I GSK 2997/18

SENTENCJA Dnia 9 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 86/18 w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 86/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M. T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprawa rozpoznawana jest ponownie, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1746/17, poprzednio wydanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 823/16 oddalającego skargę skarżącego na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2016 r. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę (art. 183 p.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że decyzja, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności była przedmiotem kontroli sądowej – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 701/13 oddalił skargę. Fakt ten stanowił podstawę do odmowy wszczęcia postępowania przez Prezesa ARiMR, które to orzeczenie zostało następnie utrzymane w mocy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organy powołały się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09. Zgodnie z tą uchwałą żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) Zwrócenie się do organu administracji publicznej z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji, która wcześniej była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego, podlega tym samym rygorom procesowym, co wszystkie inne żądania w tym przedmiocie. Bez przeprowadzenia oceny odnoszącej się do tych aspektów sprawy, organ nie może przystąpić do rozpoznania skierowanego do niego żądania co do meritum. Sąd wskazał, że oceniając istnienie przesłanek do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa należy zauważyć, że przesłanki te muszą wynikać z samej treści decyzji. Aby stwierdzić ich zaistnienie nie jest potrzebne prowadzenie postępowania dowodowego i czynienie nowych ustaleń faktycznych. Badanie istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji następuje już po wszczęciu postępowania. Jednak w przypadku, gdy decyzja była przedmiotem kontroli przez sąd ta wstępna kontrola musi mieć szerszy zakres – patrz powołana uchwała I OPS 6/09. Skoro tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie służy weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu już prawomocnie zakończonym, zatem także ustalenia faktyczne dokonane przez sąd lub przez sąd zaaprobowane nie mogą być zwalczane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie mogą być więc uznane za okoliczności wykraczające poza przedmiot rozstrzygnięcia sądu. Sąd podkreślił, że zwalczaniu ustaleń faktycznych służy inny tryb postępowania nadzwyczajnego – wznowienie postępowania. To w tym trybie – w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 lub 5 k.p.a. można kwestionować prawidłowość dokonanych w toku postępowania ustaleń faktycznych. Skarżący skorzystał z tego trybu przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W sprawie było prowadzone postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na wniosek strony. Postanowieniem z [...] lutego 2015 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wznowił postępowanie w sprawie płatności bezpośrednich za rok 2010. Decyzją z [...] marca 2015 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności. Ostateczną decyzją Prezesa ARiMR z [...] maja 2015 r. decyzja ta została utrzymana w mocy. Zdaniem Sądu organy zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, która podlegała wcześniej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 701/13. We wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji zawarto bowiem takie zarzuty względem decyzji, które nie podlegają badaniu w trybie nieważnościowym, wobec czego nie można uznać, że zaszła w sprawie sytuacja umożliwiająca wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, tj. Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 701/13 nie rozważył okoliczności odpowiadających wskazanym we wniosku przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oddalonej wyrokiem w trybie art. 188 k.p.a. i z uwagi na to, iż zestawienie zarzutów podnoszonych przez stronę w jej wniosku z 28 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji oraz treści wyroku WSA w Lublinie z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 701/13, dostatecznie jasno pozwala na ustalenie, że zagadnienie wskazane przez stronę jako uzasadnienie jej wniosku nie było przedmiotem rozważań WSA w Lublinie w ramach wydania ww. wyroku - w związku z czym postanowienie Prezesa ARiMR, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o stwierdzenie nieważności wskazywanej przez nią decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia 2013 r. ze względu na ww. wyrok WSA w Lublinie, jest bezpodstawne i jako takie powinno zostać uchylone. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy poza rozprawą i orzeczenie o kosztach postępowania za obie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie norm postępowania: 1. art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie sprawy w sposób niezgodny z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku przekazującym sprawę do rozpatrzenia WSA w Warszawie - w szczególności poprzez całkowite uchylenie się przez WSA od wskazanej wyraźnie przez Naczelny Sąd Administracyjny konieczności precyzyjnego ustalenia czy treść wyroku WSA w Lublinie z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 701/13. wskazuje jednoznacznie na to, iż sąd ten wziął pod uwagę przesłankę nieważności decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia 2013 r., podnoszone przez skarżącego w jego wniosku o stwierdzenie nieważności z 28 września 2015 r. 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez wydanie rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice sprawy, w zakresie w jakim WSA oddalił skargę na skutek dokonania przez siebie oceny zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej przez stronę w jej wniosku o stwierdzenie nieważności, podczas gdy kwestia ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w ramach zaskarżonego aktu organu, jakim było postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej przez stronę decyzji, ze względu na zaistnienie - zdaniem organu - negatywnej wstępnej przesłanki formalnej, uniemożliwiającej, zdaniem organu, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, w postaci wcześniejszej oceny przez sąd administracyjny prawidłowości decyzji, wskazanej we wniosku strony, w warunkach uwzględnienia - zdaniem organu - przez wyrokujący wówczas sąd zarzutów podniesionych przez stronę później w jej wniosku o stwierdzenie nieważności. 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a - poprzez zaakceptowanie przez WSA zaskarżonego postanowienia pomimo naruszenia przez organ norm postępowania wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na braku rzeczywistego, szczegółowego uzasadnienia przez organ przyjętego stanowiska. 4. art. 141 § 4 p.p.s.a - poprzez faktyczne naruszenie obowiązku uzasadnienia wyroku, w zakresie w jakim WSA nadal nie odniósł się w przedstawionym rozstrzygnięciu do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Przystępując do jej rozpoznania wypada wskazać, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa, o którym mowa w tym przepisie, ma miejsce wyłącznie przy rozpoznawaniu danej sprawy i nie ma bezwzględnego charakteru. Nie wiąże ono nawet w danej sprawie, w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy ulegnie istotnej zmianie oraz w przypadku zmiany stanu prawnego. Taki sam skutek wywoła wydanie uchwały przez skład poszerzony NSA, która zawiera odmienną wykładnię prawa regulującego tę samą materię. Związanie wykładnią prawa, dokonaną w wyroku NSA, nie obejmuje też poglądów wykraczających poza granice skargi kasacyjnej, wypowiedzianych niejako na marginesie. Powodem odstąpienia od wykładni prawa może być też orzecznictwo TK lub TSUE odnoszące się do norm prawnych, których dotyczy wykładnia. W realiach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1746/17 uchylił wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 823/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Sąd wskazał, że "...przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymóg przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze nie może ograniczać się jedynie do ich przytoczenia, ale oznacza także konieczność odniesienia się do nich przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia tych warunków. Sąd pierwszej instancji pominął istotę zarzutów podniesionych w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do bezkrytycznego zaakceptowania stanowiska organu." Dalej Sąd odwoławczy wskazał, że "...rzeczą Sądu pierwszej instancji było dokonanie oceny czy "wstępne badanie zawartości żądania" pozwoliło organowi administracji publicznej na ustalenie wystąpienia – z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 stycznia 2014 roku w sprawie III SA/Lu 701/13 – przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie żądania niedopuszczalnym." Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę przyjął, że we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2013 r. zostały podniesione następujące zarzuty: naruszenie art. 9 k.p.a. przez udzielenie stronie błędnej informacji w sprawie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych; naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie niewłaściwej wielkości PEG dla jednej z użytkowanych działek ewidencyjnych, o czym strona dowiedziała się dopiero z postępowania w sprawie innego podatnika, zakończonego wyrokiem WSA z 6 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 808/13; naruszenie art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 r. przez nieuwzględnienie przewidzianych w tym przepisie konsekwencji wycofania przez stronę części wniosku, mimo że w złożonym wniosku zdaniem strony nie było żadnych nieprawidłowości. W tej sytuacji prawidłowo Sąd I instancji uznał, że organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2013 r., ponieważ zawarte w tym wniosku zarzuty nie podlegają badaniu w trybie nieważnościowym (ewentualnie w trybie wznowieniowym lub zwykłym), a nadto były przedmiotem rozważań przez WSA w sprawie ze skargi na decyzję z [...] sierpnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 701/13). Jak słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji postępowanie nadzwyczajne nie służy do ponownego rozpoznania