I FSK 1165/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1907/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. umarza postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1907/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. 2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ustalił, że skarżący w dniu 20 października 2006 r. złożył wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym do organów właściwych dla płatników, którzy pobrali od skarżącego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów osiąganych przez skarżącego, które zaliczały do przychodów wskazanych w art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący we wnioskach o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym zawarł żądanie zaliczenia tej nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług, które wykazał w pierwotnej deklaracji za wrzesień 2006 r. Następnie skarżący skorygował deklarację VAT-7 za wrzesień 2006r. w ten sposób, że zmniejszył kwotę zobowiązania podatkowego o 165 zł. Skarżący pozostawał w przekonaniu, że kwota ta stanowi nadpłatę w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. W ocenie Sądu I instancji stanowisko skarżącego byłoby zasadne, gdyby do dnia dokonania przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. organ na podstawie art. 76 § 1 i art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) wydał postanowienie w przedmiocie zaliczenia wykazanej przez skarżącego nadpłaty podatku dochodowego na poczet zobowiązania w podatku VAT, wynikającego z pierwotnej deklaracji VAT-7 ze wrzesień 2006 r., gdyż zaliczenie nadpłaty powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego i ma skutek równoznaczny z zapłatą podatku (art. 59 § 1 pkt 4 O.p.). W takiej sytuacji skarżący mógłby twierdzić, że uiścił podatek od towarów i usług wykazany w pierwotnej deklaracji i późniejsze zmniejszenie tego podatku w wyniku korekty powodowałoby powstanie po stronie skarżącego nadpłaty (art. 72 § 1 pkt 1 O.p.). Jednakże w przedmiotowej sprawie organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r. w wysokości 2.555 zł i tym samym nie dokonał jej zaliczenia na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Zatem organy zasadnie wskazały w niniejszej sprawie, że skarżący nie zapłacił w całości zobowiązania podatkowego wykazanego w pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. (pozostało do zapłaty 2.555 zł) i późniejsze zmniejszenie tego zobowiązania w deklaracji korygującej o kwotę 165 zł nie mogło skutkować powstaniem nadpłaty po stronie skarżącego. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego w kwestii obowiązku organu I instancji zawieszenia na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż stanowisko to pozbawione było podstaw. Sąd I instancji wskazał, iż organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd lub organ. Skoro organem właściwym w sprawie zaliczek na podatek dochodowy od przychodów, których dotyczyły wnioski z dnia 20 października 2006 r. był ten sam organ, który był właściwy w przedmiocie nadpłaty, której stwierdzenia żądał skarżący w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r., to art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie znajdował zastosowania, a zatem organ I instancji był uprawniony do rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. bez uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego. Za bezzasadny uznał Sąd I instancji również zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wskazując, iż powołane przez skarżącego wyroki i wyrażona w nich ocena prawna nie dotyczyły kwestii rozstrzyganych w przedmiotowej sprawie, a nadto były nieprawomocne, a zatem nie mogły wiązać w tym zakresie organów. Organy w sposób prawidłowy ustaliły i oceniły stan faktyczny, nie naruszając wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania. Skoro prawidłowo organy uznały, że skarżący nie nadpłacił podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r., to niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120 w zw. z art. 72 i art. 73 O.p. 3. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w razie uznania skargi kasacyjnej w całości lub części o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania doradcy podatkowego prowadzącego sprawę własną dla obu instancji według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. polegające na przyjęciu, że organ podatkowy I instancji, właściwy rzeczowo i miejscowo dla stwierdzenia i określenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych i ewentualnej nadpłaty w podatku od towarów i usług, nie jest obowiązany na podstawie art. 201 O.p. do zawieszenia toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za ten sam miesiąc i do czasu zakończenia postępowania o przerachowaniu podatku dochodowego od osób fizycznych na zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy istnienia nadpłaty w dotychczasowym zobowiązaniu w podatku od towarów i usług było przedwczesne, bowiem zostało wydane przed ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciem w zakresie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie strony argumentacja Sądu I instancji negująca ciążący na organie obowiązek zawieszenia w przedmiotowej sprawie postępowania jest błędna, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy rzeczowo i miejscowo w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest tym samym organem co Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy rzeczowo i miejscowo w sprawie podatku od towarów i usług, zwłaszcza w rozumieniu art. 201 § 1 O.p. W przypadku istnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. w wysokości 3.775 zł i zapłaty tego zobowiązania gotówką w części wynoszącej 1.220 zł oraz jednocześnie złożenia wniosku o przerachowanie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 2.555 zł na poczet tego zobowiązania, a następnie sytuacji korekty zobowiązania w podatku od towarów i usług o 165 zł, nie można rozstrzygnąć o nadpłacie w zapłacie gotówkowej lub w zmniejszeniu przerachowania z nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych według wniosku strony przed zakończeniem postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. 4. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie uczestniczył w rozprawie kasacyjnej. 5. Skarżący na rozprawie kasacyjnej oświadczył, że cofa skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zgodnie z treścią przepisu art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. 7. Z kolei w myśl art. 193 P.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. 8. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. umorzył postępowanie kasacyjne.