II OZ 1264/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 366/18 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi J.S. i E.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił J.S. oraz E.S. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kraśniku nakazał skarżącym, jako właścicielom parterowego budynku mieszkalnego na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], zabezpieczyć przed dostępem osób postronnych – w terminie natychmiastowym – wejścia na poddasze tego budynku oraz umieścić informację o zakazie użytkowania strychu do czasu usunięcia zagrożenia – wykonania robót budowlanych doprowadzających obiekt do stanu właściwego oraz zabezpieczyć ten budynek przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Organ I instancji nakazał także skarżącym wykonać – w terminie 30 dni od daty otrzymania tej decyzji – roboty budowlane polegające na wyparciu (zabezpieczeniu) ściany południowo-zachodniej budynku przed dalszym wychyleniem się od pionu, wymianie, uzupełnieniu uszkodzonych elementów więźby dachowej wraz z pokryciem budynku, przemurowaniu komina powyżej połaci dachowej oraz uzupełnieniu braków w spoinach komina w części strychowej komina. Ponadto organ I instancji nakazał usunięcie przez rozbiórkę zapadniętej konstrukcji dachu wraz z pokryciem oraz rozbiórkę drewnianych ścian przybudówki, usytuowanej od strony południowo-zachodniej budynku, uszczelnienie przestrzeni pomiędzy balami ścian przyziemia, uzupełnienie brakujących cegieł w podmurówce budynku oraz wykonanie wentylacji wywiewnej w pomieszczeniu kuchni tego budynku. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i ustalił nowy termin wykonania obowiązków do 28 kwietnia 2018 r., a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Sąd I instancji podkreślił, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowy budynek znajduje się w bardzo złym (według opinii skarżących "tragicznym") stanie technicznym. Budynek grozi zawaleniem, a w konsekwencji niebezpieczeństwem dla zdrowia i życia mieszkających w nim uczestników postępowania. W świetle ustaleń organów nadzoru budowlanego, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzić może do zagrożenia zdrowia i życia uczestników postępowania mieszkających w budynku mieszkalnym stanowiącym własność skarżących. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając niezastosowanie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "p.p.s.a."). Zdaniem skarżącego, w tej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla skarżących, jak i dla uczestników postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, co uniemożliwiało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Treść wniosku jest w istocie polemiką z nakazem wynikającym z zaskarżonej decyzji, przy czym jak trafnie wskazał Sąd I instancji, na tym etapie postępowania Sąd ten nie mógł dokonywać oceny legalności decyzji objętej skargą. Twierdzenia skarżących opierają się na założeniu, że wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją nie jest możliwe i w konsekwencji może doprowadzić do zawalenia się budynku. Należy jednak zauważyć, że powodem wydania zaskarżonej decyzji jest właśnie bardzo zły stan techniczny budynku i konieczność jego zabezpieczenia. Oznacza to zatem, że roboty budowlane, o których stanowi przedmiotowy nakaz należy wykonać w sposób zabezpieczający przed niebezpieczeństwem jakie obecnie wywołuje stan techniczny budynku. Twierdzenia tego nie podważa załączone do skargi oświadczenie wykonawcy, który twierdzi, że wykonanie remontu budynku nie jest możliwe z uwagi na jego zły stan techniczny. Przeciwnie, opinia ta potwierdza, że budynek wymaga podjęcia natychmiastowych działań mających zabezpieczyć mienie, ale przede wszystkim życie i zdrowie osób w nim zamieszkujących. W świetle żadnych innych dokumentów ani okoliczności skarżącym nie udało się uprawdopodobnić konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.