter decyzji podlegającej wykonaniu, nie można uznać, że w sprawie może dojść do realizacji przesłanek wskazanych w analizowanym wyżej przepisie. Zasadnie zwrócono bowiem uwagę w treści zaskarżonego postanowienia, że w sytuacji, w której skarżąca Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie notuje jakichkolwiek przychodów, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości, to trudno mówić, że wykonanie zaskarżonej decyzji - obejmującej należności pieniężne - może wyrządzić stronie znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.