I SA/Bk 291/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania przez wierzyciela zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela tj. Starosty S. z [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] wydane w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez Pana S. T. (dalej także jako skarżący lub zobowiązany). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. za niezasadne uznało postawione przez zobowiązanego zarzuty dotyczące: 1) częściowego wykonania egzekwowanego obowiązku z uwagi na dokonanie przez zobowiązanego w dniu [...] czerwca 2011 r. wpłaty w kwocie 6,23 zł, która jego zdaniem nie została uwzględniona przez wierzyciela oraz 2) wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel zasadnie nie uwzględnił zarzutów zobowiązanego, ponieważ wpłata dokonana przez zobowiązanego w dniu [...] czerwca 2011 r. wbrew jego twierdzeniu, została uwzględniona przez wierzyciela, bowiem o ten zwrot ograniczono egzekucję administracyjną, a wyrok sądu administracyjnego nie spowodował zmiany decyzji ostatecznej w oparciu, o którą został wystawiony tytuł wykonawczy, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 31 maja 2011 r. oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną w I instancji. Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podnosząc w niej zarzut zaliczenie przez Starostę Powiatowego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wpłaty dokonanej dnia [...] czerwca 2012 r. w tytule wykonawczym z [...] marca 2011 r., które zdaniem skarżącego nie było możliwie z uwagi na to, że tytuł był wystawiony 11 miesięcy wcześniej przed fizycznym dokonaniem wpłaty. Poza tym skarżący wskazał, że upomnienie zostało wysłane przed wyrokiem sądu administracyjnego i tylko przypadek sprawił, że wyrok sądu nie spowodował zmiany decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie wskazał nowych okoliczności, a podniesione w skardze zarzuty są zbieżne z podnoszonymi w zażaleniu na postanowienie wierzyciela wydane w sprawie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest wydane w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012, poz.1015, dalej w skrócie jako: "u.p.e.a."), stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego na podstawie art. 33 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w myśl wspomnianego przepisu może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Naruszenie prawa skarżący upatruje w wysłaniu upomnienia i wystawieniu tytułu wykonawczego przed wydaniem wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny oraz błędnym określeniu obowiązku egzekucyjnego z uwagi na dokonanie przez skarżącego w czerwcu 2011 r. częściowej wpłaty na poczet dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnej z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Z powyższego wynika, że skarżący zarzuty w sprawie opiera na określeniu egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, z uwagi na jego wykonanie w części (art.33 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a.) oraz na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji nieostatecznej, przed zakończeniem postępowania odwoławczego (art.33 pkt 6 u.p.e.a.). Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy przypomnieć, że w myśl postanowień art.3 §1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a., gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego bezpośrednio z przepisu prawa, chyba, że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków trybu egzekucji sądowej. W omawianej sprawie egzekwowany obowiązek wynika z treści art.76 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 9 ust.1 pkt 14 lit. c) ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2008 r., Nr 69, poz.415 ze zm.) i został określony w decyzji Starosty S., w której stwierdzono, że zasiłek dla bezrobotnych wypłacony w kwocie 1265 zł stanowi świadczenie nienależne. W tytule wykonawczym nr [...] z [...] marca 2011 r. wskazano treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku, a także wysokość należności pieniężnej (1265 zł), dochodzonej przez wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która jest tożsama z wysokością nienależnego świadczenia określonego w decyzji. Tym samym niezasadny okazał się zarzut egzekwowania obowiązku niezgodnie z jego treścią wynikającą z decyzji. Okoliczność częściowego uregulowania dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności po dacie jego wystawienia (wpłata z [...] czerwca 2011 r. w kwocie 6,23 zł), nie mogła wpłynąć na zmianę wystawionego w dniu [...] marca 2011 r. tytułu egzekucyjnego zgodnie z postanowieniami art. 27 u.p.e.a., chociaż niewątpliwie wpływa na wielkość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym. Niezasadny okazał się także zarzut niedopuszczalność egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji nieostatecznej przed zakończeniem postępowania odwoławczego, podniesiony przez skarżącego z uwagi na wysłanie upomnienia i wystawienie tytułu wykonawczego przed wydaniem wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Organ II instancji decyzją z [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji przez Starostę S. zobowiązującą skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, tym samym tytuł wykonawczy z [...] marca 2011 r. (poprzedzony upomnieniem z [...] lutego 2011 r.), został wystawiony po zakończeniu postępowania odwoławczego. Fakt wniesienia skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, nie spowodował automatycznego wstrzymania wykonania decyzji (art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej w skrócie jako "u.p.p.s.a.". W sytuacji, gdy wystąpi, któraś z przesłanek ochrony tymczasowej wymieniona w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jedynie na wniosek skarżącego. Ponieważ skarżący nie skorzystał z możliwości udzielenia ochrony tymczasowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, określony w decyzji Starosty S., obowiązek zwrotu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 1265 zł, jako świadczenia nienależnego podlegał wykonaniu. Tym samym jego wykonanie w postępowaniu egzekucyjnym było dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze w oparciu o postanowienia art.151 u.p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.