II GZ 276/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 320/09 w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie za skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 320/09 oddalił wniosek K. W. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu WSA wskazał, że w piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2009 r. K. W. wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że chociaż samo zgłoszenie zarzutów nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych to jednak ustawodawca przewidział możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych wypadkach. Podał, że prowadzone postępowanie egzekucyjne w stosunku do jego osoby spowodowało, że pracodawca zagroził mu rozwiązaniem umowy o pracę oraz nakazał ostateczne wyjaśnienie sytuacji. W konsekwencji utrata przez skarżącego jedynego źródła utrzymania spowoduje dla niego i jego przyszłej rodziny niepowetowaną szkodę. Wskutek prowadzonej egzekucji administracyjnej pozostaje mu na utrzymanie 1.000 zł miesięcznie, co po dokonaniu koniecznych wydatków na mieszkanie i wyżywienie daje mu kwotę 300 zł. Zdaniem skarżącego za wstrzymaniem egzekucji przemawia również ważny interes z uwagi na toczące się postępowanie karne przeciwko K. S., którego wynik będzie miał istotne znaczenie dla uznania zgłoszonych zarzutów za uzasadnione. Podsumowując skarżący stwierdził, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że nie jest uprawniony do wydania postanowienia o wstrzymaniu egzekucji. Wniosek w tej sprawie podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy uprawnione do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenia organów egzekucyjnych podlegać mogą kontroli sądowej w zakresie oznaczonym przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnienie sądu administracyjnego do stosowania tymczasowej ochrony sądowej określone zostało w art. 61 § 3 p.p.s.a. i dotyczy możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności, które zostały zaskarżone do sądu. Przedmiotem sprawy, w której wydane zostało zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S., jest ocena zasadności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, błędu co do osoby zobowiązanego. Jest to orzeczenie o charakterze procesowym - dotyczące określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację zobowiązanego we wskazanym postępowaniu, tj. wyraża stanowisko wierzyciela co do zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie egzekucji administracyjnej. Zdaniem WSA, orzeczenie to nie posiada przymiotu wykonalności, a tylko takie akty lub czynności organów administracji publicznej podlegają wstrzymaniu wykonania w trybie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. K. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem skoro ustawodawca przewidział możliwość wstrzymania czynności egzekucyjnych przez organ, to tym samym możliwe jest ich wstrzymanie przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 p.p.s.a. trafnie stwierdził, że sąd administracyjny nie ma możliwości wstrzymania egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161 ze zm.). Wywód ten podyktowany był zakresem żądania skarżącego zawartym w rozpoznawanym przez WSA wniosku. Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, stwierdzić należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione, jak chce tego skarżący, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.