III SA/Kr 458/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: SWSA Renata Czeluśniak ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku ponoszenia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. przyznaje od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. D. (Kancelaria Adwokacka ul. [...], [...] K.) wynagrodzenie w kwocie 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2021 r., nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił: obowiązek poniesienia przez A. M. (dalej: "skarżąca") kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 13, 16, 17, 18 listopada 2015 r., 4 grudnia 2015 r., 8 stycznia 2016 r. pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości 12009, 16 zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięć złotych 16/00) (punkt 1) oraz obowiązek zapłaty ww. kosztów w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji na rachunek bankowy OW NFZ (punkt 2). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniach 13 (leczenie ambulatoryjne), 16 do 18 listopada (leczenie stacjonarne) 2015 r., w dniu 4 grudnia 2015 r. (leczenie ambulatoryjne) oraz w dniu 8 stycznia 2016 r. (leczenie ambulatoryjne) zostały skarżącej udzielone świadczenia opieki zdrowotnej w SP ZOZ Szpital [...] w K, a równocześnie w tym okresie nie stwierdzono posiadania przez skarżącą prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ wskazał, że skarżąca złożyła pisemne oświadczenie o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej. W toku postępowania organ poinformował stronę o możliwości wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 50 ust. 18a ustawy. Skarżąca złożyła wniosek o wystąpienie do Ośrodka Pomocy Społecznej o wydanie decyzji w trybie art. 54 ust. 5 ustawy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 24 września 2020 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia przez skarżącą kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, ich wysokości oraz terminu płatności za udzielone świadczenia opieki zdrowotnej. Decyzją z dnia [...] 2020 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ wskazał, że w myśl art. 50 ust. 18 ustawy koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobie nieuprawnionej, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a Prezes NFZ wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów, ich wysokość oraz termin płatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczność działania przez nią w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, niewyjaśnienia kwestii podlegania przez skarżącą jako uczennicę szkoły zawodowej ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz okresu przysługującego jej z tego tytułu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej; - art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dowodów z dokumentów: zwolnień lekarskich, skierowania do poradni neurologicznej, które uzasadniają działanie skarżącej w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej; - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez arbitralne stwierdzenie, że świadczenia wykonane u skarżącej nie miały charakteru świadczeń udzielonych w trybie nagłym, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził dowodu z dokumentacji medycznej, tym samym nie był uprawniony do oceny czy leczenie miało charakter nagły czy planowany; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 50 ust. 17 ustawy poprzez jego niezastosowanie, a konsekwencji przyjęcie, że art. 50 ust. 16 ustawy, na którym organ oparł rozstrzygnięcie stosuje się do osoby, która w chwili składania oświadczenia działała w usprawiedliwionym przekonaniu, iż posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej; - art. 50 ust. 20 ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji mimo upływu 5 letniego terminu od dnia, w którym ukończono udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które miało miejsce 8 stycznia 2016 r.; - art. 67 ust. 5 pkt 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżącej nie przysługiwało prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych podczas, gdy w okresie korzystania przez skarżącą z tych świadczeń prawo to jeszcze nie wygasło, gdyż nie minął wskazany w nim okres 6 miesięcy od ukończenia przez skarżącą szkoły ponadpodstawowej; - art. 54 ust. 3 ustawy poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji bezzasadną odmowę wydania skarżącej decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej, podczas gdy zachodziły przesłanki do jego wydania. W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania oraz dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia o ukończeniu szkoły z dnia 27 września 2015 r. na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 50 ust. 20 ustawy i wydania decyzji mimo upływu pięciu lat od zakończenia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, organ podniósł, że zgodnie z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej "ustawa covidowa"), w okresie obowiązywania zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 m. in. terminy przedawnienia przewidziane przepisami prawa administracyjnego nie biegły, a rozpoczęte ulegały zawieszeniu. Organ wskazał, że na mocy ustawy z dnia 14 maja 2020 r. kontynuacja biegu terminów, które zostały zawieszone nastąpiła od dnia 24 maja 2020 r., a rezultacie nie doszło do przekroczenia pięcioletniego terminu przedawnienia. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 września 2021 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę poprzez przedstawienie argumentacji uzasadniającej zarzuty sformułowane przez skarżącą. Pełnomocnik podniósł ponadto, że nawet, gdyby niezasadnie przyjąć, że w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy ustawy covidowej, to w dalszym ciągu w stosunku do świadczeń udzielonych skarżącej w dniach 13, 16, 17, 18 listopada 2015 r. decyzja została wydana po upływie 5 lat od ich udzielenia, termin ten bowiem upłynął odpowiednio 5, 8, 9 i 10 stycznia 2021. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącej na podstawie właściwych przepisów prawa kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości, ani w części. W piśmie z dnia 11 października 2021 r. Prezes NFZ ustosunkował się do pisma pełnomocnika skarżącej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. W ocenie organu celem regulacji art. 15zzr i art. 15 zzs ustawy covidowej było zagwarantowanie stronie prawa do bezpiecznego pod kątem zdrowia udziału w postępowaniu administracyjnym, obrony swoich praw i interesów, z jednoczesnym zawieszeniem terminów materialnych, co wynikało z równoległej potrzeby zabezpieczenia interesów, na straży których stoi właściwy organ dla danego rodzaju spraw. Prezes NFZ podtrzymał wniosek o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Zgodnie z art. 50 ust. 18 ustawy koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Art. 50 ust. 20 ustawy stanowi, że nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. W sprawie bezspornym jest, że w dniach 13, 16, 17 i 18 listopada 2015 r., 4 grudnia 2015 r. oraz 8 stycznia 2016 r. skarżącej zostały udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, w łącznej kwocie 12009, 16 zł. Bezspornym jest również, że skarżąca złożyła oświadczenie o przysługiwaniu jej prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Decyzja o zobowiązaniu skarżącej do poniesienia kosztów opieki zdrowotnej w wysokości 12009, 16 zł została wydana w dniu 13 stycznia 2021 r., a pięć lat od udzielenia świadczeń upłynęło w dniu 13, 16, 17 ,18 listopada, 4 grudnia 2020 r. oraz 8 stycznia 2021 r. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 50 ust. 18 ustawy. Zgodnie jednak z obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. art. 50 ust. 20 ustawy nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. Powołany przepis określa maksymalny termin, do którego w ogóle może być wydana decyzja ustalająca obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, ich wysokość oraz termin płatności. Skoro zatem udzielanie skarżącej świadczeń zakończono w dniu 8 stycznia 2016 r. (najpóźniej udzielone świadczenie - Zestawienie świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobie nieuprawnionej do świadczeń finansowanych ze środków publicznych – w aktach sprawy k. 15), to w dniu 13 stycznia 2021 r. nie było prawnie dopuszczalne wydanie decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 18 ustawy. Powołany wyżej art. 50 ust. 20 ustawy przewiduje bowiem ustawowy brak prawa do ustalenia przez organ obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która nie posiadała w momencie udzielania jej świadczenia prawa do takich świadczeń finansowanych ze środków publicznych po upływie pięciu lat od ich udzielenia. Oznacza to, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ma kalendarzowe pięć lat, aby zebrać niezbędne dokumenty i przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji obciążającej pacjenta kosztami udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. Sąd rozważył, czy w sprawie nie doszło do podnoszonego w odpowiedzi na skargę zawieszenia biegu terminu ustawowego do wydania decyzji, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z już nieobowiązującym art. 15 ust. 1 zzr w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zgodnie z art. 15 zzr ust. 5 ustawy covidowej czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Zgodnie natomiast z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy covidowej w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zgodnie z art. 15zzs ust. 10 w okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Obowiązujące przepisy nie zawierają wyraźnej wypowiedzi ustawodawcy co do wstrzymania lub zawieszenia biegu do wydania decyzji ustalającej obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej – co wymaga dokonania przez Sąd wykładni powołanych przepisów związanych ze stanem pandemii. Zgodnie z art. 15 zzr ust. 1 ustawy covidowej w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Termin końcowy wstrzymania lub zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym związany był z uchyleniem art. 15zzr ust. 1 przez art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) i rozpoczęciem biegu wstrzymanych lub zawieszonych terminów po upływie 7 dni od daty wejścia w życie ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (art. 68 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r.). Zaznaczyć należy, że wskazane przepisy przestały obowiązywać przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia obowiązku ustalenia kosztów opieki zdrowotnej udzielonej skarżącej. Powyższe przepisy nie miały zdaniem Sądu znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Żadne z postanowień art. 15 