II GSK 1297/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. T. S. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 766/12 w sprawie ze skargi Ra. T. S. Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r. o sygnaturze V SA/Wa 766/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygniecie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd I instancji przyjął, że brak uwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu "[...]" złożonego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007–2013; Priorytet 8 – Społeczeństwo Informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki; Działanie 8.4 "zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" było uzasadnione. Podstawą braku uwzględnienia protestu było uzyskanie 50,5 pkt na 100 możliwych skoro warunkiem uzyskania dofinansowania było otrzymanie minimum 60% punktów przy czym w każdej grupie należało otrzymać minimum 50% punktów. Oznacza to brak spełnienia kryteriów merytorycznych w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Tekst Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013 został zaakceptowany decyzją Komisji Europejskiej nr K(207) z dnia 1 października 2007 r. w sprawie przyjęcia tego Programu w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego objętego celem "konwersacja" w Polsce oraz przyjęty uchwałą Rady Ministrów z dnia 30 października 2007 r. Przygotowany został na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności. W zakresie regulacji krajowych dotyczących tego programu, to ustawa wyżej wymieniona, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie Pomocy Finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013 oraz szczegółowy opis priorytetów tego programu – dokument opracowany na podstawie tego programu. W załączniku do wymienionego uszczegółowienia uregulowano procedurę odwoławczą. Ponadto, sposób przeprowadzenia konkursu unormowano w Regulaminie przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, przygotowanym na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Sąd I instancji przyjął, że zarzuty formalne są nieuzasadnione. Nie wskazano, które postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego miałyby naruszać zasadę równego traktowania wnioskodawców, a także zasadę przejrzystości. Nie dostrzeżono zmiany kryteriów oceny wniosków w trakcie trwania konkursu i stawiania wymagań, które nie były sprecyzowane w dokumentach. ocena projektu została przeprowadzona w oparciu o dokumenty opublikowane dla drugiej tury naboru wniosków w 2010 r. dostępne na stronie internetowej. Brak wskazania, jakie dokumenty zostały zmienione w trakcie trwania konkursu, czyniły zarzut nieuzasadniony. Brak podstaw do przyjęcia, że nałożono na skarżącą dodatkowe obowiązki, nieprzewidziane w postanowieniach systemu realizacji. Rozpoznane zostały wszystkie zarzuty podniesione w proteście. Nie były też uzasadnione zarzuty dotyczące obligatoryjnych kryteriów merytorycznych. W zakresie posiadania odpowiedniego potencjału technicznego i kadrowego pozwalającego na realizację projektu kryterium 1 w grupie I nie zostało spełnione skoro wskazano do realizacji projektu nieokreślone firmy zewnętrzne. Należało wskazać, czy doświadczenie i potencjał techniczny i kadrowy wnioskodawcy, pozwalało na realizację projektu oraz czy posiadane zasoby ludzkie były wystarczające do wdrożenia projektu oraz osiągnięcia celów nim określonych a jeżeli nie, czy i w jakim zakresie wnioskodawca zamierzał korzystać z usług zewnętrznych. Kryterium 2 w grupie I dotyczyło posiadania doświadczenia w zakresie realizacji i zarządzania projektami z dziedzin objętych konkursem. Przyjęto, że załączone referencje nie potwierdziły realizacji projektów związanych z działaniem a więc projektów zbliżonych. Kryterium 1 w grupie III przy środkach wykorzystania w sposób efektywny (relacja nakład-rezultat) – proporcje pomiędzy ponoszonymi kosztami a oczekiwaniami rezultatu projektu. uznano także zarzut jako niezasadny, skoro brakowało właściwego uzasadnienia do zakresu i celów projektów. Dotyczyło to liczby abonentów początkowych i końcowych oraz niektórych wydatków. Przy kryterium 2 grupy II w zakresie realizacji projektu na określonym obszarze zarzutu, także nie podzielono. Powodem była niespójność w zakresie planowanej ilości abonentów a przy tym niewielki