I GSK 1362/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. B. – B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. B. – B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 111/10 w sprawie ze skargi A. B. – B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 listopada 2010 r. o sygn. akt I SA/Wr 111/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę A. B. – B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jako podstawę wstrzymania wykonania powołano art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarto żadnego uzasadnienia powyższego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Ponadto wskazać należy, że art. 61 § 2 p.p.s.a., powołany przez skarżącą jako podstawa wstrzymania wykonania decyzji w rozpoznawanej sprawie, w punkcie 1 stanowi, że w sytuacji wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślenia wymaga, iż na obecnym etapie postępowania ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji powinno opierać się na podstawie prawnej wyartykułowanej w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w niniejszej sprawie nastąpiło już przekazanie skargi sądowi, nadto jest to już postępowanie kasacyjne. W świetle takich okoliczności powyższy wniosek podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny a nie przez organ, który wydał decyzję. Do ewentualnego wstrzymania wykonania aktu doszłoby zatem poprzez wydanie przez sąd postanowienia, w sytuacji spełnienia ustawowych przesłanek, tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do twierdzenia, że wnioskuje o wstrzymanie ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zostały zatem wprost z przepisu przytoczone przesłanki, bez żadnego uzasadnienia zawierającego odniesienie się do konkretnych okoliczności, określających sytuację, w jakiej mogłaby się znaleźć skarżąca po wykonaniu decyzji. Tymczasem, powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi bowiem opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia do złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę oraz uwzględnienie niniejszego wniosku. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.