III SA/Wr 522/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Wobec A. B. (dalej: skarżący, zobowiązany) Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – S. M. (dalej: organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego zaległość z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od listopada 2013 r. do października 2015 r. W toku postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 07.11.2018 r. zajął wynagrodzenie za pracę. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone dnia 15.11.2018 r. Pismem z dnia 19.11.2019 r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne, żądając zakończenia egzekucji z uwagi na nieistnienie obowiązku podlegającego egzekucji. Z uzasadnienia wniosku wynika, że zobowiązany wyprowadził się w 2012 r. z mieszkania przy ul. [...] (miejsce zarejestrowania odbiornika), a wniosek o wyrejestrowanie został złożony w październiku 2013 r. Załączone do podania zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 7 listopada 2013 r. potwierdza z kolei, że nowy numer identyfikacyjny został pod wskazanym adresem nadany B. O. – B. ([...]). Organ egzekucyjny pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zasadności tego zarzutu. Jednocześnie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone do czasu rozpoznania zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym wskazanym w sentencji, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Wierzyciel wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza wyrejestrowania przez zobowiązanego w 2013 r. odbiorników radiofonicznych (brak dowodów potwierdzających ten fakt). Dokumentu potwierdzającego tę okoliczność nie przedstawiono pomimo stosownego wezwania. Ponadto wierzyciel zauważył, że w dniu 5 października 2015 r., nastąpiła ponowna rejestracja odbiorników pod adresem W., ul. [...] (numer [...]), w wyniku czego dokonano konsolidacji kont i rejestracja na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] została zamknięta. Powołując się powyższe postanowienie wierzyciela, organ egzekucyjny wydał postanowienie o nr [...], w którym uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W zażaleniu z 20 sierpnia 2019 r. skarżący ponowił w dużej części argumenty podnoszone we wcześniejszym piśmie i zarzucił naruszenie m.in.: - art. 2 ust 1 i 4 ustawy 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.) – dalej: ustawa, poprzez uznanie, że nie posiadając odbiorników, skarżący jest obowiązany uiścić opłatę, a także uznanie, że ta opłata powiązana jest z osobą a nie odbiornikiem; - art. 2 ust. 5 ustawy poprzez uznanie, że z jednego adresu mogą być pobierane dwie opłaty abonamentowe; - art. 45 ust. 1 u.p.e.a. poprzez nieodstąpienie od czynności egzekucyjnych, gdy na podstawie przedłożonych dowodów można stwierdzić nieistnienie obowiązku. Ponadto zarzucono naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, podkreślając pominięcie dowodu z przesłuchania B. O. – B. (art. 7 k.p.a.), prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania (art. 8 k.p.a.), błędne przyjęcie, że pomimo nieposiadania odbiornika obowiązek nadal istnieje z powodu braku wyrejestrowania odbiornika (art. 6 k.p.a.), niepełne postępowanie dowodowe (art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a.), niepoinformowanie przez wierzyciela o zaistniałej sytuacji przy dokonywaniu ponownej rejestracji (art. 8 i art. 9 k.p.a.). Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu. W uzasadnieniu podkreślił, że zawarte w ostatecznym postanowieniu stanowisko wierzyciela co do tego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje ma dla organu egzekucyjnego charakter wiążący i powtórzył oraz rozszerzył argumentację zawartą w postanowieniu wierzyciela oraz organu egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie po raz kolejny przedstawiono zarzuty wskazywane też na wcześniejszym etapie postępowania, w tym m.in. naruszenie art. 2 ust 1., ust. 4 i ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, art. 45 ust. 1 u.p.e.a., art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 77 w zw. 80 k.p.a. Skarżący nie zgodził się z zajętym przez wierzyciela stanowiskiem co do istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jego zdaniem wierzyciel bezpodstawnie przyjął, że abonament jest powiązany z osobą i jedynym warunkiem zapłaty jest rejestracja. Przepisy ustawy przewidują możliwość wyrejestrowania odbiornika, jednak nie powodują, że wystarczającym warunkiem ponoszenia opłaty jest bycie zarejestrowanym. To, że numer jest nadawany abonamentowi to jedynie kwestia porządkowania informacji. Skoro skarżący nie posiadała żadnego odbiornika, w szczególności w lokalu przy ul. [...], nie był zobowiązany do płacenia abonamentu (opuszczenie lokalu, wymeldowanie). Skarżący jeszcze raz podkreślił, że dokonał wyrejestrowania odbiornika, choć nie ma dokumentu to potwierdzającego. Inne okoliczności (środki dowodowe) wskazane przez pełnomocnika nie zostały natomiast przez wierzyciela uwzględnione (zeznania świadka, wymeldowanie i opuszczenie lokalu, zarejestrowania odbiorników na inną osobę, wniosek o rejestrację przy ul. [...]). Zdaniem pełnomocnika działanie wierzyciela budzi poważne wątpliwości i podkopuje zasady działania organów, o czym świadczy niepoinformowanie przez wierzyciela o istnieniu zaległości przy kolejnej rejestracji w 2015 r., jak i podjęcie czynności mających na celu ściągnięcie zaległości przed upływem terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z powołanym art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie. Rozstrzygając w tym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. ) – dalej: u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1); odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 2); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (pkt 3); błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4); niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5); niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 7); zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8); prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (pkt 9); niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (pkt 10). W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W świetle powyższych regulacji, pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowisko wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 oraz pkt 2u.p.e.a. zarzutów, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest przy tym wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Skarżący powołał się na przesłankę objętą pkt 1) art. 33 u.p.e.a., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak wskazano trafnie w zaskarżonym postanowieniu, zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst. jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226), uchylone przez obowiązującą obecnie ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.). Zgodnie z jej przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1), w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo pocztowe. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego i trwa do czasu ich wyrejestrowania. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. 2013 nr 0 poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W świetle powyższego, należy przyjąć – wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego - że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że rejestrujący posiada i używa ten odbiornik, a w konsekwencji do potwierdzenia istnienia wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Powyższe stanowisko było wyrażane już w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, WSA w Gliwicach dnia 9.12.2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13). W rozpoznawanej sprawie, co wymaga podkreślenia, nie jest przez skarżącego kwestionowany fakt zarejestrowania odbiornika rtv i powstanie po jego stronie obowiązku w opłatach abonamentowych. Sporną okolicznością jest natomiast ustanie tego obowiązku. Jak jednak trafnie wskazuje w tej kwestii wierzyciel, a za nim organ egzekucyjny, skoro w aktach wierzyciela brak jest dowodu wyrejestrowania, a sam zobowiązany takiego dowodu nie przedstawia, organ nie miał podstaw do uznania, że obowiązek ten ustał. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, co należy podkreślić, powiązany został z faktem posiadania przez dana osobę i użytkowania odbiornika rtv, nie zaś z jego lokalizacją. Fakt uiszczania opłaty jednej abonamentowej "z jednego adresu" nie jest wynikiem takiego powiązania, ale skutkiem szczególnej regulacji dotyczącej użytkowania odbiorników rtv w jednym gospodarstwie domowym (czego nie należy utożsamiać z jednym adresem). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 ustawy, opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5. W ust. 5 pkt 1 natomiast zastrzeżono, że uiszcza się tylko jedną opłatę niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność. W momencie więc gdy przez osoby zamieszkujące pod tym samym adresem nie jest spełniona przesłanka prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, a każda z nich posiada jakiś odbiornik rtv, obowiązane są uiszczać niezależnie od siebie opłatę abonamentową po dokonaniu rejestracji – w świetle czego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 5 ustawy przez przyjęcie, że z jednego adresu mogą być uiszczane dwie opłaty abonamentowe. Sam fakt wyprowadzki skarżącego w 2013 r. z adresu podanego we wcześniejszym zgłoszeniu rejestracyjnym wskutek rozwodu nie może także być utożsamiony z zaprzestaniem posiadania/używania odbiornika, jak sugerują to zarzuty skargi. Nie tylko nie dowodzi on w żaden sposób, że skarżący po wyprowadzce nie posiadał żadnego odbiornika (stacjonarnego lub np. samochodowego) - skoro nie dokonał jego wyrejestrowania, ale również tego, że w czasie prowadzenia wspólnego gospodarstwa z żoną nie posiadali więcej niż jednego odbiornika, a po jego wyprowadzce nie pozostały nadal pod dotychczasowym adresem radioodbiorniki – a w związku z tym była żona prawidłowo dokonała ich rejestracji na swoje nazwisko. Przedstawione przez skarżącego okoliczności i argumenty nie stanowią zatem dowodów obalających domniemanie posiadania i używania odbiornika, wynikające z faktu uprzedniego (przed 2013 r.) zarejestrowania przez skarżącego odbiornika rtv i jego niewyrejestrowania. W świetle powyższego za bezzasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 i 4 ustawy przez uznanie, że na skarżącym ciążył obowiązek z tytułu opłat abonamentowych pomimo braku odbiorników telewizyjnych. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady interpretacji wątpliwości na korzyść strony. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Jak więc jasno wynika z treści przytoczonego przepisu, wątpliwości, o których w nim mowa muszą dotyczyć interpretacji normy prawa, nie zaś ustaleń co do stanu faktycznego. W przekonaniu sądu interpretacja przedstawionych w uzasadnieniu skarżonego postanowienia przepisów ustawy oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) nie budzi wątpliwości co do tego, że przepisy te łączą moment powstania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z datą rejestracji odbiorników, a jego ustanie – z dopełnieniem obowiązku ich wyrejestrowania, jako powiązanym właśnie z faktem ustania posiadania odbiornika. Skarżący natomiast próbuje dokonać wywodu logicznego co okoliczności faktycznej tj. ustania posiadania odbiornika w związku z wyprowadzeniem się z mieszkania, które zajmował w 2013 r. razem z ( byłą obecnie) żoną – który, nie tylko nie potwierdza wystarczająco podnoszonych przez niego faktów (jak wyjaśniono powyżej), ale przede wszystkim nie świadczy o istnieniu wątpliwości prawnej, do której odnosi się treść aert. 7a k.p.a. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 45 ust. 1 u.p.e.a. poprzez nieodstąpienie od czynności egzekucyjnych, gdy na podstawie przedłożonych dowodów można stwierdzić nieistnienie obowiązku. Jak trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, ten tryb postępowania jest przeznaczony do czynności podejmowanych wobec zobowiązanego w terenie i ma pozwolić zobowiązanemu na przerwanie egzekucji w sytuacji, gdy posiada np. dokument zapłaty, który może zostać okazany poborcy dokonującemu czynności egzekucyjnych. Skarżący podważył natomiast słuszność prowadzenia egzekucji zaraz po jej wszczęciu, korzystając z instytucji zarzutów na postepowanie egzekucyjne i w tym trybie wydane zostało zaskarżone postanowienie, którego legalność jest przedmiotem badania przez Sąd. Sąd nie stwierdził również, by w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego. Organ prawidłowo wykonywał czynności proceduralne, a w wydanym rozstrzygnięciu w sposób jasny i przejrzysty wyjaśnił przesłanki jego podjęcia. Również wierzyciel w uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawił argumenty, które zadecydowały o oddaleniu zarzutu, a których skarżący skutecznie nie podważył. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.