II SA/Rz 743/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. – reprezentowanego przez pełnomocnika r. pr. I.M. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 743/20 w sprawie ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu odtworzenia rowu ziemnego - postanawia - odmówić uzupełnienia wyroku. UZASADNIENIE Wrokiem z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 743/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu odtworzenia rowu ziemnego. W dniu 18 listopada 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik uczestnika postępowania – r. pr. I.M. złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 9 listopada 2020 r. poprzez orzeczenie o kosztach postępowania. Wskazano, że stosowny wniosek złożony został w piśmie z dnia 21 października 2020 r., w którym domagano się oddalenia skargi, zasądzenia od Skarżącej na rzecz A.S. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwana dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei zgodnie z art. 157 § 1a p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, zgłoszony po upływie terminu podlega odrzuceniu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.), w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie. Wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Podkreślić jednakże należy, że zwrot kosztów postępowania jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wynika to wprost z przepisu, a we wszystkich innych sytuacjach obowiązuje zasada ponoszenia kosztów postępowania. Wszelka nadinterpretacja tej zasady poprzez stosowanie wykładni celowościowej jest niedopuszczalna (por: B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. 2, Lexis Nexis, Warszawa 2009). W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o kosztach złożyła nie strona skarżąca, a uczestnik postępowania, któremu zgodnie z art. 200 p.p.s.a. nie przysługuje zwrot kosztów postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 200 p.p.s.a. jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z powyższego wynika zatem, że zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie na rzecz skarżącego i w razie uwzględnienia jego skargi. W związku z tym, że żądanie uzupełnienia wyroku poprzez orzeczenie o kosztach zostało złożone przez podmiot nieuprawniony - uczestnika postępowania, nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.