II OSK 2335/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 150/12 w sprawie ze skargi M. S. M. na zarządzenie zastępcze Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2012 r. bez numeru w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 150/12, oddalił skargę M. S. M. na zarządzenie zastępcze Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: W dniu [...] stycznia 2012 r. Wojewoda P. wydał zarządzenie zastępcze stwierdzające - na podstawie art. 86a ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 3 ustawy z 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz.U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190 ze zm.) - wygaśnięcie mandatu radnego Sejmiku Województwa P. M. S. M. Powodem wydania aktu tej treści było stwierdzenie, że M. S. M. nie posiadał prawa wybieralności w dniu wyborów. Wojewoda P. wskazał, że mimo wezwania Komisarza Wyborczego w B., Sejmik Województwa P. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił wygaszenia mandatu radnego, nie podając uzasadnienia. Następnie Wojewoda P. wezwał Sejmik Województwa P. do podjęcia stosownej uchwały w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, jednakże Sejmik nie podjął w tym terminie żadnego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, po uprzednim powiadomieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji o konieczności wydania zarządzenia zastępczego, Wojewoda P. wydał zarządzenie zastępcze. Wojewoda wskazał, że jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego, którą Wojewoda P. otrzymał przy piśmie z Krajowego Biura Wyborczego Delegatury w B. z dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący w dniu [...] lutego 2001 r. został skazany prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co jednoznacznie potwierdza, że w dniu wyborów do Sejmiku Województwa P. (21 listopada 2010 r.) nie posiadał prawa wybieralności. Na powyższe zarządzenie zastępcze skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 75 ustawy z dnia 14 sierpnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako k.p.a.) w zw. z art. 106 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako k.k.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie sprzecznym z prawem, w postaci nieaktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zaznaczył, że w chwili wydawania zarządzenia zastępczego, stosownie do art. 106 k.k., skarżący był osobą niekaraną. Autor skargi wskazał, że prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...], zarządzone zostało zatarcie skazania wobec skarżącego. Tym samym, w dniu wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, skarżący był w świetle prawa osobą niekaraną, a Wojewoda P. opierając swoje zarządzenie zastępcze na nieaktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego, naruszył przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż co do zasady wygaśnięcie mandatu następuje z mocy samego prawa, bezwarunkowo, wskutek utraty prawa wybieralności, bądź z uwagi na brak tego prawa w dniu wyborów. Konieczne jest jednak urzędowe potwierdzenie skutku prawnego, jaki nastąpił z mocy prawa przez właściwy organ i w określonej formie prawnej, dlatego też, wobec braku uchwały Sejmiku Województwa P., zasadnym było wydanie zarządzenia zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że zgodnie z powołanym w zarządzeniu zastępczym przepisem art. 190 ust. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, nie mają prawa wybieralności osoby karane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Z powyższych regulacji wynika, że radni, którzy w dniu wyborów byli karani za przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, nie posiadają prawa wybieralności, a w konsekwencji, odpowiednie organy są zobowiązane do wygaszenia mandatów takich radnych. Sąd podkreślił, że kluczowe znaczenie ma data przeprowadzenia wyborów, czyli w niniejszej sprawie 21 listopada 2010 r., albowiem ustawa wyraźnie wskazuje, iż należy badać, czy radny posiadał prawo wybieralności w dniu wyborów, a nie w chwili podejmowania rozstrzygnięcia przez Sejmik Województwa czy też organ nadzoru. Podjęta uchwała Sejmiku Województwa czy też zarządzenie zastępcze Wojewody potwierdza jedynie wystąpienie okoliczności, powodujące wygaśnięcie mandatu radnego z mocy prawa, a zatem nie ma znaczenia, czy w chwili podejmowania rozstrzygnięcia radny posiadał prawo wybieralności czy też nie. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1979/10 (LEX nr 746864) wygaśnięcie mandatu, co do zasady następuje z mocy prawa, z dniem wystąpienia przesłanek do jego wygaśnięcia. Konieczne jest jedynie urzędowe potwierdzenie skutku prawnego, a takim aktem jest uchwała rady gminy, bądź zarządzenie zastępcze wojewody. Zarządzenie zastępcze jest więc jedynie urzędowym potwierdzeniem skutku prawnego, który nastąpił z mocy ustawy. Mandat, który już wygasł nie "odradza" się wskutek zmian w Krajowym Rejestrze Karnym. Jednocześnie, zarówno w orzecznictwo jak i doktrynie wskazuje się, że przepisy dotyczące zasad wygasania mandatów radnych należy interpretować bardzo rygorystycznie, bez względu na stopień przewinienia radnego (zob. wyroki NSA z 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1714/10, LEX 746748 i z 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 140/11, LEX 988196). Sąd wskazał, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] lutego 2001 r. sygn. akt [...] został skazany za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego (przestępstwo oszustwa względem mienia o znacznej wartości), na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. W świetle powyższego, na dzień wyborów do Sejmiku Województwa zarządzonych na dzień 21 listopada 2010 r. nie posiadał biernego prawa wyborczego w rozumieniu art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 18 akt). Odnosząc się do zarzutu skargi, iż Skarżący na dzień podejmowania zarządzenia zastępczego przez Wojewodę P., był osobą niekaraną a zatem brak było podstaw do wygaszenia mandatu radnego, Sąd uznał go za bezzasadny. Owszem, na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], w wyniku rozpoznania wniosku obrońcy skarżącego z dnia 13 września 2011 r., zarządzono zatarcie skazania skarżącego wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] lutego 2001 r. sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia [...] listopada 2001 r., sygn. akt [...], jednakże powyższe nie oznacza, że zaskarżone zarządzenie zastępcze narusza przepisy prawa. Jak wskazano powyższej, istotne znaczenie ma, czy skarżący był osobą karaną w dniu przeprowadzenia wyborów, czyli w dniu 21 listopada 2010 r., a nie w chwili wydawania zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Uchwała Sejmiku Województwa czy też zarządzenie zastępcze Wojewody, jako rozstrzygnięcie o charakterze deklaratoryjnym, potwierdza jedynie (ex tunc) skutek prawny wygaśnięcia mandatu z mocy prawa i nie kształtuje żadnego nowego stosunku prawnego. Tym samym, fakt, iż na dzień wydawania zarządzenia zastępczego, skarżący w świetle prawa był osobą niekaraną, a w konsekwencji posiadał bierne prawo wyborcze, nie oznacza, że nie było podstaw prawnych do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Mandat radnego, który już wygasł nie "odradza" się wskutek zmian w Krajowym Rejestrze Karnym, polegających na zatarciu skazania, które nastąpiło po dniu przeprowadzonych wyborów. W świetle powyższego za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 75 k.p.a. w związku z art. 106 k.k. Organ nadzoru, swoje rozstrzygniecie oparł na informacji z Krajowego Rejestru Karnego aktualnej na dzień przeprowadzenia wyborów do Sejmiku Województwa, a zatem nie jest to dowód sprzeczny z prawem. Fakt późniejszego zatarcia skazania skarżącego nie mógł mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia zastępczego Wojewody P. Konsekwencją powyższego jest wygaśnięcie sprawowanego przez skarżącego mandatu radnego. W związku z tym, że Sejmik Województwa P. nie podjął na wezwanie organu nadzoru uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego, Wojewoda zasadnie wydał w tym względzie zarządzenie zastępcze, realizując tym samym kompetencję wynikającą z art. 86a ust. 2 ustawy o samorządzie województwa. W tym stanie Sąd stwierdził, że zarządzenie zastępcze jest zgodne z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi w oparciu o przepis art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. S. M., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie: a) art. 86a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w związku z art. 190 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21, poz. 113 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż Wojewoda P. był uprawniony do wydania zarządzenia zastępczego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego Sejmiku Województwa P. M. S. M., podczas gdy wojewoda jest uprawniony do wydania zarządzenia zastępczego, jeżeli właściwy organ województwa wbrew obowiązkowi ustawowemu tego nie czyni, a Sejmik Województwa P. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił wygaszenia mandatu, gdyż w myśl art. 190 ust. 2 ustawy - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy organ ten mógł to uczynić wyłącznie w terminie 3 miesięcy od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu, a za taką uznano brak możliwości wybieralności, czyli dzień wyborów. Upływ terminu pozbawił sejmik do podjęcia uchwały, co równocześnie odebrało uprawnienie wojewodzie do wydania zarządzenia zastępczego, gdyż sejmik nie miał już prawa do podjęcia uchwały, a więc nie działał wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 190 ust. 2 ustawy - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy; b) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 106 k.k. – poprzez dyskryminowanie w życiu politycznym osoby, która w świetle prawa jest osobą niekaraną. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zarządzenia zastępczego Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2012 r. i umorzenie postępowania w sprawie, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz uprawionego kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów skarżący podniósł dodatkowo zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., polegającego na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie rozstrzygnięcia o dowód w postaci karty karalności M. S. M. nieaktualnej i prawnie nieistniejącej w dniu orzekania przez Sąd I instancji oraz ustalenie w oparciu o ten dowód stanu faktycznego. Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Wojewoda P., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 190 ust. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. W myśl zaś ust. 2 powyższego przepisu wygaśnięcie mandatu radnego stwierdza rada w drodze uchwały, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, nie mają prawa wybieralności osoby karane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] lutego 2001 r. sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia [...] listopada 2001 r., sygn. akt [...] M. S. M. został skazany za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], zarządzono zatarcie skazania skarżącego wynikającego z w/w wyroku. Należy jednak zwrócić uwagę, że na dzień wyborów do Sejmiku Województwa, tj. 21 listopada 2010 r. skarżący pozostawał osobą karaną za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, nie posiadał zatem biernego prawa wyborczego w rozumieniu art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Wygaśnięcie mandatu M. S. M. nastąpiło zatem z mocy samego prawa, z uwagi na brak prawa wybieralności w dniu wyborów. Od samego wygaśnięcia należy odróżnić natomiast stwierdzenie wygaśnięcia mandatu, co następuje w drodze uchwały sejmiku województwa (art. 3 ust. 3 Ordynacji) lub zarządzenia zastępczego, wydawanego zarówno w sytuacji braku podjęcia uchwały, jak i w przypadku podjęcia uchwały o innej niż żądana przez wojewodę treści. Wskazać bowiem należy, że wojewoda jest jednym z organów sprawujących nadzór nad działalnością samorządu województwa. Jednym z środków nadzoru jest przyznana wojewodzie kompetencja do wydania zarządzenia zastępczego w sytuacji, gdy właściwy organ województwa, pomimo wezwania wojewody, nie podejmuje uchwały, której obowiązek podjęcia wynika z przepisów wymienionych w art. 86a ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. W przypadku, gdy zaistniały przesłanki wygaśnięcia mandatu radnego, sejmik województwa ma obowiązek podjęcia, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu (art. 190 ust. 2 Ordynacji), uchwały stwierdzającej wygaśnięcie tego mandatu. W sytuacji, gdy sejmik województwa takiej uchwały nie podjął w tym terminie, wojewoda powinien podjąć czynności nadzorcze mające na celu szybkie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, a więc doprowadzenie do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego przez sejmik województwa na skutek wezwania do podjęcia uchwały tej treści, ewentualnie w drodze wydania zarządzenia zastępczego przez wojewodę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II OSK 334/08, że 3-miesięczny termin określony w art. 190 ust. 2 Ordynacji jest terminem instrukcyjnym, zastrzeżonym dla czynności organu rozpatrującego sprawę, mającym zapewnić sprawność jego działania. W wyroku tym Sąd wskazał, że "Sformułowanie >>najpóźniej w ciągu trzech miesięcy<< należy