II OSK 1842/11

SENTENCJA Dnia 8 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak ( spr. ) Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 583/10 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. III SA/Gd 583/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. C. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie choroby zawodowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Skarżący, w okresie od [...] października 1971 r. do [...] października 1972 r. pracował, jako murarz w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w C. W 1972 r. rozpoczął pracę w M. w Gdańsku, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 2005 r. Jedynie kilka miesięcy w 1979 r. pracował, jako strażnik działu ochrony w A. w Gdańsku. W trakcie zatrudnia w P. Sp. z o.o., podczas wykonywania obowiązków służbowych, był narażony na działanie pyłów w stężeniach przekraczających wartość normatywów higienicznych NDS. W toku postępowania Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku wydał orzeczenie lekarskie nr [...], a następnie Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, działając, jako jednostka drugiego stopnia, wydał orzeczenie nr KP [...]. Na podstawie badań wskazane jednostki medyczne zgodnie nie rozpoznały u strony choroby zawodowej. W tych okolicznościach Państwowy Powiatowy Inspektora Sanitarny w Gdańsku wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z wskazaniami organu odwoławczego pozyskano w sprawie opinie uzupełniające do orzeczeń lekarskich. Jednostki podtrzymały swoje stanowisko o nierozpoznaniu choroby zawodowej. Mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej pylicy płuc, wymienionej w pozycji 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) – dalej zwane rozporządzeniem. Z. C. odwołał się od tej decyzji wskazując, że w trakcie pracy zapylenie przekraczało 86 razy normę. Przedmiotową chorobę zdiagnozowano i potwierdzono w badaniach histopatologicznych przeprowadzonych przez Katedrę i Zakład Patomorfologii Akadami Medycznej w Gdańsku. Strona wnioskowała także o wykonanie kolejnego badania RTG klatki piersiowej. Po rozpatrzeniu odwołania Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. C. kwestionował ustalenia faktyczne w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. skarżący oświadczył, że był poddany operacji usunięcia węzłów chłonnych z powodu znajdujących się w nich złogów pyłów. Operujący chirurg powiedział, że powinno to dać podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego nie chciano wziąć pod uwagę jego historii choroby z Akademii Medycznej w Gdańsku. W motywach wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że Kodeks pracy w art. 2351 stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przepis § 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia stanowi, że z zastrzeżeniem postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 3 września 2002 r., do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W konsekwencji Sąd uznał, że opinie medycznych jednostek orzeczniczych wydanych przed wejściem w życie przedmiotowego rozporządzenia zachowały aktualność. Zwłaszcza, że nowe rozporządzenie zawiera w poz. 15 wykazu chorób zawodowych taką samą treść jak wykaz chorób zawodowych obowiązujący w czasie wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie. Sąd podkreśla, że pojęcie "choroby zawodowej" ma znaczenie normatywne, tzn., że za taką można uznać jedynie schorzenie określone w wykazie chorób zawodowych, i to po przeprowadzeniu określonego postępowania zakończonego wydaniem stosownej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2007 r. II OSK 127/07, Lex nr 342633). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W niniejszej sprawie fakt przekroczenia norm zapylenia w miejscu pracy skarżącego nie był kwestionowany przez organy i medyczne jednostki orzecznicze. Orzeczenie lekarskie WOMP w Gdańsku nr [...] zostało wydane po przeprowadzeniu badań skarżącego i wykluczyło rozpoznanie choroby zawodowej. Lekarze rozpoznali u skarżącego schodzenia, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Jednostka wydająca orzeczenie dysponowała m.in. informacjami o leczeniu szpitalnym skarżącego w latach 2007 i 2008 oraz wynikami badań radiologicznych z kilku lat. Stwierdziła jednoznacznie, że badania obrazowe klatki piersiowej przeczą rozpoznaniu pylicy. Sama obecność złogów pyłu węglowego w węźle chłonnym i w miąższu płuc bez charakterystycznego obrazu radiologicznego płuc nie daje podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim stwierdził jedynie, że wykonane badanie radiologiczne klatki piersiowej nie ujawniło zmian typowych dla pylicy. Opinie te zostały podtrzymane i uzupełnione przez jednostki w pismach z dnia [...] stycznia 2010 r. i [...] marca 2010 r. Sąd nie dostrzegł we wskazanych opiniach błędów formalnych, sprzeczności czy też innych wad pozwalających na podważenie ich wiarygodności. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie wykazały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a zatem organy inspekcji sanitarnej nie mogły orzec wbrew tym opiniom medycznym. Sąd natomiast nie ma kompetencji do merytorycznego kwestionowania wiedzy medycznej lekarzy orzeczników. Zarzuty skargi koncentrowały się na kwestii zebrania przez organ materiału dowodowego wykazującego narażenie skarżącego na czynniki szkodliwe w miejscu pracy. Sąd tych zarzutów nie podziela, gdyż organ zebrał wystarczający materiał dowodowy, który potwierdzał fakt pracy skarżącego w warunkach narażenia na pył. Organ dysponował dokumentami z Akademii Medycznej w Gdańsku oraz z innych placówek medycznych, dotyczącymi stanu zdrowia skarżącego. Żaden z nich nie wskazywał na istnienie pylicy płuc u badanego. Wskazywały jedynie na odmę płucną i zmiany w węzłach chłonnych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Z. C., na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 – 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 89 § 1 i 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec zaniechania obowiązku zażądania całej dokumentacji medycznej skarżącego będącej w dyspozycji Akademii Medycznej w Gdańsku, w związku z przeprowadzanymi okresowi badaniami lekarskimi na wniosek zakładu pracy skarżącego, przeprowadzenie dodatkowych badań lekarskich skarżącego, prawidłowe zdiagnozowanie jednostki chorobowej skarżącego w zakresie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pylicy płuc, a w następstwie powyższych uchybień naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub zastosowanie tj.: 2351 kp, w łączności z § 8 ust. 1 i n. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U nr 105, poz. 869), przede wszystkim pkt. 3 załącznika do w/w rozporządzenia, w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz.1118, z późn. zm.) - przez błędne rozpoznanie choroby skarżącego oraz odmowę stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - pylicy płuc. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: I. przwrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 86 § 1, art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a.; II. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia (art. 185 § 1 P.p.s.a.); III. zasadzenie od organu pozwanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa adwokackiego) według norm prawem przepisanych lub spisu kosztów, który zostanie złożony na rozprawie kasacyjnej. Argumentując zarzuty, autor skargi kasacyjnej podnosi, że w badaniu histopatologicznym przeprowadzonym na Oddziale Chirurgii Klatki Piersiowej Akademii Medycznej w Gdańsku, rozpoznano u niego pylicę płuc i takie rozpoznanie zostało stwierdzone we wniosku lekarza rodzinnego skierowanym do Wojewódzkiej Przychodni P. w Gdańsku w celu zakwalifikowania oraz uznania choroby zawodowej. W rozumieniu art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 118, z późn. zm.) "za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości", która to definicja ma pełne odniesienie do osoby skarżącego. W ocenie skarżącego zebrany dotychczas materiał dowodowy nie jest wystarczający do stanowczego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż podlegać on winien uzupełnieniu poprzez zebranie brakującej dokumentacji lekarskiej, (o którą ubiega się skarżący) oraz dokonanie dodatkowych badań lekarskich skarżącego. Braki te powodują, iż organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak i WSA w Gdańsku, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej - P.p.s.a., który w punkcie pierwszym stanowi, że Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy, tj. m.in. skargi kasacyjne (art. 173 i n. P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.), co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Dlatego strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 P.p.s.a.). Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał, jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane. Ponadto przyjmuje się, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym (kształtujących tzw. normy odniesienia), jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (tworzących tzw. normy dopełnienia). Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów P.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. Jednocześnie jednak taki sposób jego prezentacji ogranicza w istotnym stopniu skuteczność zarzutu kasacyjnego z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli kasacyjnej oraz jej wyniku dokonanej na określoną i wskazaną w skardze kasacyjnej argumentację, "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego. Wobec tego w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty odnoszące się do uchybień procesowych. W myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono, więc na wnoszącego skargę obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247). Z istoty skargi kasacyjnej wynika, że podstawą naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów P.p.s.a. Stąd też zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez obrazę art. 7-11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony, albowiem przepisy te nie mogły zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji, gdyż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach P.p.s.a. Dokonywana kontrola kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje bowiem wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sądy administracyjne, a więc przepisów P.p.s.a. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy skarżący, w ramach podstawy kasacyjnej, zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy administracji wskazanych w niej przepisów. Jednakże we wniesionej kasacji brak jest niezbędnego powiązania wskazywanych zarzutów naruszenia prawa procesowego z odpowiednimi zarzutami procedury sądowoadministracyjnej. W tym kontekście stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji bezpośredniego zastosowania nie znajdowały, są chybione. W konsekwencji zarzut naruszenia prawa procesowego jest prawnie bezskuteczny w tym sensie, że uniemożliwia kontrolowanie zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji pkt. 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz.1118, z późn. zm.), albowiem przepisy tego aktu w ogóle nie mają zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy (tekst jedn. Dz. U z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu jest, więc ustalenie istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Norma kompetencyjna art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ Kodeksu pracy upoważniła Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: wykazu chorób zawodowych, okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, oraz wskazania podmiotów właściwych w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych - uwzględniając aktualną wiedzę w zakresie patogenezy i epidemiologii chorób powodowanych przez czynniki szkodliwe dla człowieka występujących w środowisku pracy oraz kierując się koniecznością zapobiegania występowaniu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Na mocy powyżej delegacji ustawowej weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) – dalej zwane rozporządzeniem. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się tylko choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, prawidłowo uznał, że orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, wykluczyły u skarżącego rozpoznanie choroby zawodowej w postaci pylicy płuc. Lekarze wprawdzie rozpoznali u skarżącego odmę płuc i zmiany w węzłach chłonnych, jednakże są to schorzenia nie wymienione w wykazie chorób zawodowych. Z materiału aktowego wynika, że placówki medyczne wydające orzeczenia, dysponowały informacjami o leczeniu szpitalnym skarżącego oraz wynikami badań radiologicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że oba orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnione specjalistyczne jednostki diagnostyczne na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji medycznej skarżącego. Nie znajduje tym samym uzasadnienia zarzut skargi, że lekarze nie wzięli pod uwagę dokumentacji medycznej skarżącego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007, sygn. akt II OSK 1078/06 publikowany w CBOSA i powołane w nim orzecznictwo). Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie będąc uprawnionym do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organy, opierając się na stanowisku zajętym przez uprawnionych lekarzy orzeczników, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę. W ocenie Sądu kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oceniając prawidłowość ustalonego w sprawie stanu faktycznego, odniósł się do całego materiału dowodowego przedstawionego w sprawie, zarówno przez skarżącego, jak i do badań przeprowadzonych na zlecenie organów orzekających w I i II instancji. Tym samym Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracji publicznej w sprawie we wszystkich jej aspektach, co czyni stawiane zarzuty skargi kasacyjnej nieskutecznymi. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – na mocy art. 184 P.p.s.a., z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, orzekł jak w sentencji.