I OSK 81/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 765/16 w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S.M. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 765/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.M. , uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2016 r. nr [...] umarzającą postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej obniżenia dodatku funkcyjnego oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. i umorzył postępowanie administracyjne. Nadto zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] listopada 2015 r. podwyższył S.M. – Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. dodatek funkcyjny od [...] grudnia 2015 r. do [...] lutego 2016 r. o kwotę [...] zł miesięcznie. W rozkazie tym wskazano, że podwyższenie dodatku funkcyjnego zostało uzasadnione wysoką oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem rangi zajmowanego stanowiska służbowego i szczebla działania, a także zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz rodzaju i poziomu posiadanych kwalifikacji zawodowych. W dniu [...] grudnia 2015 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego zwolnił S.M. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Główny Policji, na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236), obniżył S.M., z dniem [...] grudnia 2015 r. dodatek funkcyjny o kwotę [...] zł miesięcznie, tj. do kwoty [...] zł miesięcznie. Wymienionej decyzji nadał, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. W ustawowym terminie S.M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z [...] lutego 2016 r. nr 23, działając na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 Kpa umorzył postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu, wskazując na art 99 ust. 1 i 2 oraz na art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o Policji", organ wyjaśnił, że dodatek funkcyjny może być przyznany i podwyższony albo obniżony jedynie policjantowi. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, skutkowało tym, że od dnia [...] grudnia 2015 r., stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, S.M. był uprawniony do otrzymywania dodatku funkcyjnego w wysokości [...] złotych miesięcznie. Stan taki trwał do dnia [...] stycznia 2016 r., a zatem do ostatniego dnia miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie S.M. ze służby w Policji (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji). Zwolnienie ze służby nastąpiło z dniem [...] stycznia 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W konsekwencji od dnia [...] lutego 2016 r. rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., ustalający S.M. wysokość należnego dodatku funkcyjnego, przestał wywoływać skutki prawne, bowiem od wskazanego dnia wymieniony nie jest już uprawniony do otrzymywania uposażenia, w tym też przedmiotowego dodatku do uposażenia. Tym samym bezprzedmiotowe stało się w orzekanie o wyeliminowaniu bądź pozostawieniu w obrocie prawnym zaskarżonego rozkazu personalnego, nie jest bowiem możliwe utrzymanie bądź przerwanie skutku danego rozstrzygnięcia, jeżeli skutek ten już nie występuje. Skoro zatem w niniejszym postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nie jest możliwe przerwanie, utrzymanie ani zniesienie skutku jaki wywoływał ten rozkaz w określonym czasie (od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r.), niedopuszczalne stało się orzeczenie co do istoty danej sprawy. Komendant podkreślił, że w przedmiotowej sprawie jest zobowiązany wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny, który istnieje w dniu orzekania, a więc gdy S.M. jest funkcjonariuszem w stanie spoczynku. Zatem nie jest już funkcjonariuszem Policji i nie mogą mieć wobec niego zastosowania przepisy, na podstawie których można wydać decyzję merytoryczną wyłącznie w stosunku do policjanta. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, przesłanka umorzenia postępowania zaistniała w czasie trwania postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Już bowiem po wszczęciu przedmiotowego postępowania organ administracji stracił możliwość orzekania o przyznaniu bądź odmowie przyznania stronie określonych uprawnień, z uwagi na rozwiązanie stosunku służbowego, z którym przedmiotowe uprawnienia są ściśle związane. Wobec powyższego niezbędne było umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. S.M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji, nie zaistniały okoliczności przemawiające za umorzeniem postępowania odwoławczego, lecz organ powinien był stwierdzić brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej i uchylić rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz umorzyć postępowanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając zasadność skargi, wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny z [...] grudnia 2015 r., a także, działając na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", umorzył postępowanie administracyjne. Na wstępie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Sąd uznał, że Komendant Główny Policji prawidłowo stwierdził, że dodatek funkcyjny może być przyznany i podwyższony albo obniżony jedynie policjantowi. Trafnie też, w ocenie Sądu, organ wskazał, że w sytuacji, gdy w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2016 r. skarżący nie był już policjantem, obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, było uwzględnienie tej okoliczności faktycznej. Za nieuzasadnione Sąd uznał jednak stwierdzenie organu, że od dnia, w którym skarżący nie był już uprawniony do otrzymywania uposażenia (tj. od dnia [...] lutego 2016 r.), rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. o obniżeniu dodatku funkcyjnego