rezultat w stosunku do liczby mieszkańców miasta Kolbuszowa. Należało udowodnić, że jego realizacja spotka się z określonym zapotrzebowaniem. Podane dane, nie pozwoliły na uznanie, że w sposób prawidłowy zidentyfikowano i rozpoznano potrzeby. Przyjęta wysokość szacowanego zapotrzebowania na Internet nie znalazła oparcia w żadnych danych obiektywnych, to jest badaniach czy analizach. Deklaracja o przeprowadzeniu rozeznania była niewystarczająca. Odwołanie się do wywiadu rynkowego jako ogólnego, bez podania szczegółowych informacji odnośnie tego wywiadu i jego rezultatu, była mało przekonywująca. Kryterium 4 grupy III dotyczące wskaźnika produktu i rezultatu weryfikowalne w zakresie rozbieżności pomiędzy celami projektu a realizacją (260 abonentów – 1390 po zakończeniu projektu) mogło być sfinansowane wyłącznie ze środków własnych, nie zaś ze środków europejskich skoro nie były objęte projektem i nie mogły być zweryfikowane w ramach realizacji tego projektu. Powyższe podstawy przyczyniły się do nieuwzględnienia skargi złożonej przez stronę skarżącą. W skardze kasacyjnej [...] zaskarżyła w całości wyrok zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię art. 26 ust. 1 pkt 4, ust. 2, art. 27 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.); § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie udzielania przez Władzę Wdrążającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013 z dani 16 września 2010 r. (Dz.U. Nr 170, poz. 1147). Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 133 § 1 i 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu podała, że ocena wniosku została dokonana niezgodnie z postanowieniami programu operacyjnego. Chodzi o brak równego traktowania jak też brak zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosku. W punkcie 17 instrukcji wypełniania wniosku nie wymagano, jak to błędnie przyjął Sąd I instancji, aby wskazać nazwy zewnętrznych podmiotów, z których wnioskodawca zamierzał korzystać. Stanowiło to dodatkowy wymóg nie objęty przyjętym kryterium. Bezpodstawnie przyjęto istnienie normy w dokumentacji konkursowej wymagającej wykazania bezpośredniego związku pomiędzy wskazanymi zasobami a budową i administracją sieci. Postanowienia Instrukcji jak też innych dokumentów konkursowych nie zawierały takiego wymogu. W Przewodniku po kryteriach nie ma kryterium doświadczenia w sieciach przewodowych-światłowodowych podczas gdy wnioskodawca ma doświadczenia w podobnych (bezprzewodowych). W sprawie chodzi o wszelkie projekty informatyczne, że należy mieć doświadczenie w nadzorze, kontroli i organizacji. Przyjęcie konkretnej technologii było wadliwe. Zawężanie kryterium było niedopuszczalne i prowadziło do zmiany na niekorzyść strony. Nie było też wymagane posiadanie doświadczenia w zakresie realizacji projektów ze środków publicznych. W punkcie 17 Instrukcji takiego wymogu nie ma. Interpretacja ta jest przejawem stawiania nowych wymagań w trakcie konkursu. Oznacza to także brak zachowania przejrzystości reguł. Nie było też wymogu posiadania doświadczenia w realizacji projektów zbliżonych. Treść punktu 17 Instrukcji wyraźnie nawiązuje, że chodzi o szeroko rozumiane projekty informatyczne niekoniecznie zbliżone do projektu będącego przedmiotem wniosku. Odwołanie się do liczby odbiorców końcowych jako mającego znaczenie, także nie wynika z instrukcji. Wskazana liczba 260 abonentów odnosi się do podmiotów, które wyraziły zgodę, zaś w liczbie 1390 są także podmioty, które zadeklarowały skorzystanie z Internetu w okresie późniejszym. Zawężanie kryterium narusza przejrzystość reguł. Z § 6 ust. 4 regulaminu nie wynika, że istniał obowiązek wykazania rentowności wydatków. Zaliczyć ich należy do nowych wymagań w trakcie konkursu. Naruszone zostały kryteria wyboru i przejrzystość reguł. Nie było też wymogu prowadzenia badań i analizy zapotrzebowania, a należy je zaliczyć do kryteriów na niekorzyść. Brak zawarcia w uzasadnieniu, że zostanie wybrany generalny wykonawca robót budowlanych i tym samym określono zakres prac podmiotu zewnętrznego mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięcie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu faktu wynikającego z treści wniosku, że skarżąca wskazała inne projekty już zakończone powoduje brak rozważenia tego zagadnienia. Pomylenie pojęć w zakresie wydatków jest nierzetelnym zbadaniem treści wniosku. Wydatek na router brzegowy rzędu [...] zł jest przeszacowany, gdyż urządzenie takie można kupić za [...] zł. Pominięto też oceny pozamerytoryczne przyznane w rozstrzygnięciu protestu. Oznacza to brak należytego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy. Brak ustalenia stanu faktycznego czyni ocenę arbitralną i wymykającą się spod kontroli sądowej. Z tych też powodów skarga stała się konieczna do złożenia i zasługuje na uwzględnienie. Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że podniesione zarzuty są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje w zakresie w niej uregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymienia przepisy tej ustawy, których stosowanie jest wyłączone. Wskazać należy, że przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znajdują zastosowanie między innymi art. 174, 183 § 1 i 2, art. 184 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako przepisy, których stosowanie nie zostało wyłączone, a także jako przepisy poświęcone materii, która w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju unormowana nie została. Zgodnie z art. 174 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z regulacji zawartej w art. 183 § 1 cytowanej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zatem zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają zarzuty objęte podstawami kasacyjnymi. Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej strona skarżąca nietrafnie zarzuciła naruszenie art. 133 § 1 i 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sad orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności a wynikającego z akt sprawy. O naruszeniu obowiązku określonego w art. 133 § 1 ustawy a więc czasie i podstawach wyrokowania można mówić wtedy, gdy Sąd I instancji przeprowadzi kontrolę legalności zaskarżonego aktu, która wyrażać się będzie w przedstawieniu stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie. Natomiast art. 141 § 4 ustawy można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygniecie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca odwołując się do naruszenia powyższych przepisów wskazała na pominięcie w uzasadnieniu wyroku szeregu wskazanych przez nią informacji zawartych w aktach sprawy, a w szczególności we wniosku o dofinansowanie. O ile przepis art. 133 § 1 ustawy nakłada obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, to wyjście poza materiał znajdujący się w aktach sprawy oznacza zakaz. Do naruszenia tego przepisu dochodzi wówczas, gdy Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. W art. 141 § 4 ustawy o ile jest mowa o zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy jako jednego ze składników uzasadnienia, to nie można tego rozumieć jako obowiązku szczegółowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy. Chodzi o przedstawienie stanu sprawy oraz powstałych wymaganych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a więc pozwalające na skontrolowanie przez strony postępowania i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Uzasadnienie wyroku powinno zatem zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organ przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. Nie ma natomiast obowiązku odnoszenia się do wszystkich aspektów sprawy w tym również do tych, które nie mają istotnego znaczenia dla jej rozpoznania. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz do wszystkich aspektów sprawy. W swoim rozstrzygnięciu, że podziela w całości ustalenia organu w odniesieniu do poszczególnych kryteriów wyboru też zawarta jest ocena. Nie zostały również pominięte okoliczności, na które wskazała skarżąca. Chodzi o powierzenie przez skarżącą generalnemu wykonawcy budowy sieci i przyjęcie braku określenia przez skrzącą zakresu powierzonych zadań, realizacji przez skarżącą projektu z dziedzin objętych konkursem czy też uzasadnienie dla zakupu routera brzegowego, którego cena odbiega w sposób istotny od typowego urządzenia tego rodzaju pojawiło się dopiero w proteście a opis wydatku zamieszczony we wniosku był ogólnikowy. Sąd pierwszej instancji ocenił wyżej wymienione kwestie w sposób niekorzystny dla skarżącej co nie może jednocześnie prowadzić do wniosku, że zostały one przez niego pominięte. Jak to już wyżej