IV SA/Wr 422/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA del. Tomasz Judecki, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. A. S.(dalej: skarżący) wywiódł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., Nr [...]z dnia [...]roku, utrzymującą w mocy Decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. Nr [...]z dnia 4 marca 2021 roku w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza ze służby z dniem 1 kwietnia 2019 r. W podstawie prawnej decyzji organu przywołano przepisy art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2021 roku poz. 1882 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 roku poz. 1610). Wyliczając wysokość przysługującego wnioskodawcy ekwiwalentu organy obu instancji wzięły pod uwagę przepis przejściowy zamieszczony w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., z którego brzmienia wynika, że: "Przepis art 115a ustawy zmienianej w art 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcje liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r." Powołując się na cytowane wyżej uregulowania ustawowe ekwiwalent za okres służby skarżącego przypadający przed dniem 6 listopada 2018 r. obliczono na dotychczasowych zasadach (tj. z zastosowaniem współczynnika 1/30 uposażenia policjanta), zaś za pozostały okres od tej daty - zgodnie z zasadami ustalonymi w ustawie z dnia 14 sierpnia 2020 r. zmieniającymi treść normatywną art. 115a ustawy o Policji (tj. z zastosowaniem współczynnika 1/21 uposażenia policjanta). Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. przepis art. 115a ustawy o Policji otrzymał nowe brzmienie, a mianowicie, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący domaga się wypłacenia różnicy pomiędzy ekwiwalentem wypłaconym według mnożnika 1/30 a 1/21 za okres służby przed dniem 6 listopada 2018 r. uznając, że organy Policji naruszyły ustawowe normy prawa materialnego oraz przepisy Konstytucji RP. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że dokonane wyliczenia są zgodne ze wskazaną regulacją art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., który to przepis ustawowy korzysta z domniemania zgodności z Konstytucją RP, które może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Nie zmienia tego stanu rzeczy treść wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, odnoszącego się do treści art. 115a ustawy o Policji. Dotychczas Trybunał nie dokonał oceny konstytucyjności powołanego art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – zwanej poniżej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przewidziana w tym przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy praw gwarantowanych w Konstytucji RP (rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i wynikającego z art. 7 p.p.s.a. postulatu szybkości postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt I GZ 27/12; z 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 304/12 oraz wyrok NSA z 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17). W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w badanej sprawie. Jej przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, której na podstawie art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) i art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610) odmówiono skarżącemu wypłacenia wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Sądowi z urzędu jest wiadome, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 866/20 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści następującej: "Czy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r." Sprawa w związku z tym pytaniem prawnym została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 7/21. Sąd pytający zauważył, że art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r., uchwalony w wyniku wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 i określający zasady obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, może różnicować funkcjonariuszy Policji w zależności od daty zwolnienia ich ze służby. W odniesieniu do policjantów, którzy zostali zwolnieni ze służby od 6 listopada 2018 r. stosuje się bowiem rozwiązania prawne korzystniejsze, aniżeli zasady obowiązujące funkcjonariuszy zwolnionych przed tą datą. Zróżnicowanie takie budzi, w ocenie Sądu pytającego, wątpliwości w zakresie jego zgodności z normami konstytucyjnymi, zwłaszcza w kontekście przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie ma również znaczenie dla niniejszej sprawy rozpoznawanej przez Sąd, w której istotną przyczyną uzasadniającą odmowę przyznania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest powołanie się przez oba organy orzekające na normę prawną wynikającą z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (...) i zastosowanie wobec skarżącego funkcjonariusza mniej korzystnych (to jest według mnożnika wynoszącego 1/30) zasad obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dotyczącego okresu przed dniem 6 listopada 2018 r. Rozstrzygnięcie zatem niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, ponieważ w sprawie konieczne jest przesądzenie kwestii zgodności z Konstytucją RP przepisu artykułu 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (...), powoływanego przez organy obu instancji jako podstawa prawna do odmowy wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał za konieczne zawieszenie postępowania sądowego na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.