odczytywać jako werbalne wzmocnienie obowiązku niezwłocznego podjęcia takiej uchwały, po upływie którego rada powiatu pozostaje w bezczynności, co z kolei rodzi uprawnienie organu nadzoru do wdrożenia trybu przewidzianego w art. 85a ustawy o samorządzie powiatowym i w konsekwencji wydania zarządzenia zastępczego. Nie byłoby uzasadnione i racjonalne przypisywanie temu terminowi charakteru prekluzyjnego, a więc takiego, którego upływ pozbawiałby radę możliwości podjęcia uchwały potwierdzającej nastąpienie zdarzenia wywołującego określone konsekwencje z mocy prawa. W ten sposób rada mogłaby swoim zaniechaniem doprowadzić do odwrócenia skutków prawnych powstających z woli ustawodawcy". Wobec powyższego niezasadne są twierdzenia skargi kasacyjnej, że skoro upływ terminu pozbawił sejmik województwa prawa do podjęcia uchwały, to wojewoda utracił uprawnienie do wydania zarządzenia zastępczego. Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie wygaśnięcia mandatu ma charakter deklaratoryjny, bowiem - jak to już wyżej wskazano - wygaśnięcie następuje z mocy samego prawa z dniem wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Późniejsze zatarcie skazania w stosunku do skarżącego nie ma w tej sprawie znaczenia prawnego. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym w tej kwestii orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA: z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 713/09, z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 149/11, z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 886/10, z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 80/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1599/07, NSA stwierdził, że "(...) wygaśnięcie mandatu następuje z mocy samego prawa, bezwarunkowo z dniem wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Konieczne jest jednak urzędowe potwierdzenie skutku prawnego, jaki nastąpił z mocy prawa przez właściwy organ i w określonej prawnie formie. Takim aktem urzędowym jest uchwała rady gminy, a jeżeli rada nie podejmie takiej uchwały, pomimo wezwania wojewody, takim aktem jest zarządzenie zastępcze wydane przez wojewodę." Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 86a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca1998 r. o samorządzie województwa w związku z art. 190 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i art. 7 ust 2 pkt 1ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, co czyni zarzut naruszenia w/w przepisów niezasadnym. Za nieusprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że skarżący niezasadnie wywodzi, że Sąd I instancji ustalając stan faktyczny sprawy oparł rozstrzygnięcie o dowód w postaci karty karalności nieaktualnej i prawnie nieistniejącej w dniu orzekania przez ten Sąd, podczas gdy powinien wziąć pod uwagę okoliczność niekaralności skarżącego w dniu wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Sąd I instancji prawidłowo bowiem wskazał, że wygaśnięcie mandatu następuje z mocy samego prawa, zaś uchwała i zarządzenie zastępcze jedynie deklaratoryjnie stwierdzają istniejący wcześniej skutek. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ nadzoru oparł swoje rozstrzygnięcie na informacji z Krajowego Rejestru Karnego aktualnej na dzień przeprowadzenia wyborów do Sejmiku Województwa, a fakt późniejszego zatarcia skazania skarżącego nie mógł mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Mandat radnego, który już wygasł nie "odradza" się wskutek zmian w Krajowym Rejestrze Karnym, polegających na zatarciu skazania, które nastąpiło po dniu przeprowadzonych wyborów. Powyższa kwestia została wyjaśniona także w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. SDI 32/10 (Lex nr 818503), w którym Sąd ten stwierdził, że "zatarcie skazania nie oznacza (...) anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania (...). Skazanie jest bowiem uważane za niebyłe, ale dopiero z chwilą jego zatarcia i od tego momentu dopiero funkcjonuje fikcja prawna i od tej też chwili nie może wywoływać żadnych negatywnych skutków prawnych dla skazanego. Podkreślić jednak należy, że wcześniej skazanie to istniało i wywoływało określone skutki wynikające z treści wyroku." Jednym ze skutków wynikających z wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego jest utrata biernego prawa wyborczego. W konsekwencji za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 106 k.k. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną.