II SA/Op 267/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi V. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 22 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym przez V. J. (dalej: policjantka, skarżąca lub strona) rozkazem personalnym z 22 lipca 2020 r. nr [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania strony od rozkazu personalnego z 23 marca 2020 r. nr [...] wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty przez nią prawa do uposażenia za okres od 4 listopada do 31 grudnia 2019 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego – rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, po zaprezentowaniu według chronologii zdarzeń dotychczasowego przebiegu postępowania, wskazał prawne regulacje przedmiotu stanowiące podstawę orzekania. W tych ramach przypomniał, że w okresie od dnia 30 grudnia 2019 r. do dnia 21 stycznia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] przeprowadził kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez policjantkę - [...] Posterunku Policji w [...] KPP w [...]. W jego toku ustalił, że policjanta przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od 4 listopada do 31 grudnia 2019 r. wykonywała czynności kuratora społecznego przy Sądzie Rejonowym w [...]. W następstwie tego organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie utraty przez stronę prawa do uposażenia za okres od 4 listopada 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. W jego toku postanowieniem z 29 stycznia 2020 r. dopuścił oraz przeprowadził dowody w postaci materiałów kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, celem ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych związanych z utratą prawa do uposażenia przez stronę. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszoinstancyjny zwrócił się do lekarza, który wystawił zwolnienie lekarskie policjantki, o wyjaśnienie czy "w okresie zwolnienia lekarskiego wykonywanie czynności związanych z pełnieniem funkcji kuratora społecznego Sądu Rejonowego w [...] polegających m.in. na wykonywaniu czynności kontrolnych w nadzorowanych sprawach, wizytowanie środowisk, sporządzanie sprawozdań, było zaleceniem lekarskim". W odpowiedzi lekarz specjalista [...] pismem z 3 lutego 2020 r, wskazał, że "udzielone zwolnienie lekarskie było związane z pracą w służbach mundurowych. Pacjentka w tym czasie nie musi przebywać w domu, wykorzystany przez nią czas w okresie trwania zwolnienia lekarskiego jest względem pozamedycznym i nie podlega żadnym zaleceniom lekarskim". W dalszych motywach organ drugoinstancyjny podał, że strona przedłożyła pismo, wraz załączonym zaświadczeniem lekarskim z 5 lutego 2020 r., w którym lekarz specjalista [...] stwierdził, że "do prawidłowego przebiegu rekonwalescencji pacjentki V. J. po przebytym zdarzeniu [...] w czasie służby w Policji - nie jest wskazane całkowite odizolowanie Jej od dotychczas podejmowanych przez Nią działań i ról życiowych. Czynności zawodowe mogące mieć bezpośredni związek ze zdarzeniami [...] - nie są wskazane, natomiast działalność społeczna, jak również aktywność sportowa są zalecane - nawet pożądane do rekonwalescencji pacjentki". W ocenie tego lekarza "czynności społeczne wykonywane przez pacjentkę nie stoją w sprzeczności z prowadzonym leczeniem". Następnie przypomniał, że przytoczonym na wstępie rozkazem personalnym nr [...] z 23 marca 2020 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 121e ust. 3, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), dalej jako "ustawa", stwierdził utratę przez stronę prawa do uposażenia za okres od 4 listopada do 31 grudnia 2019 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W jego ocenie czynności podejmowane przez stronę w trakcie przebywania na zwolnieniu chorobowym stały w sprzeczności z art. 121 e ust. 7 i ust. 10 ustawy. Wyjaśnił, że strona mianowana na stanowisko [...] w Posterunku Policji w [...] wykonuje m.in. czynności polegające na odwiedzaniu rodzin objętych procedurą "Niebieskiej karty" i jeśli została zwolniona z tego typu zajęć służbowych to również powinna się powstrzymać od wykonywania funkcji kuratora, zadań które są zbieżne z zajmowanym stanowiskiem i które mogą negatywnie wpłynąć na prawidłowy powrót do zdrowia. Zaznaczył także, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby. Czas ten nie może być traktowany jako czas równoważny okresowi korzystania z urlopu wypoczynkowego czy urlopu bezpłatnego, co poparł stosownym orzecznictwem. Dalej podkreślił, że "nie zasługuje na aprobatę wykonywanie czynności związanych z pełnieniem przez funkcjonariusza funkcji kuratora społecznego jako aktywności wymuszonych obiektywanymi okolicznościami". Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona, która w odwołaniu z 4 kwietnia 2020 r., zarzuciła organowi pierwszej instancji: przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nierzetelny i niewyczerpujący; pominięcie przyczyny przebywania na zwolnieniu lekarskim; błędną interpretację art. 90 ustawy z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 167 ze zm.), dalej jako "ustawa o kuratorach"; błędną interpretację przywołanych wyroków sądów administracyjnych; manipulację treści zaświadczenia lekarskiego wydanego przez specjalistę [...]; błędną interpretację art. 121e ust. 1 i 2 ustawy w zakresie kompetencji organu do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; błędną interpretację treści raportów funkcjonariuszki w sprawie wydania zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia poza służbą; nieprawidłową realizację wytycznych Zarządzenia nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych; brak zapewnienia wsparcia psychologicznego po zdarzeniu z [...]; nieetyczne działanie organu w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie utraty prawa do uposażenia. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodów z notatki urzędowej z [...] dotyczącej okoliczności zdarzenia, do którego doszło w czasie służby z jej udziałem, załączonego zaświadczenia z 3 kwietnia 2020 r. wydanego przez specjalistę [...] SP ZOZ Szpitala Specjalistycznego MSWiA ul. [...], [...] [...] oraz kopii załączonych grafików służb w Posterunku Policji w [...] obejmujących okres od 7 października do 3 listopada 2019 r. W ocenie organu odwoławczego w sprawie ziściły się przesłanki z 121 e ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji stanowiące podstawę do utray prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia. Odwołując się do art. 121e ust. 7 ustawy podniósł, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Kontynuując opisał dalszą procedurę wyżej wymienionej kontroli, kończącą się sporządzeniem stosownego protokołu. Stwierdził następnie, iż w sprawie bezspornym jest, że policjantka w okresie od dnia 4 listopada do dnia 31 grudnia 2019 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez specjalistę [...] SPZOZ MSWiA w [...]. Jednocześnie z przeprowadzonej kontroli wynika, że podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim, w dniach: 02 grudnia 2019 r., 03 grudnia 2019 r. oraz 12 grudnia 2019 r. wykonywała czynności kuratora społecznego polegające na przeprowadzeniu czynności kontrolnych, odnotowaniu ich w kartach czynności, bądź przeprowadzeniu wywiadu kontrolnego i sprawozdania z niego. Zaznaczył również, że ustalenia te nie zostały zakwestionowane przez stronę, a kwestią sporną pozostaje czy wskazywaną podejmowaną przez nią aktywność, w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, należy uznać za wykorzystywanie tego zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem, stosownie do art. 121 e ust. 7 ustawy, a tym samym czy należało pozbawić ją prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego od 4 listopada do 31 grudnia 2019 r. Zdaniem organu drugoinstancyjnego analiza całokształtu zebranego materiału dowodowego pozwala uznać, że zwolnienie lekarskie strony było wykorzystywane przez nią niezgodnie z jego celem. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zwolnienie lekarskie obejmuje m.in. okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 870), dalej jako "ustawa o świadczeniach", stosownie do art. 121 b ust. 2 pkt 1 ustawy. Ustalenie w wyniku kontroli, że policjant wykorzystywał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności wykonywał pracę zarobkową powoduje, że policjant taki traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 121e ust. 3 w zw. z art. 121e ust. 7 ustawy). Kontynuując przytoczył, że podobną regulację odnaleźć można w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach, który stanowi, że ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkowa lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Następnie podkreślił również, że wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem, np. podjęcie w trakcie zwolnienia innej pracy, wyjazd na wakacje czy zrobienie remontu w domu, zgodnie z przytoczonym orzecznictwem, może zostać uznane za naruszenie obowiązków pracowniczych i w konsekwencji skutkować zastosowaniem w stosunku do pracownika kar porządkowych, a nawet rozwiązaniem umowy o pracę. Ponadto zauważył, że wykorzystanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem określić można jako takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Dodatkowo zauważył, że wskazanie w zaświadczeniu zapisu: "chory może chodzić" nie jest tożsame z "możliwością gospodarowania czasem zwolnienia lekarskiego w sposób dowolny, bowiem nie można traktować okresu zwolnienia lekarskiego, jako czasu wolnego od służby, którym można swobodnie dysponować". Zdaniem organu odwoławczego taki zapis upoważnia pacjenta jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, jak: "wstawanie z łóżka, poruszanie się po mieszkaniu, dokonanie niezbędnych zakupów żywnościowych, zakup leków, zakup materiałów medycznych, udanie się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne lub rehabilitacyjne, spacer w celach rekonwalescencyjnych itp. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być bowiem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wy poczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu. Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy (..) winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych", co poparł stosownym orzecznictwem sądowym. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że organ pierwszoinstancyjny prawidłowo ocenił sposób wykorzystywania przez stronę okresu zwolnienia chorobowego. W jego ocenie "nie zasługuje na uwzględnienie (...) stanowisko skarżącej, że taka aktywność jest dopuszczalna z uwagi na jej społeczny charakter". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnej interpretacji przez organ pierwszoinstancyjny art. 90 ustawy o kuratorach podkreślił, że wynagrodzenie ryczałtowe, wskazane w przytoczonym przepisie jest traktowane jako rekompensata za poniesione przez kuratora koszty i nie może być uznane za wynagrodzenie, ani zarobek osoby będącej społecznym kuratorem sądowym. Świadczenie pieniężne o charakterze zbliżonym do wynagrodzenia stanowi bowiem ryczałt, o którym mowa w art. 91 ww. ustawy. Podejmowanie działań w związku ze sprawowaną funkcją kuratora społecznego nie stanowi wprost o wykonywaniu pracy zarobkowej, o której mowa w art. 62 ust. 1 oraz art. 121e ust. 7 i 10 ustawy o Policji i nie zawsze wiąże się z otrzymywaniem ryczałtu stanowiącego wynagrodzenie, i tym samym okolicznością przesądzającą o zakwalifikowaniu wykonywanej funkcji kuratora do pracy zarobkowej. Zaznaczył przy tym, że z uzasadnienia rozkazu personalnego organu pierwszej instancji nie wynika, aby ewentualny charakter zarobkowy wykonywanej funkcji stanowił podstawę pozbawienia strony prawa do uposażenia. Zauważał, że to nie zarobkowy charakter a aktywność funkcjonariuszki stanowiła wykorzystanie zwolnienia lekarskiego od dnia 4 listopada do dnia 31 grudnia 2019 r. niezgodnie z jego celem. W dalszych motywach podkreślił, że przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć, każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby (pracy) czynności dnia codziennego, co i tym razem poparł stosownym orzeczeniem. Zdaniem organu odwoławczego, "jeżeli (...) policjantka w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego jest w stanie uczestniczyć w czynnościach wiążących się więcej niż z konieczną aktywnością fizyczną, to takie postępowanie policjantki budzi co najmniej uzasadnione wątpliwości co do konieczności korzystania przez nią ze zwolnienia lekarskiego, a także świadczy o niezrozumieniu istoty służby w Policji". Następnie wyjaśnił istotę pojęcia "wykonywania czynności służbowych" i wskazał, że "pobieranie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez funkcjonariusza związane jest ściśle z pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można jednak mówić w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i zadania takie wykonuje". Po czym skonstatował, że "przebywając na zwolnieniu lekarskim policjant powinien powstrzymać się od wykonywania czynności mogących przedłużyć nieobecność w służbie i dołożyć wszelkich starań, aby jak najszybciej ponownie służbę podjąć. Podczas jego nieobecności przypisane mu obowiązki realizują bowiem inni funkcjonariusze". Kontynuując wskazał, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec przełożonego. Funkcjonariusz Policji, podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w jej strukturach i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w zakresie wynikającym z tego stosunku, w tym na decyzje przełożonych w sprawach osobowych. Zaznaczył, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy. Ponadto wyjaśnił, że przepisy nie uzależniają podjęcia decyzji o przeprowadzeniu kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego od rodzaju choroby bądź schorzenia (przyczyny), z powodu których dane zwolnienie zostało wystawione, bądź innych czynników takich jak staż służby czy zaangażowanie policjanta w realizację zadań służbowych. Zadaniem przełożonego jest ustalenie czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej, stosownie do art. 121e ust. 7 ustawy. Jednocześnie zwrócił uwagę na wysoką absencję funkcjonariuszki, w kontekście której decyzja przełożonego, właściwego w sprawach osobowych, o przeprowadzeniu przedmiotowej kontroli była uzasadniona. W ocenie organu odwoławczego przy ustalaniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystaniu zwolnienia nie jest w tym zakresie konieczna specjalistyczna wiedza medyczna, a przedmiotem kontroli było wyłącznie ustalenie prawidłowości wykorzystania przez funkcjonariusza zwolnienia lekarskiego, w szczególności wykorzystania go zgodnie z celem jego wystawienia, a nie ustalenie wpływu określonej aktywności funkcjonariusza na szybkość powrotu do stanu zdrowia. Zauważył, że obowiązujące przepisy nie łączą skutku pozbawienia prawa do uposażenia z przyczynieniem się policjanta do powstania opóźnienia w dochodzeniu do zdrowia, lecz wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego niezgodnie z przeznaczeniem. Zaznaczył przy tym, że przedmiotem postępowania było wyłącznie zbadanie prawidłowości wykorzystania przez stronę zwolnienia lekarskiego, w szczególności wykorzystania go zgodnie z celem jego wystawienia, a nie kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby w powodu choroby — w tym zakresie kontrolę przeprowadza wyłącznie komisja lekarska. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących ewentualnych nieprawidłowości zaistniałych w związku z opisywanym zdarzeniem z [...] zauważył, że nie były one przedmiotem postępowania. Podsumowując wskazał, że "zadaniem organu jest wyłącznie dokonanie kontroli tego, w jaki sposób realizowane jest zwolnienie lekarskie w celu uzyskania pełnej zdolności do służby przez policjanta, a nie kwestionowanie stanu zdrowia policjanta, ani też oceniania prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia. Ocena obejmuje wyłącznie prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz czy aktywność funkcjonariusza mieści się w ramach dopuszczalnych czynności policjanta (form jego aktywności) korzystającego ze zwolnienia lekarskiego". Jego zdaniem "kilkukrotne wykonywanie czynności kuratora społecznego, (...) nie skutkują (...) bezpośrednio uzyskaniem pełnej zdolności policjantki do służby, tj. nie są gwarantem uzyskania takiej zdolności, mimo że w ocenie strony były zgodne z przyjętym procesem leczenia". Podkreślił nadto, że w zaświadczeniu z 3 kwietnia 2020 r. lekarz przyjął, że pełnienie funkcji kuratora społecznego "zawiera niektóre elementy wspólne z obowiązkami funkcjonariusza Policji, ale jednocześnie nie naraża jej na stres wynikający z procedur służbowych obowiązujących w tej formacji". Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli policjantka w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego wykonuje zadania kuratora społecznego, w pewnym zakresie zbieżne z obowiązkami policjanta, to w odbiorze zewnętrznym mogło to oznaczać, że w rzeczywistości udzielenie zwolnienia było niepotrzebne i bezpodstawne, a także świadczy o niezrozumieniu istoty służby w Policji. W jego ocenie nie można uznać, że pełnienie funkcji kuratora sądowego ma charakter terapeutyczny. Tym samym za niezasadny uznał wniosek strony o dopuszczenie dowodu z grafiku pracy [...] na Posterunku Policji w [...], jak również przesłuchanie piastuna organu pierwszej instancji. Wyjaśniając powyższe, organ odwoławczy zauważył, że prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Organ ma obowiązek przeprowadzenia jedynie takich dowodów, które służą wyjaśnieniu danej sprawy, a takowe