przestał wywoływać skutki prawne. Dodatek funkcyjny stanowi składnik uposażenia (art. 100 ustawy o Policji), a zatem jego wysokość przekłada się na kształt uprawnień emerytalnych. Podstawowy pogląd organu, że zaistniała przesłanka umorzenia postępowania – albowiem organ wobec zmiany stanu faktycznego – nie miał możliwości zastosowania normy prawa materialnego – Sąd uznał za prawidłowy. Skoro bowiem w chwili wydawania decyzji (w dniu [...] lutego 2016 r.) skarżący nie był już policjantem, to w istocie Komendant Główny Policji nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie dodatku funkcyjnego. Błędnie jednakże, w ocenie Sądu, organ zakwalifikował ten stan sprawy jako podstawę do umorzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym błędnie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, które to uchybienie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z drugim z powołanych przepisów, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stosownie zaś do art. 138 § 1 pkt 3 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 kpa). Wydając w niniejszej sprawie decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 kpa organ nie wziął pod uwagę, że czym innym jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego (w tym przypadku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) a czym innym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, która w tej sprawie zaistniała w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, które Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę także prezentuje, że umorzenie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy może nastąpić w dwóch przypadkach, tj. gdy strona cofnie środek zaskarżenia bądź organ ustali, że wnoszący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest stroną w sprawie. Taka sytuacja nie miała miejsca w przypadku skarżącego S.M. , nie cofnął on bowiem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani też nie utracił przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa we wszczętym przez organ z urzędu postępowaniu w sprawie obniżenia dodatku funkcyjnego. Wobec tego, że wysokość dodatku funkcyjnego jako składnika uposażenia ma wpływ na kształt uprawnienia emerytalnego były policjant ma interes prawny we wszczętym przez organ z urzędu w niniejszej sprawie postępowaniu w sprawie tego dodatku. Postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy nie stało się zatem bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania administracyjnego ma natomiast miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji tegoż postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zachodzi wówczas, gdy odpadła jedna z konstytutywnych cech sprawy administracyjnej. Sprawę administracyjną określają elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tym samym, brak podstaw prawnych lub faktycznych, materialnych lub procesowych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy powoduje brak przedmiotu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji. Skoro zatem, w sprawie niniejszej brak było podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie dodatku funkcyjnego, co organ prawidłowo stwierdził, albowiem S.M. w dacie wydania decyzji z [...] lutego 2016 r. nie był już policjantem, to stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Komendant Główny Policji powinien był uchylić własny rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. o obniżeniu dodatku funkcyjnego i umorzyć postępowanie administracyjne w tej sprawie. Tylko bowiem wówczas – w związku ze zmianą stanu faktycznego – zniesione zostaje w całości postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie obniżenia dodatku funkcyjnego. W przeciwnym razie można byłoby mówić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa), wyrażającej się w prawie do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Komendant Główny Policji wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 Kpa w zw. z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, przez jego błędną wykładnię, polegającą na mylnym uznaniu, że funkcjonariusz Policji, którego stosunek służbowy ustał przed datą złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jest stroną postępowania wywołanego wniesieniem tego wniosku, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa poprzez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że akt ten odpowiadał prawu, a Komendant Główny Policji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego, bowiem osoba wnosząca środek zaskarżenia nie była stroną postępowania, - -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. i w związku z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uchylenie rozkazu nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o obniżeniu dodatku funkcyjnego, mimo że nie zaistniała po temu podstawa prawna określona w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, - art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw.z art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez wadliwie umorzenie w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego, pomimo że zachodziły jedynie przesłanki do umorzenia postępowania prowadzonego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wskazując, że organ nie kwestionuje uznania przez Sąd za słuszne stwierdzenia tegoż organu, że nie jest możliwe orzekanie o składnikach uposażenia wobec osoby, która została zwolniona ze służby. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z brakiem przedmiotu postępowania. Nie można bowiem orzekać w sprawie dodatku funkcyjnego wobec osoby, która nie spełnia prawnych przesłanek do jego otrzymania, a więc nie jest funkcjonariuszem policji. Co więcej, skoro przesłanka przemawiająca za uznaniem bezprzedmiotowości niniejszego postępowania powstała na etapie ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to rację ma Sąd I instancji, że zaskarżony rozkaz nigdy nie stał się prawomocny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego przepisu. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu naruszenie wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów doprowadziło do wadliwego stwierdzenia przez Sąd I instancji, że w sprawie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie obniżenia dodatku funkcyjnego, podczas gdy należało umorzyć wyłącznie postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, należało zatem rozważyć, czy ustanie stosunku służbowego skarżącego, na skutek zwolnienia ze służby w Policji, upoważniało Komendanta Głównego Policji do przyjęcia, że utracił on przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa i zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, a więc umorzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też okoliczność ta stanowiła zmianę stanu faktycznego sprawy, powodującą brak uprawnień organu do kształtowania uposażenia policjanta po ustaniu stosunku służbowego i skutkującą bezprzedmiotowością postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa. Zauważyć należy, iż niezbędne jest odróżnienie sytuacji, w której brak przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym może wynikać stąd, że odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi podmiot, który do postępowania przystąpił dopiero na tym etapie albo podmiot mający przymiot strony w postępowaniu na etapie pierwszoinstancyjnym utraci go w postępowaniu odwoławczym, np. w przypadku nieruchomości – zbycia tytułu prawnego. Tego rodzaju skutki rozciągają się wyłącznie na postępowanie odwoławcze. W takich przypadkach na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa postępowanie odwoławcze umarza się. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż policjantowi w sprawie obniżenia dodatku funkcyjnego przysługuje legitymacja procesowa, gdyż istnieje tu związek procedury z tzw. prawem materialnym. W wykładni zawartego w art. 28 Kpa pojęcia strony postępowania pomocna może być uwaga metodologiczna F. Longchampsa, który zwracał uwagę na to, że ten związek procedury z prawem materialnym wymaga określenia w co najmniej dwóch punktach, w początkach postępowania i w jego zakończeniu. Celem postępowania jest prawidłowe ustalenie lub stworzenie jakiejś indywidualnej sytuacji prawnej. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck, Warszawa 2006, s. 231). Decyzja o obniżeniu dodatku funkcyjnego dotyczy bezpośrednio sfery prawnej policjanta. Ustanie stosunku służbowego policjanta nie zmienia tego faktu, pomimo braku możliwości kształtowania elementów tej sfery prawnej. Ustanie podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dodatku do uposażenia nie powoduje braku możliwości zwalczania przez policjanta bądź byłego policjanta rozstrzygnięcia, które dotyczy okresu sprzed ustania stosunku służbowego. Czym innym jest bowiem niedopuszczalność wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia pozytywnego czy negatywnego ze względu na zmianę stanu prawnego czy faktycznego sprawy od prawa strony do weryfikacji decyzji nieostatecznej. Uznanie, że policjant traci status strony na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiałoby mu realizację konstytucyjnego prawa do odwołania się od władczego kształtowania przez organ władzy publicznej jego sytuacji prawnej. Umorzenie postępowania odwoławczego nie oznacza bowiem zniesienia postępowania prowadzonego w pierwszej instancji, skutkiem czego pozostaje wiążąca moc decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, kiedy skarżący nie był już policjantem (por. teza pierwsza wyroku NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. IV SA 2326/96, Lex nr 47893). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący był legitymowany do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od rozkazu obniżającego przysługujący mu dodatek funkcyjny. Skarżący był bowiem adresatem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2015 r. Adresatem decyzji jest podmiot, do którego została skierowana decyzja określająca jego prawa lub obowiązki. Skarżący był więc stroną postępowania uprawnioną do wnoszenia środków zaskarżenia w sprawie. Nieprawidłowe było zatem zastosowanie przez Komendanta Głównego Policji w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i umorzenie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji winien był natomiast uwzględnić fakt, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego, która spowodowała zmianę sytuacji prawnej skarżącego – strony wnoszącej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że w sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., gdyż od dnia wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego, sytuacja faktyczna i prawna związana ze stosunkiem służbowym skarżącego uległa istotnej zmianie. Jak wyżej podano, został on ze służby w Policji zwolniony. Ustalenie prawa do dodatku funkcyjnego w określonej wysokości, jako elementu uposażenia, dotyczy wyłącznie policjanta, gdyż tylko jemu przysługuje uposażenie, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 ustawy o Policji). Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby (art. 106 ust. 3 cyt. ustawy). Nie można ustalić obniżenia dodatku funkcyjnego w sytuacji, gdy po stronie zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Z tego względu zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 3 P.p.s.a. i umorzenie postępowania administracyjnego było prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.