I SA/Kr 847/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 maja 2021 r., nr: [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy S. (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 18 lutego 2021 r. znak: [...] ustalił solidarnie zobowiązanym Z. B., J. B., S. B., W. B. oraz W. O. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 w łącznej kwocie 563 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 21 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: "O.p.", art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333), komunikat Prezesa GUS z dnia 19 października 2020 r. (MP z 2020 r., poz. 982) w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą obliczenia podatku rolnego na rok podatkowy 2021, uchwałę nr XIVI.190.2020 Rady Gminy w Skrzyszowie z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020 r., poz. 7002), art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170; dalej: u.p.o.l.) oraz uchwałę nr XIV.191.2020 Rady Gminy w Skrzyszowie z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020 r., poz. 7003). Na powyższy łączny wymiar podatku złożył się podatek rolny w kwocie 293 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 270 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 207 O.p. podatek ustalił na podstawie informacji podatkowej złożonej przez podatnika oraz przy uwzględnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ pouczył, że o wszelkich zmianach mających wpływ na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego (powierzchnia, sposób użytkowania) oraz o zmianie miejsca zamieszkania podatnik zobowiązany jest zawiadomić Urząd Gminy w terminie 14 dni od zaistnienia zmiany. Z. B. (dalej: Skarżący) wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że nie zgadza się z dokonanym wymiarem podatku w części dotyczącej podatku od nieruchomości w kwocie 270 zł. Zdaniem Skarżącego organ błędnie zakwalifikował grunt o pow. 1000 m2. W ocenie Skarżącego grunt ten, jako część gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,2714 ha na dzień wydania decyzji, winien być opodatkowany podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 maja 2021 r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 2 - 5 u.p.o.l. oraz art. 1 i art. 3 ustawy o podatku rolnym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 1 i art. 3 ustawy o podatku rolnym, a także art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), dalej: "P.g.k.". W oparciu o powyższe organ odwoławczy stwierdził, że rację ma organ l instancji, iż dla potrzeby wymiaru podatku kluczowe są dane wynikające ze wspomnianej ewidencji. Wskazał, że na tle art. 21 ust. 1 P.g.k. w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Na poparcie tej tezy organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądy doktryny. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samym gruncie (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia). Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są więc podstawą wymierzania podatku od nieruchomości. Następnie stwierdził, że organy podatkowe, ustalając wymiar podatku związane są zapisami widniejącymi w ewidencji gruntów i budynków. Nie mają zatem żadnych kompetencji do dokonywania zmian w ewidencji ani kwestionowania istniejących tam zapisów. Organem właściwym do dokonywania zmian w ewidencji, zgodnie z P.g.k. jest starosta powiatu, na terenie którego znajduje się nieruchomość gruntowa. Dokonując rozpatrzenia sprawy od początku, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wymiar podatku został ustalony w sposób prawidłowy i w oparciu o rzetelne dane znajdujące oparcie w materiale dowodowym. Wskazał, że jak wynika z wypisu z rejestru gruntów, Z. B. oraz J. B., S. B., W. B. i W. O. są współwłaścicielami gruntu położonego w miejscowości Ł.. W skład wspomnianego gruntu wchodzą grunty rolne sklasyfikowane jako grunty orne RIVb i RV, pastwiska trwałe PslV, grunty zadrzewione i zakrzewione LzlV, grunty rolne zabudowane Br-PslV, zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp oraz drogi dr. Jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto użytki rolne o powierzchni łącznej 2,2570 hektarów przeliczeniowych. Z kolei podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiły grunty oznaczone symbolem Bp tj. grunty zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy o powierzchni 1.000 m2. Po ustaleniu powyższych wielkości powierzchni ustalono wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok w następujący sposób: 1. podatek rolny: 2.2570 hektarów przeliczeniowych x 130 zł/ha = 293,41 zł, po zaokrągleniu 283 zł, 2. podatek od nieruchomości od "innych gruntów opodatkowanych" 1000 m2 x 0,27 zł/m2 = 270 zł; co dało wartość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 563 zł. Aktualność przyjętych do wymiaru podatku danych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości organów podatkowych obydwu instancji, co prowadzi do przyjęcia, że wymiar podatku został ustalony prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy z dniem 5 grudnia 2017 r. doszło na podstawie operatu pomiarowego nr [...] do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków. Zmiana dotyczyła należącej do podatników działki nr [...] i polegała na zmianie klasyfikacji gruntu o pow. 0,10 ha z gruntu, oznaczonego jako LzlV na grunt oznaczony jako Bp - tereny zurbanizowane. Organy podatkowe nie mogą kwestionować i tym bardziej zmieniać zapisów znajdujących się w ewidencji. Wynika z tego, iż zasadniczym i w zasadzie jedynym dowodem na ustalenie powierzchni gruntów i budynków stanowiących podstawę opodatkowania jest ewidencja gruntów prowadzona przez starostę powiatowego właściwego z uwagi na położenie nieruchomości. Powołując się na wyrok WSA w Kielcach organ odwoławczy wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ewentualne kwestionowanie prawidłowości wpisu w ewidencji może być dokonane nie w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Przywołując art. 22 ust. 1 P.g.k. organ odwoławczy wskazał, że właściciele są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, a do czasu ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku. Jeżeli Skarżący kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów, to w takiej sytuacji winien zwrócić się do Starosty [...] o dokonanie stosownych zmian. Z. B. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a., art. 6 kc, art. 232 kpc, art. 304§2 kpk, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188, art. 191 oraz art. 21 ust. 1 P.g.k. jako niewłaściwie zastosowanego, gdyż w grę nie wchodzą przepisy tego prawa w tej sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji w części naliczonej wysokości podatku 270 zł z innej nieruchomości, gdyż taka inna nieruchomość nie istnieje oraz o zasądzenie od organu zapłaty za sporządzoną skargę i odwołanie wg norm przepisowych. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący podniósł, że nakaz płatniczy na rok 2021 od gruntu gospodarstwa rolnego w wysokości 293 zł jest prawidłowy. Natomiast w ogóle niezrozumiałym jest skąd wzięła się nieruchomość 1.000 m2 w tym gospodarstwie rolnym jako inna nieruchomość, skoro cały czas jest to jednolitość gospodarstwa rolnego o pow. 7.2714 ha, i dalej będzie kwalifikowana w ewidencji gruntów jako gospodarstwo rolne (zagroda rolnicza) bez względu na jego powierzchnię ale mieszcząca się w tych przepisach. Skarżący zarzucił, że organ dokonał innej kwalifikacji gruntu gospodarstwa rolnego niż jest faktycznie, jednak nie wskazał, na podstawie jakiego przepisu prawa i jakiego innego stanu faktycznego (art. 77 K.p.a.), gdyż cały czas ten grunt jest i będzie podchodził pod grunt i zagrody rolnicze a nie inne (i podlegał tym przepisom, w skład której zagrody rolniczej wchodzą budynki). Podniósł, że organ odwoławczy nie podjął żadnych własnych ustaleń dowodowych (art. 80 K.p.a.), jedynie odsyła Skarżącego w uzasadnieniu swej decyzji do Starostwa Powiatowego w sprawie samoistnego zapisu ewidencji gruntów. Wskazał, że organ odwoławczy nie ma racji, bowiem Starostwo Powiatowe nie prowadziło żadnego postępowania w kierunku zmiany ewidencji gruntu gospodarstwa rolnego, aby o tym był powiadomiony Skarżący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując pogląd na sprawę wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd orzekający w niniejszych sprawach dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji, jak i poprzedzających je decyzji, uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie bezsporna była kwestia ustalenia podatku rolnego w wysokości 293 zł,. Nie było również sporu co do tego kto jest podatnikiem. Sporne było natomiast zaliczenie przez organy, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę Powiatu T. części działki nr [...] o powierzchni 1000 m2, jako zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, oznaczonych symbolem Bp. W konsekwencji organy potraktowały ww. część nieruchomości jako podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (stawka od gruntów pozostałych). Z kolei Skarżący zarzucał, że również i te części działek stanowią razem z pozostałymi częściami tych działek oraz działkami nr [...], [...], [...], [...], [...] jednolite gospodarstwo rolne, wskutek czego powinno ono podlegać jako całość jedynie podatkowi rolnemu. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji poddanych kontroli Sądu były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części (...). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (...). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...). Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. Natomiast w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (...). Niewątpliwie, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała treść art. 21 ust. 1 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koreluje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393 ze zm., dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07). Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 22 ust. 2 P.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia). Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2000 r., nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, w szczególności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Trzeba podkreślić, że organy prawidłowo zastosowały ww. przepisy. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Skoro jednak zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku na podstawie innych danych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków powinien być również dokument (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1130/15). Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zasadnie w sprawie organy oparły się na danych z aktualnej ewidencji gruntów. Zalegające w aktach administracyjnych raport i informacja z systemu WebEWID jednoznacznie świadczą bowiem o tym, że w skład działki 809/1 wchodzi m.in. 0,1 ha (1000 m2) gruntu oznaczonego jako Bp , a więc zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Znajduje to także potwierdzenie w znajdujących się w aktach administracyjnych zawiadomieniach o zmianach w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji ww. zawiadomień, organ wystosował do każdego ze współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości wezwania z dnia 8 stycznia 2018 r. do przedłożenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji podatkowej INRL-1 w sprawie podatku od nieruchomości, rolnym, leśnym. Zatem jako chybiony i niemogący mieć znaczenia w niniejszej sprawie należy ocenić zarzuty skarg, jakoby Starosta [...] nie prowadził żadnego postępowania w kierunku zmiany ewidencji gruntu gospodarstwa rolnego. Niezasadne są również zarzuty skarg dotyczące dokonania przez organ "innej kwalifikacji gruntu gospodarstwa rolnego niż jest faktycznie". Wobec opisanego wyżej charakteru urzędowego dowodu z dokumentu danych z ewidencji, oraz braku jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej Skarżącego mającego za cel podważenie (zmianę) aktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego działki nr [...] oraz nr [...], jako bezpodstawny należy ocenić także zarzut niepodjęcia przez organ własnych ustaleń dowodowych. W zaistniałych okolicznościach sprawy ani Wójt Gminy S., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie miały obowiązku ani też uprawnienia do ustalania czy aktualizacja operatu ewidencyjnego była prawidłowa. Zatem podniesiony zarzut braku zbadania prawidłowości klasyfikacji nieruchomości Skarżącego, czy to jako gruntu rolnego zabudowanego stanowiącego element gospodarstwa rolnego, czy innego gruntu rolnego zabudowanego, który jednak nie stanowi gospodarstwa rolnego, nie mógł odnieść w postępowaniu podatkowym zamierzonego skutku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 567/17). Mając na uwadze opisane wyżej obowiązki i kompetencje, z jednej strony organów podatkowych, a z drugiej organu ewidencyjnego (starosty), należy stwierdzić, że całkowicie błędne jest stanowisko Skarżącego, jakoby decyzja I instancji winna być uchylona celem uregulowania we własnym zakresie ewidencji gruntów przez Starostwo Powiatowe w T.. Wbrew zarzutom skarg organy jednoznacznie i prawidłowo wskazały również, na podstawie jakiego przepisu prawa i jakiego stanu faktycznego ustaliły należne podatki. Trzeba podkreślić, że organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 O.p. podjęły w sprawie niniejszej wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ustaliły wszystkie okoliczności sprawy potrzebne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisów prawa. W konsekwencji niewadliwie na podstawie art. 21 P.g.k. oraz przepisów u.p.o.l. odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Uzasadnienie zaskarżonych decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przez przepisy Ordynacji podatkowej (art. 210 O.p.). Na marginesie trzeba jeszcze wskazać, że w sprawie niniejszej organy nie mogły naruszyć wymienionych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Kodeksu postepowania cywilnego oraz Kodeksu cywilnego, gdyż nie miały one zastosowania w sprawie podatkowej. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów O.p. (art. 210, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p.) Końcowo, Sąd jeszcze raz wyjaśnia, że dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, o którą jako właściciel czy współwłaściciel nieruchomości może wystąpić Skarżący, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku. Dokonywanie zmian danych w ewidencji gruntów, ze względu na położenie nieruchomości jak i ustawowe uprawnienia, leży w wyłącznej kompetencji Starosty [...], a nie organów podatkowych. Sąd administracyjny nie może natomiast kontrolować działania Starosty w przedmiocie zmian w ewidencji w trakcie postępowania dotyczącego kontroli decyzji dotyczących ustalenie zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym bowiem strony nie wnioskowały o przeprowadzenie rozprawy zdalnej.