zostały przez KPP prawidłowo przeprowadzone i na ich podstawie ustalone i rozważone okoliczności faktyczne, niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dopuszczenie wnioskowanych przez stronę dowodów byłoby niezasadne, gdyż podnoszone okoliczności nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do sposobu realizacji przez przełożonych funkcjonariuszki wytycznych Zarządzenia nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych, podkreślił, że nie były one przedmiotem niniejszego postępowania, a okoliczności opisywane w odwołaniu przez stronę nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Zaznaczył, że analiza sposobu realizacji, wyżej wymienionych wytycznych nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, prowadzone postępowanie miało na celu zbadanie wyłącznie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego w określonym przedziale czasowym przez określonego funkcjonariusza, a zatem zgłoszony wniosek dowodowy był bezzasadny. Postanowieniem z 15 lipca 2020 r., nr [...], odmówił wyłączenia organu administracji publicznej – piastuna organu pierwszoinstancyjnego. Zaznaczył, że osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej, co do zasady nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej można stosować tylko w przypadku, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania, a zatem gdy jej - jako osoby fizycznej – dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepisy art. 24 k.p.a. nie mają zastosowania do osoby piastującej funkcje monokratycznego organu administracji publicznej, gdyż odnoszą się one wyłącznie do pracownika. W konsekwencji uznał, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wyłączenie z postępowania P. K. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekającego w sprawie organu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. "rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121 e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 7 ustawy (...) poprzez oczywiście błędne zastosowanie przedmiotowych przepisów i przyjęcie, że wykonywanie obowiązków kuratora społecznego w okresie zwolnienia lekarskiego (od 04.11.2019 r. do dnia 31.12.2019 r.) stanowi nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego od służby, a związku z tym za wskazany okres utraciłam prawo do uposażenia, podczas gdy wykonywanie obowiązków kuratora społecznego w okolicznościach faktycznych sprawy nie stanowiło nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego od służby, a wręcz było elementem rekonwalescencji i szybszego powrotu do zdrowia i służby"; 2. "rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez: przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w związku z brakiem wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i arbitralne przyjęcie, że skarżąca nieprawidłowo wykorzystała zwolnienie lekarskie od służby w związku wykonywaniem w tym okresie obowiązków kuratora społecznego, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a w szczególności zaświadczenia lekarskie, wskazują jednoznacznie, że tego rodzaju aktywność była wskazana w okresie rekonwalescencji i szybkiego powrotu do zdrowia, a tym samym do służby, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny - [...] na okoliczność prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, wpływu aktywności społecznej skarżącej na szybszy powrót do zdrowia i służby, podczas gdy jest to okoliczność istotna w sprawie, a organ w arbitralny sposób bez dostatecznej wiedzy kwestionuje i manipuluje przedłożonymi przez skarżącą zaświadczeniami lekarskimi". Podnosząc te zarzuty wniosła o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z 22 lipca 2020 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 23 marca 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że "decyzja organu I instancji, jak i organu II instancji rażąco narusza prawo materialne, jak i przepisy postępowania administracyjnego, w związku z kompletnie dowolną, wybiórczą analizą stanu faktycznego sprawy pod z góry przyjętą tezę". Zaznaczyła, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego wnikliwa ocena ma w tego typu sprawach fundamentalne znaczenie a rozstrzygnięcie nie może być wynikiem arbitralnej oceny organu. W ocenie skarżącej, argumentacja organów stanowiła "prostą kalkę" poglądów prezentowanych w powołanych orzeczeniach sądowych, które w sposób dowolny i wybiórczy potraktowały zaświadczenie lekarskie z 5 lutego 2020 r. oraz zaświadczenie lekarskie z 3 kwietnia 2020 r., pomijając, że w zaświadczeniu SP ZOZ Szpital Specjalistyczny MSWiA w [...] jednoznacznie podano, iż nie jest wskazane aby w okresie zwolnienia lekarskiego pacjentka pozostawała wyłącznie w domu. Dalej przytoczyła dalszą treść tego dokumentu, podkreślając, że w zaświadczeniu tym wskazano, że ważną rolę w procesie powrotu do zdrowia [...] mogą odgrywać niektóre z realizowanych przez nią form aktywności pozazawodowej. Za taki rodzaj aktywności lekarz uznał pełnioną przez nią nieodpłatnie funkcję kuratora społecznego, która zawiera niektóre elementy wspólne z obowiązkami funkcjonariusza policji, ale jednocześnie nie naraża jej na stres wynikający z procedur służbowych obowiązujących w tej formacji. W dalszych motywach podała, że w analogicznym tonie wypowiedziano się w zaświadczeniu z 5 lutego 2020 r., gdzie wskazano, iż działalność społeczna, jak również aktywność sportowa są zalecane, a nawet pożądane do jej rekonwalescencji. W ocenie strony organy obu instancji zignorowały wyżej wymienione zaświadczenia lekarskie, oceniając je sprzecznie z treścią wskazanych w nich zaleceń. Zdaniem strony, "chcąc zakwestionować przedmiotowe zaświadczenia lekarskie organ zobowiązany był do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny – [...]". Zaznaczyła również, że przedstawione przez nią dokumenty jednoznacznie wskazują, że "prawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie, a jej aktywność społeczna leży w interesie służby, albowiem pozwala na szybszy powrót do służby". Jej zdaniem organy obu instancji "rażąco naruszyły przepisy postępowania administracyjnego wskazane w zarzutach skargi poprzez zupełnie dowolną, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu w sprawie jego ocenę i to w sytuacji, gdy organy nie posiadały wiedzy specjalistycznej z zakresu [...]". Konsekwencją tego było "nieprawidłowe ukształtowanie postępowania dowodowego oraz rażąco nieprawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie", co doprowadziło do błędnej subsumcji prawa materialnego i stwierdzenia utraty prawa do uposażenia za wskazany okres. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 121e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 7 ustawy wskazał, że istotą art. 121e ustawy jest możliwość dokonania kontroli przebywającego na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza Policji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji mógł przeprowadzić kontrolę w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a następnie powielił argumentację wskazaną w rozstrzygnięciu odnosząc się do kwestii wynagrodzenia kuratora sądowego, kwestii prawidłowego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego podkreślając, że "policjant nie może traktować okresu zwolnienia lekarskiego, jako czasu wolnego od służby, którym może swobodnie dysponować". Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, podkreślił, że rozstrzygnięcie podjęte zostało na podstawie jego całokształtu, posługując się zasadami prawidłowej logiki. Zgromadzone dokumenty oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sposób jednoznaczyny pozwoliły określić, że policjantka wykorzystywała okres zwolnienia lekarskiego w sposób nieprawidłowy. Z kolei odnosząc się do zarzutu błędnej oceny zaświadczenia z 3 kwietnia 2020 r., wskazał, że potwierdza ono, iż "pewne zachowania mogą być niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo, iż pozostają one w zgodzie z procesem leczenia policjanta". W jego ocenie wykonywanie czynności kuratora społecznego nie stanowiło uzasadnienia dla przyjęcia, że skarżąca prawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie. Odnosząc się natomiast do dalszych zarzutów organ odwoławczy zauważył, że mocą art. 121e ust. 13 ustawy, przełożony orzeka o utracie prawa do uposażenia na podstawie ustaleń zawartych w protokole. Zaznaczył, że o ile protokoły kontroli nie wskazywały jednoznacznie na niewłaściwe wykorzystanie zwolnienia, to jednakże przytoczona jednostka redakcyjna przepisu nie może być interpretowana w oderwaniu od jego całości. W sytuacji bowiem gdy organ zgromadził w toku całego postępowania niezbędny materiał dowodowy, także poza protokołami z kontroli przeprowadzonej w miejscu zamieszkania, to całość dowodów może stanowić podstawę do wydania odpowiedniej decyzji, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Równocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie procesowym z 5 listopada 2020 r., strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy i wyraziła wolę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ponownie wskazała, że czynności podejmowane przez nią, jako kuratora sądowego, nie miały charakteru zarobkowego, na dowód czego przedłożyła PIT-R za rok 2019, w którym zawarto informację o wypłaconych podatnikowi kwotach "z tytułu pełnienia obowiązków społecznych i obywatelskich" oraz przytoczyła szereg orzeczeń akcentujących, że wykonywanie "niezarobkowej pracy" w trakcie zwolnienia chorobowego, nie powoduje utraty prawa do zasiłku. Zaznaczyła, że realizacja zadań kuratora sądowego nie mogła stanowić uznania, że w sposób nieprawidłowy wykorzystywała zwolnienie lekarskie, co w jej ocenie jednoznacznie wynika z przedłożonych zaświadczeń. Jednocześnie przedłożyła zaświadczenie wydane przez psycholog, prowadzącą od 13 listopada 2019 r. jej terapię, w którym wskazano, że "istotnym elementem terapii jest wykonywanie przez pacjentkę obowiązków społecznego kuratora sądowego (...) stanowią łagodny pomost do powrotu do aktywności zawodowej w Policji a jednoczesnie nie są nacechowane bezpośrednim, nagłym, silnym stresem jaki towarzyszy policjantowi w trakcie kierowania go przez przełożonych na interwencję i na samej interwencji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 159 ze zm. zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie uwzględniając stanowisko organu i strony w zakresie rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów ( art. 120 P.p.s.a.). W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego orzeczenia, na podstawie kryterium jego zgodności z prawem Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna pozostaje kwestia czy przy tak ustalonym stanie faktycznym organy pierwszej oraz drugiej instancji dokonały prawidłowej subsumcji i wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa orzekając o utracie prawa do uposażenia za okres od 4 listopada 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Kluczowym dla sprawy stało się uznanie, czy wykonywanie przez stronę skarżącą czynności kuratora sądowego podczas przebywania przez nią na zwolnieniu L4 stanowi podstawę do orzeczenia o utracie prawa do uposażenia – jak uznały organy policji, czy też nie – jak wywodziła strona skarżąca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, (w dalszym ciągu zwaną ustawą). Stosownie do tego przepisu prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którym utożsamia się skład orzekający, stanowi się, że protokół kontroli, o którym mowa w powyższych przepisach nie stanowi samodzielnej czynności, oderwanej od pozostałych, zebranych w sprawie dowodów, które świadczą, że policjant wykorzystuje zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. Ustawodawca łączy odebranie uposażenia z generalnym dokonaniem ustaleń co do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia, a nie z samymi protokołami kontroli – tak NSA w wyroku z 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2071/17, WSA w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2257/19, WSA w Poznaniu w wyroku z 29 stycznia 2020 r. , sygn. akt II SA/Po 938/19, WSA w Krakowie w wyroku z 18 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 511/18. W ostatnim z przytoczonych wyroków WSA w Krakowie rozważył zbliżoną do przedmiotowej sprawy kwestię stanowiącą oś sporu, czyli, czy zasadnie organy uznały, że podejmowanie działań w związku ze sprawowaną funkcją kuratora społecznego podczas trwania zwolnienia lekarskiego stanowi o wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. Wywody tam zawarte skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Sąd ten wskazał, z czym nie sposób się nie zgodzić, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Równocześnie wyjaśnił, że przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego. Nawet zapis w zaświadczeniu lekarskim wskazujący, że pacjent może chodzić uprawnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg czy kontrolę lekarską. Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy zawierającego określenie "chory może chodzić" winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych. Argumentując, podkreślił również, że okoliczność, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16. Obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy zgodnie z jego celem - w sensie poddania się zaleceniom i wskazaniom lekarskim - stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Należy jednak zaznaczyć, że w niektórych sytuacjach osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych działań (np. udział w posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej), co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność, która została wymuszona obiektywnymi okolicznościami. W niniejszej sprawie, jak i stanowiącej przedmiot kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 511/18, taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Poza sporem jest, że skarżąca w okresie zwolnienia lekarskiego wykonywała czynności kuratora społecznego. Przy czym strona skarżąca, z czym nie zgadza się organ policji, uznaje, że czynności kuratora sądowego podejmowane przez nią (społecznie) odgrywają ważną rolę w procesie jej powrotu do zdrowia [...] albowiem funkcja kuratora społecznego, która zawiera niektóre elementy wspólne z obowiązkami funkcjonariusza policji, nie naraża jej jednocześnie na stres wynikający z procedur służbowych obowiązujących w tej formacji. W ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że stanowisko takie nie zasługuje na aprobatę, wszak jest okolicznością powszechnie wiadomą, faktem notorycznym, zwłaszcza w ramach doświadczenia życiowego, a zatem nie wymagającą dowodzenia, że czynności podejmowane przez kuratorów sądowych często porównywane są w aspekcie zagrożeń do pracy służb mundurowych. Specyfika pracy kuratorów sądowych związana z realizacją zadań wykonywanych w terenie, o charakterze wychowawczo-resocjalizacyjnym, diagnostycznym, profilaktycznym i kontrolnym, pociąga za sobą możliwość wystąpienia różnorodnych zagrożeń zawodowych. Ocena ta jest wynikiem tego, że kuratorzy wykonują swoje zadania na terenach charakteryzujących się wysokim poziomem patologii i problemów społecznych – tak też: Bezpieczeństwo i higiena pracy kuratorów sądowych, lipiec 2016 r., dokument przekazany przez Krajową Radę Kuratorów, sprawozdanie z kontroli NIK w wykonywania obowiązków przez kuratorów, nr ewid. 20/2018/P/17/106/LWR, sprawozdanie z badania Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości, Bezpieczeństwo kuratorów sądowych w świetle badania ankietowego, Warszawa 2016, dr Anna Janus-Dębska Małgorzata Gronkiewicz-Ostaszewska, a także: K. Gromek, Kuratorzy sądowi. Komentarz, Warszawa 2005, a także T. Jedynak, K. Stasiak, Ustawa o kuratorach sądowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, oraz tych autorów: Zarys metodyki pracy kuratora sądowego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, B. Hołyst, E. Wojtera, Bezpieczeństwo kuratorów sądowych w świetle badań ogólnopolskich, Warszawa 2013, czy też M. Heine, Warunki efektywności resocjalizacji nieletnich poddanych nadzorowi sądowych kuratorów społecznych, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1982, która pomimo upływu lat w interesującym dla sprawy zakresie pozostaje wciąż aktualna. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi sprawa została należycie wyjaśniona, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości i został należycie oceniony z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wszelkim wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie, zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Policjantka zawiadomiona została o wszczęciu postępowania pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. i miała możliwość brania w nim aktywnego udziału, co - jak wynika z akt sprawy - uczyniła. Należy wskazać, że przepisy k.p.a. nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy a następnie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, który wszak odnosił się do zdarzenia historycznego, na czas orzekania, organy nie miały obowiązku poszukiwania dalszych dowodów, w szczególności na okoliczności przeciwne, niż te, które zostały już ustalone a sporna pozostaje jego ocena prawna, a nie braki dowodowe w odtwarzaniu jego przebiegu. Sąd stwierdza, że w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania organy, przy całej złożoności problematyki i zebranego materiału dowodowego, dokonały prawidłowych ustaleń, a następnie dokonały ich subsumcji pod normy prawne będące podstawą rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sposób wystarczający przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, wskazano okoliczności, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, dokonując prawidłowej interpretacji ich treści. Organ drugoinstancyjny odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Ponadto dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 i 108 k.