podniesiono, przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakłada na Sąd I instancji odniesienia się do każdego elementu skargi szczególnie wówczas, gdy jest to bez znaczenia dla istoty sprawy. Podkreślić należy, że pozytywne rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy wnioskodawca pozytywnie spełni wszystkie kryteria opisane we wniosku. Brak spełnienia ich skutkuje negatywnym zaopiniowaniem wniosku. Bez znaczenia jest fakt, że wnioskodawcy zależy na tym, by Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi w tym także do tych, które są nieweryfikowalne oraz ostatecznie bez znaczenia dla istoty sprawy. Podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku o dofinansowanie, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tej oceny. Strategiczna ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie. Wynik tej oceny powinien zawierać uzasadnienie ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego, to podniesione zarzuty są też nieuzasadnione. Podniesiony zarzut z punktu pierwszego został sformułowany zbyt ogólnikowo. Chodzi o dokonanie oceny wniosku w sposób niezgodny z postanowieniami programu operacyjnego. Skarżąca w zarzucie tym upatruje dokonanie oceny w oparciu o kryteria i wytyczne nie ujęte w dokumentach stanowiących system realizacji programu operacyjnego. Zarzut ten został sformułowany jako wadliwe stosowanie postanowień realizacji tego programu. Nie wskazała jednak, które postanowienia realizacji programu operacyjnego miałyby naruszyć zasadę równego traktowania i przejrzystości. Z uwagi na zbyt ogólnikowe sformułowanie tego zarzutu – Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że Sąd I instancji wbrew podniesionemu zarzutowi prawidłowo przyjął ocenę projektu jako zgodną z opracowanymi kryteriami wyboru. Nie można wobec tego przyjąć, że naruszony został art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Nie został też naruszony art. 26 ust. 1 pkt 4 w ramach punktu 17 Instrukcji wypełniania wniosku. Chodzi o wprowadzenie dodatkowego wymogu w zakresie podania nazwy zatrudnionych podmiotów zewnętrznych świadczących usługi jak też wykazania bezpośredniego związku pomiędzy wskazanymi zasobami a budową i administracją sieci. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zapisy przewodnika zostały potwierdzone w pkt 17 Instrukcji, że należało wskazać potencjał kadrowy i techniczny umożliwiający prawidłową realizację projektu. Chodziło o wskazanie czy posiadane zasoby ludzkie są wystarczające do wdrożenia projektu oraz osiągnięcia celów określonych w projekcie. Skoro we wniosku o dofinansowanie skarżąca zadeklarowała, że będzie przy realizacji korzystać i dysponować zasobami technicznymi i kadrowymi innych firm, to powstał dodatkowy obowiązek sprawdzenia potencjału podmiotów współpracujących. Obowiązek ten potwierdza również treść wzoru "Biznes Planu" gdyż w punkcie "Zespół zarządzający" stanowiącego część dokumentacji konkursowej, należało określić zadania projektu przewidywane do zlecenia firmom zewnętrznym. Powyższe zapisy świadczyły, że należało wskazać nie tylko firmy, których potencjałem technicznym i kadrowym będzie się dysponować, ale i też w jakim zakresie firmy te będą uczestniczyć w realizacji projektu poprzez wskazanie konkretnych zadań. Oznacza to bezpodstawność zarzutu, że dokumentacja konkursowa nie przewidywała wymogu określenia, w jaki sposób posiadane zasoby i potencjał techniczny zostaną wykorzystane w projekcie. Zarzut braku wykazania bezpośredniego związku pomiędzy wskazanymi zasobami a administracją i budową sieci uznać należało za niezasadny. Zapisy Instrukcji i Przewodnika były jednoznaczne, że należało wskazać potencjał kadrowy i techniczny posiadany, bądź którym dysponuje w czasie aktualnym na dzień wypełnienia wniosku, nie zaś który będzie posiadać, czy też którym będzie dysponować. Zasady równego traktowania podmiotów uczestniczących w konkursie mogły nastąpić wyłącznie wówczas, gdy ocenie poddany został aktualny potencjał firm zgłaszających się, gdyż stan taki mógł być porównywalny, a wskazanego kryterium nie można było budować na zdarzeniach przyszłych i niepewnych. Brak jest podstaw do twierdzenia o zastosowaniu dodatkowych wymogów a to oznacza brak podstaw do przyjęcia naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy. Nie jest też uzasadnione