II OSK 1686/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia WSA del. Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 749/11 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 08 marca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. III SA/Kr 749/11, oddalił skargę A. Z. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] kwietnia 2006 r. A. Z. została skierowana na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. A. Z. była zatrudniona na stanowisku nauczyciela od dnia 01 września 1968 r. do dnia 20 sierpnia 1975 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] w K., a od dnia 21 sierpnia 1975 r. do dnia 21 czerwca 2001 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] w K., pracując w narażeniu spowodowanym nadmiernym wysiłkiem głosowym. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], wydanym przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie, stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u A. Z. choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie podał, że na podstawie badania laryngologicznego i stroboskopowego nie stwierdzono zmian chorobowych w obrębie narządu głosu, które zgodnie z wykazem chorób zawodowych, mogłyby być spowodowane przez nadmierny wysiłek głosowy. Powyższe badania zostały potwierdzone przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, który w orzeczeniu wydanym w dniu [...] kwietnia 2007 r., nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych obu stopni oraz dokonanej oceny narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. Z. choroby zawodowej, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1115), dalej jako "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych z 2002 r.". Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1047/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] listopada 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2007 r. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd wskazał, że powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przez organy orzekające prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy administracji prowadząc ponownie postępowanie, winny rozpatrzyć sprawę skarżącej niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestie chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Z dniem 03 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 86 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych". Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie mając na względzie, że uzyskane w sprawie orzeczenia lekarskie zostały wydane na podstawie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002 r., które to wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07, uznane zostało za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwrócił się do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie o przeprowadzenie ponownego badania A. Z., w oparciu o obowiązujące rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie orzeczeniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...], orzekł o braku podstaw do rozpoznania u A. Z. choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Powyższe orzeczenie potwierdził Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, który w dniu [...] listopada 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie, nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie z dnia [...] października 2009 r. oraz z dnia [...] listopada 2010 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], odmówił stwierdzenia u A. Z. choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Odwołanie od powyższej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2011 r. wniosła A. Z. podnosząc, że powiatowy inspektor sanitarny podejmując decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie uwzględnił wszystkich czynników, które były związane z jej ciężką pracą na stanowisku nauczyciela nauczania początkowego. Odwołująca wskazała, że pracując w szkole prowadziła zajęcia w bardzo licznych klasach oraz wyjaśniła, że zmuszona była do prowadzenia lekcji wychowania fizycznego w holu, gdzie zła akustyka wpływała na słuch oraz na przeciążenie strun głosowych. Ponadto na terenie szkoły ciągle odbywały się remonty, w związku z czym opary farb i lakierów powodowały podrażnienia błon śluzowych nosa i gardła. Wskazała także, że pomieszczenia, w których pracowała były źle wentylowane, a powietrze było suche i przegrzane. Zdaniem skarżącej praca w nieodpowiednich warunkach, zwiększone pensum godzin, liczne klasy i ciągły hałas w holu miały niewątpliwy wpływ na stan jej zdrowia. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na postawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.,), dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie przy wydawaniu decyzji uwzględnił narażenie zawodowe na stanowisku nauczyciela, co przesądza, że zarzuty podniesione w odwołaniu uznać należy za bezzasadne. Organ odwoławczy nie kwestionując narażenia zawodowego A. Z. i pracy w trudnych warunkach zwrócił uwagę, że przewlekłe choroby zawodowe narządu głosu wynikają z narażenia na nadmierny wysiłek głosowy i taki też czynnik został uwzględniony w postępowaniu administracyjnym przez Państwowego Inspektora Sanitarnego, jak również w postępowaniu orzeczniczym przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Organ odwoławczy wskazał, że A. Z. pracowała przez ponad 30 lat w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy, jednak wykonane badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Obie jednostki orzecznicze nie stwierdziły zmian chorobowych w obrębie narządu głosu, które widnieją w punkcie 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych tj.: guzków głosowych twardych, wtórnych zmiany przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią. Tym samym brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia jednym z warunków do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu jest wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych w okresie do dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Odwołująca się zakończyła pracę w 2001 r., była badana w 2009 r. i 2010 r., czyli po upływie ośmiu i dziewięciu lat od zakończenia pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy, a dostarczona w 2006 r. dokumentacja medyczna z dnia 01 marca 2000 r. nie wniosła nowych danych i nie miała wpływu na końcowe orzeczenie. Fakt zatrudnienia w narażeniu na czynniki potencjalnie szkodliwe, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W gestii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest tylko ocena orzeczeń lekarskich jako materiału dowodowego w sprawie, natomiast brak jest uprawnień do podważania ustalonych przez lekarzy rozpoznań klinicznych. Wobec powyższego, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Skargę na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Państwowego dnia [...] maja 2011 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Z. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez niezastosowanie przepisu o stwierdzeniu choroby zawodowej oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, polegający na nie uwzględnieniu dokumentacji przedstawionej przez skarżącą, z której wynika istnienie choroby zawodowej. Zdaniem skarżącej naruszony został również art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organy administracyjne do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1047/08. Skarżąca zarzuciła także organom naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W związku powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że przedmiotem postępowania było stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia z 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Uzyskane w postępowaniu orzeczenia lekarskie Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] listopada 2010 r. wskazują na brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Zdaniem Sądu, skoro z materiału dowodowego wynika bezspornie, że nie stwierdzono u skarżącej schorzeń w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną i trwałą dysfonią, wymienionych w pozycji 15 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a jedynie prosty stan zapalny, to za prawidłowe uznać należało orzeczenia organów inspekcji sanitarnej o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat. Za niezasadne uznano stwierdzenia, iż w kontrolowanych decyzjach tkwią kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, czy też uzasadniające wznowienie postępowania. Jak wyjaśniono nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem organy, zgodnie z postanowieniami artykułów: 7 i 77 § 1 K.p.a. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i stosownie do art. 80 K.p.a., dokonały jego prawidłowej oceny. Choć organy sanitarne związane są orzeczeniami lekarskimi, to związanie powyższe nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono – jak każdy dowód w postępowaniu – ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Twierdzenie powyższe nie oznacza jednakże, że organy inspekcji sanitarnej mogą odmienne rozpoznawać schorzenia, niż wskazano w orzeczeniu lekarskim. Istotą związania sprowadza się do przyjęcia twierdzenia, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, które poddawałyby pod wątpliwość orzeczenia lekarskie. Przedłożone przez skarżącą wyniki badań z 2000 r., w tym zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2000 r. nie mogły wpłynąć na zmianę stanowiska jednostki orzeczniczej. Co więcej, w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącej podnosząc, że przesłana dokumentacja medyczna nie ma wpływu na merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w wydanym przez siebie orzeczeniu lekarskim. Także zarzuty sprowadzające się do tego, że brak było de facto orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia, wydanego wskutek odwołania się skarżącej, nie miały wpływu na wynik sprawy. Istotne jest bowiem, że w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] listopada 2010 r. wskazano brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Nie ma znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, czy orzeczenie to było wynikiem zgłoszenia się samej skarżącej na badania w Instytucie, czy też zostało ono wydane w wyniku odwołania się przez nią od orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia. Jak wynika z uzasadnień orzeczeń obu jednostek orzeczniczych dokumentacja medyczna skarżącej była wnikliwie analizowana. Skarżąca została też poddana badaniom, a orzeczenia lekarskie zostały w sposób wyczerpujący, przekonywujący i należyty uzasadnione. Wobec tego organy sanitarne nie miały żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości wydanych w stosunku do skarżącej orzeczeń lekarskich. Za nietrafne uznano również zarzuty dotyczące niezastosowania się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 1047/08. Brak w uzasadnieniu tego wyroku konkretnych wskazań, jakie okoliczności organy winny ustalić, czy wziąć pod uwagę, w ponownym rozpoznaniu. Sąd podkreślił jedynie, że w ponownym postępowaniu organy zobowiązane będą rozpatrzyć sprawę po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku wniosła A. Z. zarzucając jej naruszenie art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającym na naruszeniu: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz załącznika do tegoż w postaci wykazu chorób zawodowych, poprzez niezastosowanie wymienionego w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych przepisu; naruszenie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 1047/08; naruszenie art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że organy administracji publicznej rozpoznając przedmiotową sprawę nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy dopuszczając się naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w toku ponownego rozpoznawania sprawy zarówno organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie były zobowiązane, stosownie do treści art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do zbadania sprawy skarżącej w kontekście przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącej w sprawie wydano jedynie jedno orzeczenie lekarskie – orzeczenie nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – gdyż orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia [...] listopada 2010 r. nie może być uznane za orzeczenie wydane