II FSK 2509/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 12/12 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn.akt I SA/Wr 12/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną P. K. (dalej powołany jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 października 2011 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skarżący pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję organu podatkowego. Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, była ona awizowana po raz pierwszy w dniu 17 lutego 2012 r., a zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Wskazaną przesyłkę doręczono osobiście skarżącemu w dniu 3 marca 2012 r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 10 marca 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie go od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r. odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. W uzasadnieniu wskazał art. 220 § 1 zd 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), oraz art. 73 tej ustawy i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie po pierwszej próbie doręczenia pismo zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 17 lutego 2012 r. Od tej też daty rozpoczynał się bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 P.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał zatem na 2 marca 2012 r., z tą datą należało przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki z odpisem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i jednocześnie za początek biegu terminu do uiszczenia tego wpisu. W rezultacie termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał z dniem 9 marca 2012 r. (piątek). Sąd podkreślił, że bez wpływu na przerwanie biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego pozostawało złożenie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż wniosek ten został złożony po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Strona wniosła skargę kasacyjną i zaskarżając w całości powyższe postanowienie zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy- art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 i 4 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi ze swojej winy, co skutkowało przyjęciem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wniesiono po upływie przewidzianego terminu, co miało wpływ na wynik postępowania. Wskazując na powyższe uchybienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W sprawie nie można było przyjąć, że został zachowany wymagany termin. Ocena taka pozostawałaby bowiem w sprzeczności z art. 73 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji właściwie wyjaśnił, że w świetle tej regulacji doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni od daty pierwszego awizowania. Przepis ten przewiduje swojego rodzaju domniemanie doręczenia pisma. Polega ono na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. W przypadku zatem, gdy w sprawie pierwszego awizowania dokonano 17 lutego 2012 r., to przyjąć należało, że 2 marca 2012 r. nastąpiło doręczenie przesyłki. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził również, że późniejszy odbiór pisma nie obala wynikającego z art. 73 P.p.s.a. domniemania doręczenia i nie zmienia zakresu skutków prawnych tego typu doręczenia. Podzielić należały przy tym orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2010 r., I FZ 188/10, w tym bowiem orzeczeniu wskazano, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie ma zmienia sutków procesowych zaistniałego domniemania (vide: postanowienie NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 103/04, niepubl.). Jak wyżej wyjaśniono, przyjęcie, że skarżący nie uchybił terminowi pozostawałoby w sprzeczności z przepisami prawa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.