I OZ 1759/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 839/13 odrzucające wniosek E. O. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi, A. K., U. T., L. W. i M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 839/13, odrzucił wniosek E. O. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi A. K., U. T., L. W. i M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wskazał, że E. O. prawomocnie odmówiono już dopuszczenia do udziału w niniejszym postanowieniu w charakterze uczestnika postępowania (postanowienie NSA I OZ 246/15), zatem kolejny jej wniosek w tym przedmiocie jest niedopuszczalny. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła E. O. podnosząc, że Sąd niesłusznie przyjął, iż nastąpił stan rzeczy osądzonej. Wskazano, że Sąd pominął nowe okoliczności wskazane we wniosku, nie wskazując, jakie miałyby być to okoliczności. W odpowiedzi na zażalenie, A. K., U. T., L. W. i M. T. wnieśli o oddalenie zażalenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 i 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a."), o możliwości przystąpienia do postępowania decyduje legitymowanie się interesem prawnym. O istnieniu interesu prawnego przesądzają zatem przepisy prawa materialnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Najważniejszymi cechami interesu prawnego w rozumieniu art. 33 p.p.s.a. są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialno-prawną, z której ten interes wywodzi. Interes prawny musi być także własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny. W niniejszej sprawie oceniając ponowny wniosek E. O. o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że skoro wniosek ten złożony został w sprawie prawomocnie zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., I OZ 246/15 w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, to uznany być winien za niedopuszczalny. Przedstawione bowiem przy wniosku z dnia 10 lipca 2015 r. okoliczności nie mogły służyć wykazaniu, że stan sprawy uległ zmianie i że wystąpiły przesłanki do wystąpienia z ponownym wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie. Orzeczenia bowiem, na które powołała się skarżąca zapadły jeszcze przed wydaniem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., I OZ 246/15 oddalającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2013 r. I SA/Wa 839/13 o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu m.in. E. O. Nie mogły zatem stanowić nowego dowodu w sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.