w II instancji. Sporządzone wówczas wyniki badań nie są kompletne (nie załączono wyników badań dotyczących nieżytu błony śluzowej gardła) zaś samo orzeczenie nie spełnia wszystkich wymogów. Dodatkowo podniesiono, że orzeczenie wydane przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie przepisuje pierwotne orzeczenie w tym zakresie wydane przy pierwszym rozpoznaniu sprawy. W ocenie skarżącej dopiero załączenie do akt sprawy wyników badań Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu umożliwi ustosunkowanie się do twierdzeń organów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 powyższej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powyższym przepisem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co zdaniem komentatorów oznacza, że podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed nimi (por. A. Kabat, Komentarz do art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2009, s. 370). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu lub czynności bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw wydania kwestionowanych rozstrzygnięć. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że naruszenie powyższego przepisu może mieć miejsce w sytuacji, w której sąd pominie dokonane w sprawie ustalenia, czy też dokona ustaleń faktycznych, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 415/11, LEX 1136228). A więc dla skutecznego oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niezbędne byłoby wskazanie przez skarżącego, konkretnego zdarzenia wynikające z akt sprawy, którego sąd pierwszej instancji nie uwzględnił bądź wskazania faktu nie wynikającego z akt, który był podstawą ustaleń oraz wpływu powyższego naruszenia na wynik sprawy. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Oznacza to, że ocenie organu administracji publicznej podlega w pierwszej kolejności orzeczenie lekarskie. Jedynie posiłkowo § 8 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia dopuszcza możliwość wystąpienia przez organ do lekarza orzecznika celem dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału. Jak jednakże zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1921/11, LEX 1043945, użyte w powołanym powyżej przepisie zwroty "dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia", "dodatkowa konsultacja", czy wreszcie "czynności niezbędne do uzupełnienia" nakazują wprost uznać, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający (dodatkowy) w porównaniu do wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń lekarskich. Konsekwentnie dla wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, względnie o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest wymagane, aby organ dysponował wszystkimi wynikami badań skarżącej. Istotne znaczenie dowodowe przyznano bowiem tylko treści orzeczenia lekarskiego, dopuszczając równocześnie możliwość jego ewentualnego uzupełnienia. Orzeczenie lekarskie winno jednak zawierać uzasadnienie merytoryczne stanowiska, z odniesieniem się do wszystkich badań( por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007r., sygn, akt. II OSK 1039/06, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012r. , sygn. akt. II OSK 145/12). W przedmiotowej sprawie organy wydały decyzję o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej w oparciu o orzeczenie Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r. oraz orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] listopada 2010 r. Z ich treści wynikało bowiem, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. Badania, którym poddano skarżącą, a w szczególności badanie laryngologiczno-foniatrycznymi videostroboskopowym w obrębie narządu głosu z dnia [...] września 2009 r. wskazały jedynie na przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej krtani, który nie przedstawiał klinicznych cech organicznej patologii zawodowej wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Jak wynika z uzasadnień orzeczeń obu jednostek orzeczniczych dokumentacja medyczna skarżącej była wnikliwie analizowana. Skarżąca została poddana badaniom, a orzeczenia lekarskie zostały w sposób wyczerpujący, przekonywujący i należyty uzasadnione z powołaniem się na wyniki dokonanych badań. Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji uwzględniono również wyniki badań skarżącej z 2000 r. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącej podnosząc, że przesłana dokumentacja medyczna nie ma wpływu na merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w wydanym przez siebie orzeczeniu lekarskim. W istocie bowiem przesłane przez A. Z. dokumenty potwierdzają dokonane przez lekarzy orzeczników rozpoznanie, wynika z nich, że stwierdzono u badanej przewlekły nieżyt gardła i krtani. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z analizy zaskarżonego wyroku jasno wynika, jakie dokumenty zostały wzięte pod uwagę przy ocenie zaskarżonych decyzji, sąd I instancji słusznie uznał, że poczynione przez organ ustalenia znajdują odzwierciedlenie w aktach, co konsekwentnie nie pozwala uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy sąd I instancji słusznie przyjął za organami administracji, iż dokonane u A. Z. rozpoznanie nie wykazało istnienia choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie, zgodnie z powyższym przepisem prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazać należy, jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 1047/08, nie zawarto konkretnych wskazań, jakie okoliczności organy winny ustalić, czy wziąć pod uwagę, w ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd jedynie podkreślił, że w ponownym postępowaniu organy inspekcji sanitarnej zobowiązane będą do rozpatrzenia sprawy na podstawie zgodnych z Konstytucją przepisów regulujących kwestię chorób zawodowych. A więc Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, jak również nie wskazał, jakie konkretnie czynności dowodowe mają zostać podjęte przez organy w ponownie prowadzonym postępowaniu. Z kolei ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organy zastosowały przepisy nowo wydanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. z 2009r. Nr 105, poz.869) Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.