zzr ust. 1 ustawy covidowej nie daje podstaw do twierdzenia, że wolą ustawodawcy było zawieszenie biegnących terminów prawa materialnego o których mowa w art. 50 ust. 20 ustawy. Ustawodawca w art. 15 zzr ust. 1 pkt 5 ustawy covidowej wskazał jedynie na zawieszenie terminów zawitych, z których upływem ustawa wiąże ujemne skutki dla strony. Nie odniósł się natomiast do terminów, których naruszenie powoduje, tak jak w niniejszej sprawie, korzystne dla strony skutki. W rezultacie nie może on stanowić podstawy zawieszenia terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy. Co więcej, art. 15 zzs ust. 10 ustawy covidowej dotyczy z kolei postępowań, a zatem terminów prawa procesowego, a nie materialnego. Przepisy te nie mogły być zatem uwzględnione przez Sąd w niniejszej sprawie. Z kolei zgodnie z art. 15zzs ust. 11 ustawy covidowej zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przepisy te mogłyby mieć jedynie zastosowanie do toczącego się postępowania, a jak wskazano postępowanie w sprawie zobowiązania skarżącej do zwrotu kosztów udzielonych świadczeń zdrowotnych zostało wszczęte po uchyleniu powołanego przepisu. Wskazać należy, że wyraźne uregulowanie skutków wstrzymania rozpoczęcia biegu lub też zawieszenia biegu terminów prawa procesowego w cytowanych powyżej przepisach powoduje, że Sąd nie może domniemywać skutku w postaci automatycznego przedłużenia terminu materialnego na wydanie decyzji przez organ. Organ administracyjny zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a ma obowiązek działać na podstawie przepisów prawa. Skoro żaden przepis prawa nie określał skutków przedłużenia terminów prawa materialnego na korzyść organu, to brak jest podstawy prawnej do tego typu interpretacji. W ocenie Sądu dla wykładni art. 15 zzr oraz art. 15 zzs ustawy covidowej nie ma znaczenia podnoszona przez organ okoliczność, że gdyby przyjąć brak zawieszenia biegu terminów prawa materialnego (w szczególności wskazanego w art. 50 ust. 20 ustawy) doszłoby do zupełnie przypadkowego określenia katalogu osób, które uzyskały świadczenie zdrowotne mimo braku ubezpieczenia, a w stosunku do których brak możliwości procedowania i wydania decyzji przez organ w okresie od 14 marca do 23 maja 2020 r., skutkował niemożnością wydania decyzji nakładającej obowiązek zwrotu kosztów opieki zdrowotnej. Podnoszony przez organ czas zawieszenia obejmował okres trwający niewiele ponad dwa miesiące, tymczasem ustawa daje Prezesowi NFZ 5 lat na przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji. Zauważyć należy ponadto, że skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania pismem z dnia 24 września 2020 r., a zatem po okresie zawieszenia wskazanym przez organ. Od maja 2020 r. minęły zatem prawie cztery miesiące. Tym samym, w związku z wszczęciem postępowania we wrześniu w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy określone w art. 15 zzs ustawy covidowej. Dodatkowo Sąd zauważa, że ustawodawca wprawdzie w ww. art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy covidowej zawiesił bieg terminu prawa administracyjnego w zakresie przedawnienia, ale zdaniem Sądu, przedawnienie ustalonych zobowiązań dotyczących obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej mogło rozpocząć swój bieg dopiero po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 21 ustawy o świadczeniach. Tylko w tym przypadku ustawodawca użył określenia "ulegają przedawnieniu" ("Należności, o których mowa w ust. 18, ulegają przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna."). Sąd zwraca uwagę, że aby mówić o "przedawnieniu" czyli braku możliwości skutecznego dochodzenia świadczenia, to należność w ogóle musi powstać. W rozpoznawanej sprawie należność dotycząca obowiązku poniesienia kosztów opieki zdrowotnej nie powstaje z mocy prawa, ale na podstawie decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Skoro więc należność taka w ogóle nie powstała, to ww. art. 15zzr ust. 1 pkt 3 nie znajdował do niej zastosowania. Sąd stwierdza ponadto, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 lutego 2020 r., I SA/Po 961/19 i podane tam orzeczenia, CBOSA) wskazuje się, że umorzenie postępowania nie zależy od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Taką przyczyną jest niemożność wydania decyzji w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej z powodu upływu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach. Sąd skorzystał więc z uprawnienia umorzenia postępowania administracyjnego, aby zakończyć postępowanie prowadzone wobec skarżącej. Ze względu na zachodzącą w niniejszej sprawie przesłankę umorzenia postępowania administracyjnego Sąd nie badał pozostałych podnoszonych przez skarżącą zarzutów, nie przeprowadzał także postępowania dowodowego z dokumentu przedstawionego przez skarżącą. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy covidowej. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. 2325), §4 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t. j. 2019, poz. 18). Sąd przyznał wynagrodzenie w wysokości 150% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c ze względu na nakład pracy adwokata poświęcony na przygotowanie sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na postawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku), a na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne (pkt II sentencji).