II SA/Lu 305/22

SENTENCJA 18 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 21 lutego 2022 r., znak: GN-V.7536.8a.2002.NJ w przedmiocie zezwolenia na zajęcie części nieruchomości - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Łęczyńskiego z 28 grudnia 2021 r., znak: GN.6821.54.2.2021.BL postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Łęczyńskiego z 28 grudnia 2021 r., znak: GN.6821.54.2.2021.BL. UZASADNIENIE Ł. G. wniósł skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 21 lutego 2022 r., znak: GN-V.7536.8a.2002.NJ w przedmiocie zezwolenia na zajęcie części działki nr [...] na realizację inwestycji P. D. S..A.. polegającej na zakładaniu i przeprowadzeniu napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110kV relacji L. [...] W skardze zawarł żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Łęczyńskiego z 28 grudnia 2021 r., znak: GN.6821.54.2.2021.BL z uwagi na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci ograniczenia możliwości prowadzenia na spornej nieruchomości plantacji chmielu oraz z uwagi na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź też innych aktów podjętych w sprawie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Okoliczności podniesione przez skarżącego nie stanowią wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, która dotyczy inwestycji związanej z ważnym interesem gospodarczym. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom strony, nie można uznać za oczywiste, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody w postaci ograniczenia możliwości uprawy chmielu i utraty związanych z tym odchodów. Zauważyć należy, że decyzja ta, wydana w trybie art. 124 ust. 1, 2, 4 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899), ze swej istoty prowadzi do ograniczenia przysługującego stronie prawa własności nieruchomości, przy czym organ orzeka jednocześnie o obowiązku przywrócenia zajętej nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji (w niniejszej sprawie – założeniu i przeprowadzeniu napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110kV relacji L. [...]), a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą takie wyjątkowe okoliczności, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie możliwe przywrócenie opisanej wyżej nieruchomości do stanu pierwotnego ani nie będzie możliwe wynagrodzenie skarżącemu ewentualnie powstałej szkody w drodze odszkodowania. Niewątpliwie ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Po drugie, nie budzi wątpliwości, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu, tak jak to czyni skarżący. W tej sytuacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.