I FNP 11/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi H. sp. j. z siedzibą w N. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I FZ 31/20 oddalającego zażalenie H. sp. j. z siedzibą w N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Go 572/19 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 8 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2013 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2013 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika postanawia: 1) odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia, 2) zwrócić H. sp. j. z siedzibą w N. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt I FZ 31/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. sp. j. z siedzibą w N. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Go 572/19 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki, na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 8 maja 2019 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2013 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2013 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika. Pismem z dnia 24 listopada 2020 r. Skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a mianowicie postanowienia naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt I FZ 31/20, wnosząc o jego uchylenie (Skarżąca omyłkowo użyła określenia "oddalenie"). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu i to z kilku powodów. W punkcie wyjścia wskazać należy, że w przypadku gdy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wnoszona jest od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezgodność z prawem musi dotyczyć norm prawa Unii Europejskiej i musi przybierać formę kwalifikowaną, tj. rażącego naruszenia prawa (art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej – "p.p.s.a."). Oznacza to, że skarga nie może dotyczyć każdego naruszenia prawa, ale tylko takiego, które polega na oczywistej i rażącej obrazie prawa, mającej elementarny i kwalifikowany charakter, niewymagającej głębszej analizy prawniczej. Naruszenie norm prawa Unii Europejskiej powinno przy tym dotyczyć konkretnej normy prawnej, która była stosowana w danej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy musi mieć charakter rażący (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2017 r., sygn. akt I FNP 3/16 i z 12 maja 2017 r., sygn. akt I GNP 1/17 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest rażąco niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 285h § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu prze sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. We wniesionym środku prawnym nie wskazano przepisu (normy) prawa Unii Europejskiej, który zostałby (a przy tym rażąco) naruszony na skutek wydania postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 września 2020 r. Zauważyć także trzeba, że zgodnie z art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami Działu VIIA tej ustawy, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Treść tego przepisu oznacza, że w postępowaniu tym ma odpowiednie zastosowanie art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest art. 175 § 1 p.p.s.a, który przewiduje przymus adwokacko-radcowski. To oznacza, że skarga ta musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Jeśli skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymogu sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego, podlega odrzuceniu, o czym przesądza treść art. 285f § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona i osobiście podpisana przez wspólników R.B. i R.B., którzy nie należą do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Ponadto Skarżąca nie wykazała związku pomiędzy wydanym orzeczeniem a poniesieniem szkody w skonkretyzowanej wysokości. Tymczasem przesłanka wyrządzenia stronie szkody przez wydanie kwestionowanego orzeczenia obejmuje również skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co wskazuje także art. 285d p.p.s.a., który nie różnicując skarg ze względu na podstawę prawną ich składania (art. 285a § 1, 2 lub 3 ustawy p.p.s.a.) stanowi o przesłance wyrządzenia stronie szkody wydaniem orzeczenia. Skarżąca wskazała jedynie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, natomiast nie przedstawiła konkretów oraz nie dokonała powiązania tego rodzaju następstw z orzeczeniem, które zostało zaskarżone w tym szczególnym trybie. Oceniając treść skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stwierdzić należy, iż jej celem jest w istocie doprowadzenie do kolejnego, merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie wykazanie zaistnienia szkody. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285a § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.