I OZ 1140/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2913/13 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2913/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek A. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. odrzucił skargę A. J. na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych. Pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. A. J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyjaśniając, że uchybiła terminowi bez swojej winy. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w związku z brakiem pracy w jej miejscu zamieszkania zmuszona jest poszukiwać pracy za granicą. W czasie jej nieobecności sprawy urzędowe pomagają jej załatwiać członkowie rodziny kontaktując się z nią telefonicznie. Wyjaśniła, że nie wie kto odebrał w jej imieniu wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, ani też kto wykonał w jej imieniu to wezwanie w sposób wadliwy. Wskazała, że jej przekazano informację dotyczącą jedynie obowiązku uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł. Wyjaśniła ponadto, że o konieczności uzupełnienia skargi przez złożenie siedmiu jej odpisów dowiedziała się dopiero z treści postanowienia Sądu z dnia 8 maja 2014 r. odrzucającego jej skargę. Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do nadesłania informacji z jaką datą dowiedziała się o treści ww. postanowienia Sądu. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 18 lipca 2014 r. wskazała, że o treści postanowienia Sądu dowiedziała się w dniu 26 maja 2014 r. po powrocie z pracy za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżąca nie zachowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. A. J., pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek ten został nadany w Polskiej Placówce Pocztowej w dniu 5 czerwca 2014 r. (data stempla na kopercie). Jak wynika zaś z wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 18 lipca 2014 r., skarżąca dowiedziała się o treści postanowienia Sądu z dnia 8 maja 2014 r. w dniu 26 maja 2014 r. po powrocie z zagranicy. Z tą data zatem ustała przyczyna uchybienia przedmiotowemu terminowi, bowiem wówczas skarżąca dowiedziała się o konieczności nadesłania odpisów skargi. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 2 czerwca 2014 r. Nadany więc w dniu 5 czerwca 2014 r. wniosek jest spóźniony. Tym samym nie został spełniony wymóg formalny konieczny do rozpatrzenia wniosku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie lub zmianę i przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi nie została pouczona o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, lecz jedynie o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie skarżącej nie można przyjąć, że w dniu, w którym dowiedziała się o treści postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. ustała przyczyna uchybienia terminu. Zdaniem skarżącej przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 29 maja 2014 r., tj. w dniu, w którym uzyskała poradę prawną w tym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż ustanie przyczyny uchybienia terminu nastąpiło w dniu 26 maja 2014 r., tj. w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się o treści postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. W tym bowiem dniu skarżąca powzięła wiadomość o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi. Dlatego też nie można uznać, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym skarżąca uzyskała poradę prawną. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 2 czerwca 2014 r. Wniosek skarżącej został nadany w Placówce Pocztowej w dniu 5 czerwca 2014 r., a więc już po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca podnosi, że przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi nie została pouczona o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, lecz jedynie o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec tego wskazać należy, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Nie oznacza to jednak, że sąd jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań. Sąd nie ma obowiązku przewidywać zamiarów i potrzeb stron występujących w postępowaniu i zawiadamiać ich o każdym możliwym rodzaju czynności, którą strona może podjąć lub której może żądać w konkretnej sytuacji. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.