naruszenie art. 28 ust. 6 oraz art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 26 ust. 2 ustawy – podniesionego w zarzucie 4. Skarżący w ramach tego zarzutu podniósł, że postawiono nowe wymagania w trakcie konkursu. Zażądano wskazania dysponowania personelem posiadającym kwalifikacje w zakresie technologii światłowodowych. Oznacza to zawężenie kryterium a więc dokonano modyfikacji i naruszono przejrzystość stosownych reguł. Tymczasem wymóg taki wynika już z nazwy samego kryterium, które określa, że badaniu podlega potencjał techniczny i kadrowy pod kątem możliwości realizacji tego konkretnego konkursu jak to trafnie podniósł Sąd I instancji. O ile zakres kryterium Grupy I pkt 2 Przewodnika obejmuje doświadczenie w zakresie realizacji i zarządzania projektami z dziedzin objętych konkursem, to prawidłowo przyjęto, że w ramach tego kryterium należało ocenić doświadczenie posiadanego potencjału kadrowego w realizacji projektów zbliżonych do projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że należało ocenić nie doświadczenie w realizacji projektów zakresu informatyzacji w ogóle ale doświadczenie w realiach zbliżonych do projektu będącego przedmiotem wniosku. Użyte pojęcie "objętych konkursem", w pełni wyczerpuje interpretację przyjętą przez Sąd I instancji a to oznacza, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, że nie są to nowe wymagania i zmiana faktyczna w trakcie konkursu jak starano się wywieść. Wniosek trafnie oceniono na podstawie istniejących (nie zmodyfikowanych) kryteriów wynikających z dokumentacji konkursowej i obowiązujących skarżącą jako wnioskodawcę. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut piąty w ramach podstaw prawnych zgłoszonych przy zarzucie cztery. Chodzi o wymóg posiadania doświadczenia w zakresie realizacji projektów ze środków publicznych. W ocenie kasatora jest to nowy wymóg stawiany w trakcie konkursu skoro dotyczy tylko informacji a nie jest to równoznaczne z wymaganiem posiadania konkretnego doświadczenia. O ile rozumowanie takie zostało wywiedzione z punktu 17 Instrukcji, to należy zauważyć, że zarówno ta część Instrukcji w połączeniu z punktem 17 wniosku i z opisem projektu niewątpliwie prowadzi do konieczności poznania doświadczenia w tej materii. Nie oznacza to naruszenia punktu 17 Instrukcji. Odwołanie się w zarzucie sześć do kwestionowania wymogu posiadania doświadczenia wnioskodawcy w zakresie realizacji i zarządzania projektami zbliżonymi jest nieuzasadnione. O ile w punkcie 17 Instrukcji jest mowa o dziedzinach objętych konkursem, to nie należy oceniać doświadczenia z zakresu informatyzacji w ogóle lecz projektów zbliżonych do projektu będącego przedmiotem wniosku. Nie są to kryteria zmodyfikowane ale istniejące, wynikające z dokumentacji konkursowej. Oznacza to, że ocena Sądu I instancji jest prawidłowa i nie sprowadziła się do zaakceptowania zawężenia interpretacji i postawienia nowych wymagań w trakcie konkursu. Zarzut zatem błędnej wykładni art. 28 ust. 6 oraz art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 26 ust. 2 ustawy jest nieuzasadniony. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji w ramach zarzutu siedem art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 26 ust. 2 ustawy oraz § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie udzielenia przez Władzę Wdrążającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013 z dnia 16 września 2010 r. (Dz.U. Nr 170, poz. 1147) jest nieuzasadniony. Bezzasadnie skarżąca przyjęła, że tylko liczba odbiorców końcowych ma znaczenie przy ocenie projektu tym kryterium. Twierdzenie to nie uwzględnia definicji ustawowej zawartej w prawie telekomunikacyjnym i powyższym rozporządzeniu w zakresie "dostarczenia usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu". Zalicza do niej realizację inwestycji a także dostarczanie usługi użytkownikowi końcowemu poprze jego przyłączenie do sieci telekomunikacyjnej w celu dostarczenia usługi nie zaś tylko samo stworzenie przyłączenia. Dodatkowo § 1 ust. 2 tego rozporządzenia wskazuje, ze pomoc finansowa jest udzielana w formie bezzwrotnego wsparcia finansowego na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu użytkownikowi końcowemu. Jednym z założonych obligatoryjnych wskaźników rezultatu działania jest osiągnięcie określonej liczby