sprawy, a jedynie ma za zadanie przeprowadzenie kontroli decyzji pod względem istnienia przesłanek nieważnościowych, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wnoszący skargę kasacyjną we wniosku o stwierdzenie nieważności powołał się na przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Tryb ten nie służy jednak do przeprowadzenia w dowolnym czasie korekty płatności (przyznanych lub odmówionych), zwłaszcza w sytuacji, gdy po uprawomocnieniu się decyzji zostaną dostrzeżone jakiekolwiek nieścisłości w obliczeniu powierzchni gruntu kwalifikowanej do płatności. W tym przypadku zwalczaniu ustaleń faktycznych służy co do zasady tryb wznowieniowy (art. 145 § 1 k.p.a.). Notabene strona skorzystała z tego trybu. Postępowanie wznowieniowe zakończyło się wydaniem decyzji z [...] marca 2015 r. (utrzymanej w mocy decyzją z [...] maja 2015 r.), w której organ odmówił uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Niezależnie od powyższego należy też zauważyć, że w związku z poddaniem decyzji z [...] sierpnia 2013 r. kontroli sądowoadministracyjnej, organ rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji był zobowiązany uwzględnić uchwałę (7) NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. W uchwale tej Sąd wyraził pogląd, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. organ wskazał, że w wyroku z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 701/13, WSA oddalając skargę na decyzję z [...] sierpnia 2013 r. wyraził pogląd, że decyzja ta nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Sąd dokonując oceny ważności decyzji wziął pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (korektę wniosku z 4 października 2011 r.; s. 8 wyroku), dokumenty przedstawione przez skarżącego (s. 7 wyroku) oraz ekspertyzę wykonaną na zlecenie organu przez biegłego z zakresu łąkarstwa (s. 7 wyroku). Z uzasadnienia wyroku wynika też, że Sąd dokonał oceny zgodności z prawem zastosowanych przez organ "wykluczeń" powierzchni kwalifikującej się do płatności (s. 9 – 10 wyroku). Zatem prawidłowo organ, co zostało następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji, uznał, że podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2013 r. przyczyny zostały objęte zakresem rozpoznania i orzekania przez WSA, co powoduje, że organ był zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, z uwagi na brak możliwości rozpoznania go pod względem merytorycznym, a co za tym idzie przeprowadzone przez Sąd postępowanie nie narusza art. 190 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy wskazać, że przepis ten określa elementy konieczne, z jakich powinno składać się poprawnie sporządzone uzasadnienie wyroku. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Stąd w orzecznictwie sądowym (popartym uchwałą (7) NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) wyrażany jest pogląd, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli instancyjnej, a więc, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zostało sporządzone w taki sposób, że Sąd odwoławczy nie może prześledzić procesu myślowego Sądu I instancji, który w efekcie doprowadził do takiego a nie innego rozstrzygnięcia. W stanie sprawy taka sytuacja nie miała miejsca – uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy i pozwala na ustalenie przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji wydając zaskarżony wyroku. Rozważania Sądu są logiczne i spójne oraz znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, wbrew oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie wymaga bowiem szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Nie doszło też do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji było postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2013 r. odmawiająca stronie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola koncentruje się na okolicznościach, z powodu których organ odmówił wszczęcia postępowania oraz na wyjaśnieniu podstawy prawnej pozwalającej na zajęcie takiego stanowiska. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania te zostały przeprowadzone w granicach danej sprawy, z uwzględnieniem art. 168, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., to należy zauważyć, że przepis ten ma charakter wynikowy, co oznacza, że jego zastosowanie zależy od wyniku przeprowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, ma on zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu istotnym, a więc takim, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o treści innej niż dotychczasowa. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc zobowiązany wykazać tę okoliczność. Stosownie bowiem do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest nie tylko przytoczenie w podstawie kasacyjnej konkretnego przepisu postępowania (z podaniem jednostki redakcyjnej przepisu), ale też wyjaśnienie, na czym polega naruszenie tego przepisu oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzuty wraz z towarzyszącą im argumentacją nie doprowadziły do podważenia dokonanej przez Sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie strona nie wykazała, aby zaskarżony wyrok naruszał prawo. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.