II SA/Gd 325/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi D. E. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych oddala skargę. UZASADNIENIE D. E. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 marca 2021 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty z 18 stycznia 2021 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W toku postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla budowy trzech budynków jednorodzinnych na terenie działki n [..] obręb Ł., Wójt Gminy wystąpił do Starosty z wnioskiem o uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji odmawiającej ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Starosta postanowieniem z 18 stycznia 2021 r. uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [..] obręb Ł., gmina P., potwierdzając jednocześnie, że przeznaczenie gruntów rolnych znajdujących się na tej działce na cele pozarolnicze jest niedopuszczalne. Organ wskazał, że teren inwestycji zlokalizowany na działce obejmuje grunty orne klas IIIa i IIIb oznaczone w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego odpowiednio symbolami RIIIa i RIIIb, czyli grunty o dużej przydatności produkcyjnej, znajdujące się pod szczególną ustawową ochroną. Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczanie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Działka nr [..] nie była wcześniej objęta postanowieniami m.p.z.p. Jednak art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, iż nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W związku z treścią przytoczonego przepisu Starosta wyznaczył obszar zwartej zabudowy zgodnie z art. 4 pkt 30 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i stwierdził, że na załączniku graficznym do postanowienia Wójta Gminy nakreślono granicę obszaru zwartej zabudowy wskazując, że ok. 85% powierzchni gruntów rolnych podlegających ustawowej ochronie znajdujących się na działce nr [..] mieści się w obszarze zwartej zabudowy. W związku z tym warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 1 organ uznał za spełniony. Następnie organ uzgadniający ustalił, że działka nr [..] bezpośrednio sąsiaduje z dwiema działkami zabudowanymi - tj. działkami nr [..] i [..] w obrębie Ł. W związku z czym warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 2 uznano za spełniony. Dalej, organ ustalił, że łączna powierzchnia użytków rolnych klas I-III, które znajdują się pod ustawową ochroną, znajdujących się na przedmiotowej działce wynosi 0,3285 ha i nie przekracza dopuszczalnej wartości. W związku z tym warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 4 uznano za spełniony. Następnie Starosta stwierdził, że tylko niewielki fragment powierzchni działki nr [..] mieści się w strefie 50 metrów rozciągającej się od krawędzi drogi publicznej. Doprowadziło to organ do wniosku, że teren inwestycji nie leży w całości w strefie 50 m od drogi publicznej i, w konsekwencji, do uznania, że warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 3 nie został spełniony. W konsekwencji Starosta stwierdził, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie ochrony gruntów rolnych. Teren inwestycji nie spełnia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a tym samym przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze jest w przedmiotowej sprawie niedopuszczalne i wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając zażalenie D. E. postanowieniem z 23 marca 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie Starosty z 18 stycznia 2021 r. Kolegium potwierdziło ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji oraz podzieliło jego stanowisko, zgodnie z którym działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się jako całość w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, wskutek czego obligatoryjny warunek wynikający z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie został spełniony. Tym samym uznano, że teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, zatem uzgodnienie pozytywne projektu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe Odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdzono, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem organ dokonał prawidłowej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 oraz art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy. D. E. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2021 r. zarzucił organowi naruszenie: art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy nieruchomość skarżącego spełnia łącznie wszystkie warunki objęte przepisami z art. 7 ust 2a. ustawy, w tym jest położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej - drogi gminnej ul. S. w Ł., 2) art. 8 § 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, polegające na odstąpieniu przez organ administracji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, na terenie gminy P., obręb Ł., powiat p., i wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy inne nieruchomości również stanowiące grunty rolne RIIIa RIIIb położone w sąsiedztwie nieruchomości [..], otrzymały decyzję pozytywną w zakresie ustalenia warunków zabudowy, 3) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, 4) art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do naruszenia zasady wolności zagospodarowania terenu, 5) art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżącego do zabudowy nieruchomości gruntowej, 6) art. 138 § 1 pkt 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 81a k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym mapy ewidencji gruntów utworzonej poprzez dokonanie interpretacji rozszerzającej art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wydanie rozstrzygnięcia pomimo niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, a także poprzez nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony, 7) art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, 8) art. 6 k.p.a. art. 7 oraz 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez działanie organu niezgodne z zasadą praworządności, w sposób stronniczy i niesprawiedliwy, 9) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ dozwolonych granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że nieruchomość [..] znajduje się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej poprzez pominięcie istniejącej w okolicy zabudowy, w tym jej rodzaju, intensywności i odległości tej zabudowy od drogi publicznej. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2021 r., 2) ewentualnie w razie nieuwzględnienia wniosku z pkt 1 o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 marca 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) ewentualnie w razie nieuwzględnienia wniosku z pkt 1 i 2 o stwierdzenie, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2021 r. zostało wydane w całości z naruszeniem prawa. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: 1) wydruku z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy obrazującego odległość działki [..] obręb Ł., od drogi publicznej, 2) wydruku z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy obrazującego odległość działki [..] obręb Ł., od drogi publicznej, 3) postanowienie SKO z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt [..], na okoliczność dokonania przez organ dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonania dowolnej interpretacji przepisów prawa, co doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia, a także na fakt odstąpienia przez organ administracji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, na terenie gminy P., obręb Ł., powiat p. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – tj. postanowienia SKO z 23 marca 2021 r. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty z 18 stycznia 2021 r. w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [..], obręb Ł., gmina P. – w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga D. E. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcie to zostało wydane zgodnie z prawem. Wyjaśniając podstawę prawną podjętego postanowienia należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. W myśl art. 92 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tle przedmiotowej sprawy okolicznością bezsporną jest, że działka [..] położona w Ł., gmina P., której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji skarżącego jest użytkiem rolnym. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów z 15 stycznia 2021 r. działka ta jest użytkiem rolnym klasy IIIa i IIIb R. Zgodnie z treścią art. 7 ust 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) zwanej dalej u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się (ust 1a). Natomiast w myśl art. 7 ust 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z treścią art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Podkreślenia wymaga, że brak spełnienia choćby jednej z przesłanek z powyżej zacytowanego art. 7 ust. 2a uniemożliwia już zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tą regulacją. Zdaniem Sądu prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w przedmiotowej sprawie należało uzgodnić w zakresie ochrony gruntów rolnych, projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego albowiem grunty rolne, na których miałoby dojść do budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie spełniają jednego z czterech warunków ujętych w art. 7 ust 2a u.o.g.r.l. Zatem w kontrolowanej sprawie, przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IIIa i IIIb R wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Słuszne jest stanowisko organów administracji, że konieczność uzgodnienia projektu decyzji negatywnej uzasadnia niespełnienie przez grunty warunku określonego jako "położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych". Zdaniem Sądu na tle niniejszej sprawy nie można przyjąć jakoby grunty skarżącego położone były w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, co świadczy o niewypełnieniu warunku określonego w art. 7 ust 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Organy przyjęły, że dla spełnienia tego warunku konieczne jest, aby cała powierzchnia gruntu, stanowiącego teren inwestycji, znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, natomiast zdaniem skarżącego przepis nie określa jakoby cały obszar inwestycyjny musiał znajdować się w odległości 50 m od drogi publicznej. W powyższym zakresie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy. Zauważyć należy, że w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. ustawodawca posługuje się pojęciem "gruntu". W treści tego przepisu brak jest np. sformułowania "granica działki", co należy zauważyć zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)". Zatem mając na uwadze paradygmat racjonalności ustawodawcy Sąd uznał, że gdyby ustawodawca pragnął, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. mierzona była np. od granicy danej działki rolnej (tak jak zażyczył sobie w art. 7 ust. 2a pkt 2 ustawy w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej) lub w jakikolwiek inny sposób, to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. zawarłby takie właśnie szczególne sformułowanie. Ponieważ w treści omawianego przepisu ustawodawca posługuje się sformułowaniem "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. Cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy powinien więc znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., sprowadzająca się do przyjęcia, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej została zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również ją podziela (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17). Warunek powyższy w kontrolowanej sprawie nie został spełniony, albowiem objęta wnioskiem działka nr [..] w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości ponad 100 m od drogi publicznej. Uwzględniając powyższe, jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię. Również jako nieuzasadnione należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem organy zgromadziły konieczny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz dokonały kompleksowej analizy akt sprawy. Zgromadzone w sprawie dowody zostały wszechstronnie przeanalizowane i rozważone przez organy obu instancji, co wynika z treści prawidłowo sporządzonych uzasadnień ich rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na postawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i - o ile ocena ta nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Organy nie uchybiły zatem wymienionym w skardze przepisom postępowania poprzestając na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wyniki analizy całości materiału dowodowego jednoznacznie wskazują na to, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 7 ust 2a u.o.g.r.l., co uzasadniało uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się do dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń, prawidłowo omówił treść przepisów prawa materialnego i właściwie je zastosował do ustalonego stanu faktycznego. Na zmianę zajętego w sprawie stanowiska nie mogły wpłynąć również dołączone do skargi dokumenty w postaci: postanowienia SKO z 10 czerwca 2013 r. oraz wydruków z systemu informacji przestrzennej Gminy nie odnoszą się bowiem do przedmiotowej działki. Reasumując, organy obu instancji w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustaliwszy stan faktyczny w sprawie właściwie zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.