abonentów usługi internetowej realizowanej za pomocą wybudowanej infrastruktury "ostatniej mili". Oznacza to, że usługodawca nie może poprzestać na stworzeniu przyłączenia, ale powinien zarówno utrzymać łącze abonenckie w gotowości do świadczenia usługi, jak również umożliwić zapewnienie połączenia do sieci Internetu. Celem działania nie jest zatem wyłącznie budowa infrastruktury, ale świadczenie określonej usługi przy pomocy tej infrastruktury użytkownikowi końcowemu. W przedmiotowym kryterium zgodnie z Przewodnikiem badaniu podlega zachowanie właściwych proporcji pomiędzy ponoszonymi kosztami a oczekiwanymi rezultatami projektu. Rezultaty te określone są przez wnioskodawców poprzez wskazanie wskaźników rezultatu. Skarżąca wskazał wskaźnik rezultatu w ilości 260 sztuk. W sytuacji gdy chciała umieścić inną ilość, należało to wskazać. Oznacza to brak zastosowania się do zapisów pkt 13 i 14 Instrukcji i spójności między tymi punktami. Słusznie przyjął Sąd I instancji, że podstawa oceny tego kryterium były wskaźniki produktu i rezultatu i wobec tego ocena przebiegała prawidłowo. Nie zasługuje także na uwzględnienie w ramach zarzutu ósmego, że wnioskodawca miał obowiązek wykazać rynkowość wydatków podczas gdy z § 6 ust. 4 Regulaminu obowiązek ten nie wynikał. W ocenie jego są to nowe wymagania w trakcie konkursu nie zapisane w dokumentach i narusza kryteria wyboru i obowiązek przeprowadzenia oceny z zachowaniem przejrzystości reguł. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela takiej oceny z następujących powodów. W pierwszej kolejności nie ma racji kasator, że postanowienia dokumentacji konkursowej nie ustanawiają wymogu szczegółowego uzasadnienia wydatków i wykazania ich rynkowości. Oceniając kryterium z grupy III pkt 1 należało zbadać między innymi czy planowane wydatki nie są przeszacowane. Oceniając kryterium z grupy III pkt 3 należało zbadać między innymi – czy wydatki są uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatnie do jego zakresu i celu. Tego samego wymagały od wnioskodawcy zapisy Instrukcji do pkt 21 wniosku wskazujące, że przy jego wypełnianiu planowane wydatki muszą spełniać kryterium kwalifikowalności i spełniać kryterium rynkowości a więc zasadności, racjonalności przy wykazywaniu. Zgodnie z Instrukcją do tego punktu wniosku należało wpisać jakiego typu wydatki są planowane w związku z realizacją poszczególnych etapów projektu. Opis wydatków był szczegółowy i pozostawać w korelacji z pozostałymi punktami wniosku oraz opisem poszczególnych elementów infrastruktury zawartych w Biznes planie (opisy wydatków musiały być wspólne). Rozbieżności w opisie wydatków trafnie zostały uznane za nienależycie uzasadnione bądź w ogóle nieuzasadnione (wydatek związany z zakupem routera brzegowego). Konsekwencją tej oceny jest trafne oddalenie tych zarzutów i prawidłowo przyjęta argumentacja. Wskazane podstawy naruszenia prawa materialnego są nieuzasadnione. W ramach zarzutu dziewięć kasator zarzucił wprowadzenie nowego wymogu, a mianowicie wymagań w zakresie przedstawienia szczegółowych badań i analizy w zakresie wysokości zapotrzebowania. W ocenie kasatora ogólne przeprowadzenie wywiadu rynkowego spełniało wymagane kryterium w sytuacji braku normy nakazującej przedstawienie dokładnych analiz i badań zapotrzebowania. Oznacza to w jego ocenie zmianę faktyczną, a także zmianę kryteriów na niekorzyść wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zarzutu skoro z grupy III pkt 2 należało wykazać potrzeby realizacji projektu na określonym obszarze. Badaniu podlegały uzasadnienie projektu pod kątem rozwiązania problemów wskazanych z punktu 16 Instrukcji. Chodziło o zidentyfikowane potrzeby realizacji projektu. Zapisy tam zawarte potwierdzają identyfikację o obiektywne dane w celu uzasadnienia swoich twierdzeń zawartych we wniosku. Samo twierdzenie nie poparte źródłem było niewystarczające. Chodziło o wykazanie rzeczywistego zapotrzebowania. powyższe argumenty wskazują, ze zarzut naruszenia art. 28 ust. 6, art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 26 ust. 2 ustawy nie można było przyjąć za uzasadniony. Z przyczyn powyższych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183, 184 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 30e wyżej cytowanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.