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. W ocenie Sądu wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z regułami zawartymi w tych przepisach. Należy przy tym zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania nie można w niniejszej sprawie stwierdzić. W tym miejscu dostrzec należy, że rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że przy ustalaniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystaniu zwolnienia nie jest w tym zakresie konieczna specjalistyczna wiedza medyczna, gdyż przedmiotem kontroli jest wyłącznie ustalenie prawidłowości wykorzystania przez funkcjonariusza zwolnienia lekarskiego, w szczególności wykorzystania go zgodnie z celem jego wystawienia, a nie ustalenie wpływu określonej aktywności policjanki na szybkość powrotu do stanu zdrowia. Istotnym jest bowiem, że obowiązujące przepisy nie łączą skutku pozbawienia prawa do uposażenia z przyczynieniem się policjanta do powstania opóźnienia w dochodzeniu do zdrowia, lecz wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego niezgodnie z przeznaczeniem, a to nie wymaga zasięgania opinii biegłego. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły dokumentację medyczną i zalecenie w niej zawarte. Wbrew stanowisku strony skarżącej prawidłowe ich zinterpretowanie (odczytanie), czy ustalenie stanu faktycznego nie wymagało, jak wskazano także powyżej, zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu medycyny – [...] na okoliczność "prawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, wpływu aktywności społecznej skarżącej na szybszy powrót do zdrowia i służby". Przede wszystkim wskazania wymaga, że w odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji z 24 stycznia 2020 r. (k. 5 akt administracyjnych) skierowane do ZOZ MSWiA w [...] o udzielenie informacji czy w okresie udzielonego zwolnienia lekarskiego (4 listopada – 31 grudnia 2019 r.) wykonywanie czynności związanych z pełnieniem funkcji kuratora sądowego było zaleceniem lekarskim – lekarz [...] oświadczył, że "(...) pacjentka w tym czasie nie musi przebywać w domu, wykorzystany przez nią czas w okresie trwania zwolnienia lekarskiego jest względem pozamedycznym", i – co ważne – "nie podlega żadnym zaleceniom lekarskim". Nadto w zaświadczeniu z 5 lutego 2020 r. lekarz [...] wskazał, że "w jego opinii czynności społeczne wykonywane przez pacjentkę nie stoją w sprzeczności z prowadzonym leczeniem". Zatem wyraźnie wskazał na prowadzone leczenie a nie czynności zawodowe, które zasadnie wyeksponował organ policji, w zaświadczeniu lekarskim z 3 lutego 2020 r. uznano za względy pozamedyczne, nie podlegające żadnym zaleceniom lekarskim. Sąd podziela stanowisko organów, że w świetle przede wszystkim opisanych wyżej zaświadczeń lekarskich, nie sposób przyjąć, jak oczekuje tego strona skarżąca, iż podejmowane przez nią, podczas jej pobytu na zwolnieniu chorobowym (L4) czynności związane z pełnioną przez nią funkcją kuratora sądowego niezawodowego, pozostają bez wpływu na jej prawo do uposażenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ policji zaświadczenia lekarskie wskazywane przez stronę ocenił właściwe odnosząc je do okoliczności prawnych i faktycznych poddając analizie wespół z całokształtem materiału dowodowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podlegają one ocenie jak każdy inny dowód, a zatem powinny być ocenione w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego – art. 77 § 1 k.p.a. W drugiej zaś kolejności należy wskazać, że trudno byłoby uznać – jak zdaje się oczekuje tego strona skarżąca – za prawidłowe utożsamianie czynności społecznych z czynnościami kuratorskimi podejmowanymi w ściśle ustalonych prawem granicach. O ile bowiem kurator społeczny, odmiennie niż kurator zawodowy, pełni swą funkcję społecznie, to nie oznacza, że wykonuje czynności społeczne. Nie pozostaje w stosunku zatrudnienia, to jednakowoż tak jak kurator zawodowy pełniąc kuratorską służbę sądową w wymiarze sprawiedliwości, wykonuje zdania ustawowo mu przynależne. Czynności przez niego podejmowane są ściśle ustawowo określone, a ich zakres wyznacza jego prawa, ale i jego obowiązki. Nadto zarówno kuratorską służbę zawodową, jak i społeczną w wymiarze sprawiedliwości określa się jako "pracę" zawodową – kurator zawodowy lub społeczną – kurator społeczny. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 167), dalej jako: ustawa o kuratorach, zakres zadań kuratora społecznego określa kierownik zespołu w porozumieniu z wyznaczonym kuratorem zawodowym, pod którego kierunkiem kurator społeczny ma pracować. Ustawodawca expressis verbis posłużył się pojęciem "pracować" określając charakter czynności kuratora społecznego. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o kuratorach – kuratorami sądowymi są kuratorzy zawodowi i społeczni. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest fakt, iż kuratorzy społeczni wykonują zadania niezawodowo a społecznie, znaczenie bowiem ma charakter tych czynności, a te niewątpliwie są ściśle zadaniowe. Nadto ochroną prawną przy wykonywaniu czynności objęci są kuratorzy sądowi niezależnie od rodzaju pełnionej służby, tj. zawodowej czy społecznej, o czym świadczy chociażby art. 115 § 13 kodeksu karnego, w części dotyczącej zaliczenia do kategorii funkcjonariuszy publicznych społecznego kuratora sądowego – zob. także: K. Gromek, Kuratorzy sądowi. Komentarz, Warszawa 2005; A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2007; T. Jedynak, K. Stasiak, Komentarz do ustawy o kuratorach sądowych, Warszawa 2008, s. 32-33). Tym samym istotnym dla odkodowania norm stanowiących o utracie prawa do uposażenia przez funkcjonariusza policji przebywającego na świadczeniu lekarskim wykonującego w tym czasie czynności kuratora sądowego społecznego jest prawne ich określenie. W ocenie Sądu znaczenie ma bowiem charakter prawny tych czynności, które ze swej istotny – jak wskazano powyżej – nie są czynnościami społecznymi, a nie to czy zrealizowane zostały przez kuratora zawodowego czy społecznego. Rezultatem tych czynności jest dokument w znaczeniu prawym (np. wywiad), który stanowi tym samym dokument urzędowy. Ustawodawca poddał ochronie prawnej zarówno podmiot realizujący te czynności, jak i ich przedmiot. Powtórzenia wymaga, że podmiotem, któremu prawo przydało kompetencje do realizacji czynności kuratorskich, z przynależnymi temu prawu skutkami, jest kurator (zawodowy czy społeczny). Zatem dla przedmiotowej sprawy znaczenie ma charakter czynności kuratorskich, a nie to czy wykonuje je kurator społeczny czy zawodowy, a te – o czym szerzej powyżej – niewątpliwie są ściśle zadaniowe. W ocenie Sądu, powyższe regulacje jednoznacznie pozwalają na stwierdzenie, że w przedmiotowym sporze nie ma racji strona skarżąca uznając, że w okolicznościach faktycznych sprawy wykonywanie czynności kuratorskich nie stanowiło nieprawidłowego wykorzystania przez nią zwolnienia lekarskiego od służby, a wręcz było elementem rekonwalescencji i szybszego powrotu do zdrowia i służby. Rację ma bowiem organ policji uznając, że w sprawie doszło do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W pojęciach: "działalność społeczna", czy "czynności społeczne", wskazywane w zaświadczeniach lekarskich, nie mieszczą się zadaniowe czynności, ustawowo przy tym określone, kuratora społecznego. Równocześnie podkreślenia wymaga, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma wyłącznie to czy doszło do wykorzystania przez stronę skarżącą zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a nie to: czy wykonywała pracę zarobkową, co było powodem, czy przyczyną jej stanu zdrowia skutkującym zwolnieniem chorobowym L4, zatem także atmosfera, warunki panujące w jednostce, realizacja aktów kierownictwa wewnętrznego, czy jej niekwestionowany na żadnym etapie co do nienagannej postawy stosunek do pracy. Te okoliczności aczkolwiek ważne w ogólnym zarysie służby, to jednak dla przedmiotowej sprawy są prawnie-obojętne. Ustawodawca ujął bowiem w normy związane powinności przełożonego, organów policji w sytuacji ujawnienia wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem. Zawarł je w art. 121e ustawy o policji w poszczególnym jednostkach redakcyjnych tego przepisu, stanowiących w pierwszej kolejności o podstawie kontroli, uprawnieniach podmiotów legitymowanych do jej przeprowadzenia, a w drugiej o jej kryteriach, zaś w trzeciej unormował tryb procedowania z jej wynikami, stanowiąc jednocześnie, o powinności przełożonego, explicite ustanawiając, że przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia. Ujmując tę powinność w normy związane "stwierdza" nie pozostawił żadnego w tym zakresie luzu decyzyjnego. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca w okresie od 4 listopada do 31 grudnia 2019 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku ze służbą, co ma wpływ wyłącznie na wysokość otrzymywanego uposażenia. Poza sporem jest także, że w tym czasie wykonywała czynności kuratora społecznego przy Sądzie Rejonowym w [...], co wynika z protokołu z kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego z 21 stycznia 2020 r., przy czym okoliczność ta nie jest i nie była kwestionowane przez nią na żadnym etapie postępowania. Ustalenia te, co ważne są bezsporne, zatem materiał dowodowy dla istotnej dla przedmiotu sporu kwestii został zebrany w sposób prawidłowy, kompletny i wystarczający. Dowody zostały zebrane w prawidłowo prowadzonym postępowaniu. Wydawane w jego toku postanowienia incydentalne nie były zaskarżone na żadnym etapie. Strona skarżąca, co jest w pełni zrozumiałe w aspekcie jej nienagnanej postawy w służbie, nie godzi się z uznaniem organu, iż doszło do wykorzystania przez nią zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. Przy czym ocenę sytuacji, okoliczności ją tworzących skoncentrowała na charakterze podejmowanych przez nią czynności w oderwaniu od ich prawnego znaczenia, o czym szerzej powyżej. Tymczasem jak wskazano powyżej czynności kuratorskie, niezależnie czy podejmowane przez kuratora zawodowego czy społecznego, nie stanowią czynności społecznych. Na zakończenie należy podnieść, o czym także szerzej powyżej, że sąd administracyjny w ramach kontroli sądowoadministracyjnej, nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy ani nie dokonuje oceny materiału dowodowego, lecz ocenia prawidłowość postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej. Sąd administracyjny bada czy w trakcie postępowania administracyjnego: zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, zostały one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia, został zgromadzony kompletny materiał dowodowy, w jaki sposób zostały ocenione dowody i fakty. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 379/06, stwierdzając, że sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, nie ustala okoliczności faktycznych sprawy, gdyż w zasadzie nie przeprowadza postępowania dowodowego (poza szczególnym przypadkiem przewidzianym w art. 106 § 3 P.p.s.a., który to przepis nie był stosowany w rozpatrywanej sprawie) i nie dokonuje oceny zebranych dowodów, prowadzącej do uznania określonych faktów za udowodnione, lecz jedynie bada prawidłowość przeprowadzenia tych czynności przez organy administracji; sprawdza, czy organy te – ustalając stan faktyczny – nie naruszyły właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.