I SA/Go 242/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. UZASADNIENIE W dniu 16 grudnia 2020 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] (dalej: Skarżąca) wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 2 ustawy o VAT, celem możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z opodatkowania tym podatkiem na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r, poz. 685; dalej: u.p.t.u.). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe, sprecyzowane następnie w uzupełnieniu wniosku: Po likwidacji Spółdzielni Mieszkaniowej [...], Wspólnota Mieszkaniowa [...], zgodnie z aktami notarialnymi nr [...], stała się w 1/3 współwłaścicielem wraz z Wspólnotą Mieszkaniową [...] w 1/3 oraz Wspólnotą Mieszkaniową [...] w 1/3 posiadaczem majątku, w skład którego wchodzi kotłownia, oczyszczalnia ścieków oraz 3 hektary gruntów (rolne i leśne). Wspólnota Mieszkaniowa uzyskuje przychód z zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek na fundusz remontowy, zaliczek na świadczenia (ścieki, śmieci, podgrzanie wody, centralne ogrzewanie), zaliczek na centralne ogrzewanie, ścieki od Wspólnoty Mieszkaniowej [...], z przyjmowania i oczyszczania nieczystości płynnych z Gminy oraz od prywatnych przedsiębiorców, którzy posiadają licencję na wywóz nieczystości płynnych i zrzut ścieków do oczyszczalni. Wszystkie koszty dotyczące majątku we współwłasności Wspólnot Mieszkaniowych [...] (tj. kotłowni, oczyszczalni i gruntów) są rozliczane przez Wspólnotę Mieszkaniową. W związku z powyższym Wspólnota Mieszkaniowa prawdopodobnie osiągnie łączny przychód z zaliczek na pokrycie kosztów świadczeń przekraczający limit 200.000 zł. Uzupełniając przedmiotowy wniosek skarżąca pismem z [...] lutego 2021 r. podała, że Wspólnoty Mieszkaniowe [...] nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT. Wspólnota Mieszkaniowa nie zawarła porozumienia ani umowy ze Wspólnotą Mieszkaniową [...] dotyczącą wykonywania czynności z tytułu dostawy ciepła i świadczenia usług oczyszczania ścieków, ponieważ każda z ww. wspólnot mieszkaniowych jest właścicielem w 1/3 (zgodnie z aktami notarialnymi) kotłowni oraz oczyszczalni ścieków. Każda ze wspólnot mieszkaniowych odpowiada w równej części za dostawę ciepła do lokali mieszkalnych oraz za oczyszczanie ścieków. Kotłownia, o której mowa znajduje się bezpośrednio przy budynku Wspólnoty Mieszkaniowej [...], w związku z tym koszty dotyczące kotłowni w celu usprawnienia relacji z kontrahentami zewnętrznymi (zakup materiałów gospodarczych oraz BHP, prądu,) ponoszone są przez Skarżącą mimo, że dotyczą wszystkich wymienionych wspólnot mieszkaniowych w równej części, następnie Skarżąca dzieli koszty między wspólnotami po 1/3, wystawiając noty Wspólnocie Mieszkaniowej [...]. Ww. wspólnoty mieszkaniowe [...] mają swoje indywidualne zaliczki na centralne ogrzewanie, które właściciele wpłacają do Wspólnoty, do której należą, tj. Wspólnota Mieszkaniowa [...] wpłaca zaliczki na poczet Wspólnoty Mieszkaniowej [...], Wspólnota Mieszkaniowa [...] wpłaca zaliczki na poczet Wspólnoty Mieszkaniowej [...] itd. Tak więc nadpłaty bądź niedopłaty z tytułu dostawy centralnego ogrzewania są rozliczane odrębnie w każdej ze Wspólnot Mieszkaniowych. W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie: 1. Czy Wspólnota Mieszkaniową do limitu zwolnienia z podatku VAT powinna liczyć tylko przychód ze sprzedaży ścieków podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT od podmiotów obcych (Gminy oraz prywatnych przedsiębiorców)? 2. Czy powinna liczyć łączne obroty przychodów ze sprzedaży ścieków podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT wraz z własnymi zaliczkami na świadczenia oraz przychodów za centralne ogrzewanie od Wspólnot Mieszkaniowych [...]? Zdaniem Skarżącej mimo, iż Wspólnota Mieszkaniowa prawdopodobnie przekroczy limit 200.000 zł z łącznego przychodu z zaliczek na pokrycie kosztów świadczeń, to w jej ocenie powinna być zwolniona z podatku od towarów i usług, jako że nie ma faktycznej sprzedaży mediów wewnętrznych do wspólnot mieszkaniowych [...], a to z uwagi na fakt, że skarżąca jest w równej części współwłaścicielem kotłowni oraz oczyszczalni ścieków, jak i wspólnoty mieszkaniowe: [...]. Skarżąca prowadzi jedynie obsługę finansową pozostałych wspólnot mieszkaniowych. Wspólnota Mieszkaniowa powinna wliczać przychód, który uzyskuje ze sprzedaży ścieków od podmiotów obcych (niebędących Wspólnotami Mieszkaniowymi [...]), tj. Gminy oraz prywatnych przedsiębiorców, a w całości nie brać pod uwagę obrotów z tytułu dostawy c.o., które są obrotami wyłącznie pomiędzy Wspólnotami Mieszkaniowymi [...]. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] marca 2021 r. organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W motywach uzasadnienia wskazał, że ostatecznym nabywcą towarów i konsumentem usług w ramach udostępniania mediów w nieruchomości wchodzącej w skład wspólnoty mieszkaniowej jest właściciel lokalu w odniesieniu do lokalu i wspólnota w zakresie części wspólnych nieruchomości. Na mocy art. 6 ust. 2 ustawy o własności lokali (Dz. U. z 2021 poz. 1048; dalej: u.w.l.) wspólnocie mieszkaniowej nadano przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Wspólnota mieszkaniowa jest odrębnym od członków wspólnoty podmiotem praw i obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej zdolności prawnej może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Z regulacji art. 13 ust. 1 u.w.l. wynika natomiast, że istnieją dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej – związane z nieruchomością wspólną oraz związane z odrębną własnością lokalu. Na podstawie przepisów ustawy o własności lokali właściciele zobowiązani są do uczestnictwa w kosztach zarządu związanych z nieruchomością wspólną – na ich pokrycie uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat oraz do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem własnych lokali (m.in. za wodę, odprowadzanie ścieków, dostawę energii cieplnej). W przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną wspólnota, będąc jednostką odrębną od właścicieli lokali, nabywając towary i usługi dla celów nieruchomości wspólnej, nie wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli, ponieważ w takim przypadku działa w imieniu własnym i na własny rachunek. Działa wtedy jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w nieruchomości wspólnej, m.in. w formie zaliczek, o których mowa w art. 15 u.w.l. W związku z tym, odbiorcą nabywanych towarów i usług jest, jako odrębny od jej członków podmiot prawa, wspólnota mieszkaniowa. Ponieważ występuje ona jako ostateczny konsument, nie świadczy więc w tym zakresie żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na rzecz właścicieli odrębnych lokali. Tak więc, uiszczanie należności przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej tytułem pokrycia kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie jest objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym skarżąca nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tego tytułu. W konsekwencji brak jest podstaw do fakturowania wewnętrznych rozliczeń między wspólnotą a jej członkami w związku z ponoszonymi kosztami zarządu nieruchomością wspólną. Natomiast w przypadku, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w związku z odrębną własnością lokalu Wspólnota występuje w odmiennej roli. W takiej sytuacji nabywa bowiem towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy na poczet tych zakupów dokonują stosownych wpłat. Wspólnota zakupując towary i usługi, które przyporządkowuje następnie do poszczególnych lokali, dokonuje ich odsprzedaży właścicielom lokali. W sytuacji takiej środki, które są uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali (będących członkami tej wspólnoty) na ich utrzymanie, stanowią zapłatę za odsprzedawane im przez Wspólnotę towary i usługi. Zatem w odniesieniu do rozliczania wydatków związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali (ponoszonych m.in. z tytułu zakupu przez Wspólnotę towarów i usług do tych lokali) zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Wspólnota dokonując odsprzedaży (zakupionych uprzednio w tym celu) towarów i usług, związanych wyłącznie z utrzymaniem poszczególnych lokali, właścicielom tych lokali (będącym członkami tej wspólnoty), działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Sprzedażą, w rozumieniu art. 2 pkt 22 u.p.t.u., będzie w tym przypadku wyłącznie wartość mediów odsprzedanych właścicielom lokali. Wspólnota mieszkaniowa działając w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, może - na podstawie art. 113 u.p.t.u. - korzystać ze zwolnienia podmiotowego. Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.p.t.u., zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Co do zasady, w przypadku przekroczenia kwoty obrotu określonej w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. z tytułu świadczenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, zainteresowany zobowiązany jest do dokonania rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie. Niewątpliwie usługi dotyczące dostawy mediów (wody, ciepła, energii elektrycznej) związane są ściśle z wykorzystywaniem, używaniem i użytkowaniem nieruchomości. Dostawa tych mediów bez nieruchomości nie może być bowiem realizowana. Organ podkreślił, że działania skarżącej polegają na wykonywaniu czynności związanych z nieruchomościami m.in. na odprowadzaniu ścieków oraz usług centralnego ogrzewania, a które są podstawowymi czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej skarżącej i nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Zatem obrót uzyskany z tytułu dostawy centralnego ogrzewania i odprowadzania ścieków do lokali mieszkalnych będących Wspólnotą Mieszkaniową [...] - wyłącznie na cele mieszkaniowe - nawet gdy korzysta on ze zwolnienia od podatku VAT, jako dotyczący transakcji związanych z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, wliczany jest do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. W świetle przepisu art. 113 ust. 1 i 2 u.p.t.u., Skarżąca przy wyliczeniu limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia powinna uwzględnić obrót uzyskiwany od Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz od gminy i prywatnych przedsiębiorców, dot. czynności związanych z odprowadzaniem ścieków oraz czynności centralnego ogrzewania. Jednocześnie organ uznał za bezzasadny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., że nie działa jako podmiot gospodarczy wytwarzający energię cieplną dla innych podmiotów, nie będących współwłaścicielem kotłowni i nie uzyskuje z tego tytułu dochodów. Na powyższą interpretację indywidualną Wspólnota Mieszkaniowa złożyła skargę do tut. Sądu, w której wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona interpretacja narusza art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Podkreśliła, że Wspólnota Mieszkaniowa działa jako współwłaściciel kotłowni, a nie podmiot prowadzący działalność gospodarczą wytwarzający energię cieplną dla innych podmiotów, nie będących współwłaścicielem kotłowni i nie uzyskuje z tego tytułu dochodów. Czynności te związane są tylko i wyłącznie z utrzymaniem lokali mieszkalnych i wykorzystywane na cele mieszkaniowe, za które owszem są pobierane opłaty, według naliczeń zużycia energii cieplnej. Zaliczki pobierane są od współwłaścicieli wspólnot mieszkaniowych: [...], które są wpłacane do wspólnoty, do której należą. Nadpłaty bądź niedopłaty z tytułu dostawy centralnego ogrzewania (poniesionych kosztów na wytworzenie ciepła na własne potrzeby) są rozliczane odrębnie w każdej ze wspólnot i finalnie na współwłaścicieli tych wspólnot mieszkaniowych. Nie ma uzasadnienia więc zastosowanie przez organ wydający interpretację indywidualną art. 15 ust. 2 u.p.t.u., ponieważ Wspólnota Mieszkaniowa nie jest producentem, handlowcem ani usługodawcą, który prowadzi profesjonalną działalność gospodarczą obejmującą wytworzenie energii cieplnej i dostarczenie jej do lokali, lecz na własne potrzeby współwłaścicieli tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową, będącą współwłaścicielem kotłowni. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ponieważ skarga została wniesiona na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, WSA w Gorzowie Wlkp. rozpoznał ją tylko w granicach podniesionych zarzutów (art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z uwagi na treść przytoczonego przepisu sąd administracyjny pierwszej instancji uprawniony jest do kontroli indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. W konsekwencji postępowanie wywołane skargą na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w istotny sposób zbliżyło się do postępowania w zakresie rozpoznawania skarg kasacyjnych. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na omawianą interpretację analogicznie jak sąd rozpoznający skargę kasacyjną, nie ma obowiązku ani nawet prawa domyślać się, jakie zarzuty formułuje skarżący. Co zaś szczególnie istotne wskazanie, czy też zacytowanie przepisu w uzasadnieniu skargi nie może zostać uznane za prawidłowe, tj. zgodne z art. 57a p.p.s.a. sformułowanie zarzutu zwłaszcza gdy nie jest w żaden sposób wskazana forma naruszenia przepisu (tak: wyrok NSA z 18 października 2018 r., I FSK 1778/16). Jeżeli nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu czego wymaga art. 57a p.p.s.a. to z uwagi na ograniczenie na mocy tego przepisu kognicji sądu pierwszej instancji, sąd ten nie może skutecznie rozpoznać takiej skargi, bowiem nie ma ani prawa ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji (tak: NSA w wyroku z 23 października 2019 r., I FSK 1346/17). W złożonej skardze (ściśle: w jej uzasadnieniu) postawiono tylko jeden zarzut, a mianowicie naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.t.u., poprzez uznanie, że działalność wspólnoty mieszkaniowej w zakresie dostawy ciepłej wody na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych skarżącej wspólnoty oraz właścicieli lokali współtworzących dwie wspólnoty będących współwłaścicielami kotłowni, nie stanowi działalności gospodarczej, co powoduje, że wspólnota nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zarzut ten nie był trafny Trzeba więc wskazać, że przedmiotem opodatkowania w podatku od towarów i usług są czynności (zdarzenia) lub sytuacje (stany faktyczne), które zostały wymienione w art. 5 u.p.t.u. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust. 1) u.p.t.u. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. , podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W niniejszej sprawie należy wskazać, że prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Z kolei z art. 6 tej ustawy wynika, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Przepis ten nadaje wspólnocie mieszkaniowej przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Wspólnota Mieszkaniowa jest odrębnym od członków Wspólnoty podmiotem praw i obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej zdolności prawnej może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Jak stanowi art. 14 ww. ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: 1.wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2.opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, 3.ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, 4.wydatki na utrzymanie porządku i czystości, 5.wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Na podstawie art. 15 ust. 1 ww. ustawy, na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. Wyżej cytowane przepisy art. 13-15 ustawy o własności lokali, wskazują na dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty: jedne związane z nieruchomością wspólną i drugie, związane z odrębną własnością lokalu. Tym samym właściciele lokali zobowiązani są uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z nieruchomością wspólną, na pokrycie których uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat oraz ponoszą wydatki związane z utrzymaniem własnych lokali (m.in. za wodę, ciepło, odprowadzanie ścieków, gaz, energię elektryczną). Z przepisów ustawy o własności lokali, jak trafnie wskazano w zaskarżonej interpretacji, dla celów rozliczeń VAT wspólnota mieszkaniowa, realizując wspólny interes właścicieli, występuje w odmiennych rolach w przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną oraz w przypadku nabycia towarów i usług na potrzeby utrzymania poszczególnych lokali właścicieli. Należy zatem wskazać, że wspólnota mieszkaniowa, nabywając towary i usługi dla celów nieruchomości wspólnej, nie wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli lokali. W takiej sytuacji działa ona w imieniu własnym i na własny rachunek, jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali, mających udziały w nieruchomości wspólnej - m.in. w formie zaliczek, o których mowa w art. 15 ustawy o własności lokali. Tym samym, odbiorcą nabywanych towarów i usług jest - jako odrębny od jej członków podmiot prawa - wspólnota mieszkaniowa. Ponieważ występuje ona jako ostateczny konsument, nie świadczy więc w tym zakresie żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na rzecz właścicieli odrębnych lokali, a zatem nie występuje jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Natomiast w sytuacji, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w związku z odrębną własnością lokalu, wspólnota w zakresie nabywanych towarów i usług celem zaopatrzenia poszczególnych lokali występuje w odmiennej roli. Nabywa bowiem towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy dokonują na poczet tych zakupów stosownych wpłat. W sytuacji takiej środki, które są uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali na ich utrzymanie, stanowią zapłatę za odsprzedawane im przez wspólnotę towary i usługi. W związku z tym, w odniesieniu do rozliczania wydatków związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali (ponoszonych m.in. z tytułu zakupu przez wspólnoty towarów i usług do tych lokali) zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle powyższego należy stwierdzić, że Wspólnota, dokonując sprzedaży (zakupionych uprzednio w tym celu, a także wyprodukowanych) towarów oraz sprzedaży usług, związanych wyłącznie z utrzymaniem poszczególnych lokali, właścicielom tych lokali (będącym członkami tej wspólnoty), działa jako podatnik podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu zatem działalność wspólnoty mieszkaniowej w zakresie dostawy na rzecz właścicieli odrębnych lokali stanowi dostawę usług do zasady opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (por. wyroki NSA: z 20 marca 2009 r. I FSK 88/08, z 5 sierpnia 2010 r. I FSK 1343/09, z 25 stycznia 2011 r. I FSK 1193/09, z 11 stycznia 2011 r. I FSK 1454/10, z 4 lutego 2011 r. I FSK 217/10, z 10 marca 2011 r. I FSK 423/10). Sąd uznał jednocześnie, że treść skargi uniemożliwia ocenę, czy dostawa usług świadczonych przez wspólnotę na rzecz mieszkańców oraz dwóch wspólnot mieszkaniowych będących, wraz ze skarżącą, współwłaścicielami infrastruktury podlegała zwolnieniu podatkowemu, bądź też tego jak obliczać podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ skarżąca nie podniosła w tym zakresie żadnych zarzutów, a - jak była mowa we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia - Sąd związany, na podstawie art. 57a p.p.s.a. zarzutami skargi, nie mógł dokonywać oceny legalności zaskarżonej interpretacji pod kątem naruszenia przepisów nieuwzględnionych w podstawach odwoławczych. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.).