I FNP 6/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi N. w S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 869/10, ze skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1657/09, w sprawie ze skargi C. S.A. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1657/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi C. S.A. w K. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 2. Od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna Ministra Finansów. 3. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 869/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od C. S.A. w Krakowie na rzecz Ministra Finansów kwotę 340.00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Pismem z dnia 17 lipca 2011 r. N. w S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 869/10. Skarga została sporządzona przez pełnomocnika – doradcę podatkowego. Zarzucając w niej naruszenie art. 132 ust. 1 pkt b Dyrektywy 2006/112/WE wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy; - zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prawnym do ETS czy uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie – art. 132 ust. 1 pkt b i art. 134 Dyrektywy 2006/112/WE – odmowa zwolnienia z podatku VAT kosztów instalacji specjalistycznego sprzętu medycznego, budowa i czy modernizacja istniejących pomieszczeń dla potrzeb tego sprzętu, jeżeli są to czynności ściśle związane ze świadczonymi usługami szpitalnymi i medycznymi, o których mowa w art. 132 ust. 1 lit b Dyrektywy 2006/112/WE. 5. Pismem z dnia 24 października 2011 r. Minister Finansów wniósł odpowiedź na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie podkreślono, że skarga została wniesiono przez podmiot niebędący stroną w postępowaniu, w wyniku którego Naczelny Sąd Administracyjny wydał zaskarżony wyrok. 6. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. N. w S. wniósł o odrzucenie argumentacji zawartej w piśmie C. S.A. oraz o zawieszenie postępowania i wystąpienie w trybie prejudycjalnym z pytaniem do ETS. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z prawem, w następstwie, czego wynikła szkoda. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (dalej: powoływana również jako skarga) nie jest odrębnym środkiem zaskarżania orzeczenia. Jest to instytucja nadzwyczajna, mająca umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. W art. 285h § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Okoliczności, z powodu których skarga może być oceniona przez NSA jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" mogą mieć zarówno charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Do pierwszej grupy należy zaliczyć np. wniesienie skargi przez podmiot niebędący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie albo nie mający zdolności sądowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. prof. R. Hausera, prof M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011 r., str. 943). O tym, że skarga wniesiona przez podmiot nie będący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie jest niedopuszczalna przemawiają regulacje działu VIIA ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a zwłaszcza art. 285 § 1 - 2 i art. 285c tej ustawy. Zgodnie z § 1 art. 285 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Paragraf 2 wskazuje, że skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Art. 285c stanowi zaś, że od tego samego orzeczenia strona może wnieść tylko jedną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z przywołanych przepisów wprost wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest strona. Stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Należy przy tym pamiętać, że przymiot strony posiadają podmioty wymienione w art. 33 § 1-2 u.p.p.s.a. B. Dauter jest zdania, co należy podzielić, że podmioty określone w art. 33 § 1 u.p.p.s.a. posiadają legitymację do wniesienia skargi na tej samej podstawie co skarżący i niezależnie od tego, czy we wcześniejszym postępowaniu występowały, czy tez nie. Są one bowiem obligatoryjnymi uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego, Warszawa 2011 r. str. 616). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga podlega odrzuceniu. Za taką oceną przemawia fakt, że wnoszącym skargę nie jest podmiot będący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie. Ze złożonej skargi, uzupełnionej pismem z dnia 15 listopada 2011 r., nie wynika również aby był to podmiot o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.p.s.a. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniósł N. w S., zaś stronami postępowania sądowoadministracyjnego wynikiem którego jest kwestionowane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 869/10, była skarżąca – C. S.A. w K. oraz organ - Minister Finansów. Orzeczenie te zostało wydane po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca, sygn. akt I SA/Kr 1657/09, którym to uchylono zaskarżoną przez C. S.A. w K. interpretację indywidualną. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że stronami postępowania sądowoadministracyjnego w której zapadł kwestionowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego była C. S.A. w K. oraz Minister Finansów. W tej sytuacji nie można stwierdzić aby w niniejszej sprawie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniósł legitymowany do tego podmiot. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za niedopuszczalną, należało na mocy art. 285h § 1 u.p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.