III SA/Gd 290/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 27 kwietnia 2011 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S., działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia 16 marca 2011 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – boreliozy - u odwołującego się. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że u A. S. nie stwierdzono choroby zawodowej – boreliozy jako choroby zawodowej, gdyż z przeprowadzonych badań wynika, iż zakażenia boreliozą było świeże ( tj. 14 lat po zakończeniu pracy zawodowej), a więc dolegliwości, na które cierpi zainteresowany mają charakter pozazawodowy. Decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wydano w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 19.10.2010 r. i Instytutu Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 28.01.2011 r. oraz – kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną w dniu 16.02.2011 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że podczas pracy A. S. w latach 1973-1996 w charakterze technika weterynarii, polegającej na leczeniu i przeprowadzaniu zabiegów na zwierzętach, często na pastwiskach, skarżący był narażony na ukąszenia przez kleszcze, a tym samym – na kontakt z krętkiem Borrelia. W orzeczeniu WOMP w [...] stwierdzono, że na podstawie badań i analizy dostarczonej dokumentacji nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej – boreliozy. Stwierdzono, że w kwietniu 2010 r. zainteresowany został ukąszony przez kleszcza, obserwowano u skarżącego "rumień wędrujący" oraz uczulenie z powodu boreliozy. W badaniach na obecność przeciwciał p-ko boreliozie wykazano taką obecność tych ciał, która świadczy o niedawno przebytym zakażeniu ("w klasie IgM"), natomiast nie stwierdzono obecności przeciwciał świadczących o dawnym przebyciu choroby ( "w klasie IgG"). Ponieważ pacjent nie pracuje zawodowo od 1996 r. brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w [...] również orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u A. S. W orzeczeniu Instytutu stwierdzono, że wynik dodatni na obecność przeciwciał p-ko boreliozie w klasie IgM, jaki występował u zainteresowanego, może jedynie wskazywać na niedawny kontakt z bakterią – tj. na przestrzeni ostatnich miesięcy przed badaniem i w żadnym wypadku nie jest wykładnikiem przewlekłego procesu chorobowego. Dodatkowo przeprowadzone badania wykluczyły zarówno aktywną jak i przewlekłą postać boreliozy u badanego. Zatem dolegliwości, o jakich pisał skarżący w odwołaniu, nie są spowodowane zakażeniem krętkiem Borrelii, a inne choroby wymagają przeprowadzenia oddzielnego postępowania w sprawie choroby zawodowej. Biorąc powyższe pod uwagę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł A. S. wyjaśniając, że podjęta decyzja jest niezgodna z faktami i ze stanem zdrowia skarżącego. Skarżący podniósł, między innymi, że nadal podtrzymuje zastrzeżenia dotyczące orzeczeń lekarskich, nie zgadza się również ze stwierdzeniem, że nie wykryto u skarżącego obecności boreliozy, gdyż badania laboratoryjne przeprowadzone na własny koszt skarżącego wykazały wynik dodatni. W IMP w [...] nie zbadano kompleksowo skarżącego; skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, że jako przyczynę ubytku słuchu podano wiek, a nie – warunki pracy. Piszący do skargi dołącza wyniki badan laboratoryjnych świadczących o obecności boreliozy w organizmie skarżącego i wnosi o przeprowadzenie badań na obecność wszystkich chorób odzwierzęcych w Jego organizmie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z uwzględnieniem wymogów art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga jest nieuzasadniona. Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także Sądu Najwyższego przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie dawnego i obecnego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok z dnia 24 marca 2000 r., I SA 2334/99; z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00; z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 - niepubl.). Również w wyroku z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97 (ONSA 1998, z. 4, poz.150) NSA wypowiedział się o wiążącym dla organów inspekcji rozpoznaniu choroby w orzeczeniu lekarskim, stwierdzając, że organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zatem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego - opinii, bądź sprzecznie z nim, organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, przedstawione zostało w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r. (sygn. akt OPS 3/02). Również tutejszy Sąd w sprawie III SA/Gd 308/10 w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. wydanego na tle stanu faktycznego objętego przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przyjął, że: 1. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez uprawniony organ niezbędne jest rozpoznanie choroby wskazanej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowa występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. 2. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. 3. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, zaś orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby. W kontekście powyższych uwag należy rozumieć związanie organu opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. ( LEX nr 625796). Jak wynika z akt sprawy, przyczyną nie stwierdzenia choroby zawodowej u A. S. jest nierozpoznanie takiego schorzenia przez uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki orzecznicze lekarskie obu szczebli. Jak przedstawiono powyżej, zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jaki i Instytut Medycyny Pracy w [...], uprawnione w czasie prowadzenia postępowania do rozpoznawania chorób zawodowych u osób skierowanych z podejrzeniem takiej choroby w orzeczeniach z dni:19.10.2010 r. i 28.01.2011r. zgodnie i konsekwentnie orzekły, że u A. S. nie rozpoznają choroby zawodowej, bowiem analiza całości dokumentacji medycznej oraz wyniki /..../ badań nie dają podstaw do rozpoznania boreliozy - poz. 26 wykazu chorób zawodowych – Dz. U. Nr 105 z 2009r., poz.869. Z uzasadnień orzeczeń lekarskich wynika, że w wyniku niektórych badań (laboratoryjnych) immunologicznych stwierdzono u badanego obecność przeciwciał sugerujących istnienie choroby, jednak ich rodzaj świadczył o niedawnym – na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy przed badaniem - przebytym kontakcie z bakterią, co nie jest wykładnikiem przewlekłego procesu chorobowego ( przytoczone za uzasadnieniem orzeczenia IMP w [...] Nr [...] z dnia 28.01.2011 r.). Ponieważ skarżący pracował zawodowo w narażeniu na ukąszenia kleszczy w latach 1971-1996, a od 30.09.1996 r. jest rencistą, kontaktu z bakterią Borrelli’ego w roku 2009- 2010 nie można przypisać warunkom pracy. Skarżący myli się, podnosząc w skardze na decyzję z dnia 27 kwietnia 2011 r., że decyzję tę podjęto bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt, skarżący, po uzyskaniu orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 19.10.2010 r., wniósł odwołanie od negatywnego orzeczenia lekarskiego oraz uzyskał orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 28.01.2011 r., czyli - jednostki orzeczniczej lekarskiej II stopnia właściwej w sprawie orzekania o chorobach zawodowych, co wzięły wziął pod uwagę przy orzekaniu organy inspekcji sanitarnej obu instancji. Biorąc pod uwagę informacje skarżącego podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] odniósł się do podnoszonych zarzutów i wyjaśnił, ze przedmiotem tego postępowania była konkretna jednostka chorobowa (borelioza); inne schorzenia mogą być ewentualnie przedmiotem rozpoznawania pod kątem choroby zawodowej w innych postępowaniach. Jak wyjaśniono powyżej, w orzecznictwie w sprawie chorób zawodowych przyjmuje się, że organy inspekcji sanitarnej orzekające o stwierdzeniu choroby zawodowej nie mogą tego uczynić wbrew orzeczeniom lekarskim. Oba omówione wyżej orzeczenia lekarskie zgodnie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej boreliozy u skarżącego. W opisanej sytuacji nie można zasadnie zarzucić, że zaskarżone decyzje organów sanitarnych, w tym w szczególności - decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. podjęta została z naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdziwszy, by zaskarżone decyzje podjęto z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę A. S., jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art.151 cyt. na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.