II SA/Rz 895/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skarg A. K. i P. M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargi oddala - UZASADNIENIE II SA/Rz 895/21 UZASADNIENIE W dniu [...] maja 2012 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] [....] na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm. – zwanej dalej "u.p.z.p."). Odrębnymi pismami z dnia [...] marca 2021 r., lecz o tożsamej treści A.K. oraz P.M. wezwali Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w ich ocenie w trakcie uchwalania planu organy przekroczyły władztwo planistyczne i doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu. Zdaniem składających wezwanie uchwalony plan narusza: 1. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zamieszczenia w przedmiotowym planie miejscowym załącznika stanowiącego o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu; 2. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przepis ten obliguje organy gminy do określenia w planie miejscowym przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ustalenia planu miejscowego w tym zakresie powinny być szczegółowe i nie powinny pozostawiać żadnych wątpliwości co do przeznaczenia poszczególnych terenów. 3. narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zakresie, w jakim błędnie określono lub pominięto określenie wskaźników i parametrów urbanistycznych. Brak któregokolwiek z nich stanowi naruszenie art. 28 u.p.z.p. i istotnie wpływa na treść planu miejscowego, prowadzić może do zaburzenia ładu przestrzennego na całym obszarze objętym planem lub powodować jego niewykonalność. Jeżeli więc w planie miejscowym przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to należy obowiązkowo określić parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu. W przedmiotowym planie miejscowym: - dla terenów oznaczonych symbolem PEW-1S i PEW-6S: a) nie określono powierzchni biologicznie czynnej, b) nie określono minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy; c) nie określono gabarytów obiektów, poza wysokością wieży elektrowni wiatrowej. Skoro ustawodawca art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazuje, że w planie miejscowym ma zostać określona wysokość zabudowy i (odrębnie) gabaryty obiektów - to nie można przyjmować, że wystarczające jest określenie jednego, dowolnie wybranego przez organ gabarytu, d) nie określono maksymalnej powierzchni zabudowy, e) pominięto określenie maksymalnej wysokości zabudowy. Określono tylko wysokość wież elektrowni wiatrowych. Dopuszczono na tym terenie możliwość lokalizacji innych obiektów budowlanych; - dla terenów oznaczonych symbolami KS1-KS6, KD, KDW, KDX1 i KDX2: nie określono wskaźników i parametrów urbanistycznych; - dla terenów oznaczonych symbolami R1 – R5 a) nie określono minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy; b) nie określono gabarytów obiektów (np. minimalnej szerokości elewacji frontowej budynku). Jedynym określonym gabarytem jest wysokość zabudowy. Skoro ustawodawca art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., wskazuje że w planie miejscowym ma zostać określona wysokość zabudowy i (odrębnie) gabaryty obiektów - to nie można przyjmować, że wystarczające jest określenie jednego, dowolnie wybranego przez organ gabarytu. 4. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt. 9 lit. a i § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu z tekstem planu miejscowego. Wskazano, że § 4 pkt 1 lit b 1 uchwały stanowi o "dostępności terenów rolnych", którą ustalono poprzez drogi dojazdowe do pól. Jednocześnie w § 7 pkt 1 lit. b dla terenów oznaczonych symbolami "R1-R5" dopuszczono realizację dróg dojazdowych do pól, ścieżek rowerowych – bez określenia lokalizacji tych dróg na rysunku planu. Naruszono zatem ww. przepisy rozporządzenia, które obligują radę gminy do określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. 5. naruszenie art.15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia w kontekście braku określenia lokalizacji infrastruktury technicznej. Ustalenia przedmiotowego planu określają tylko sposób zaopatrzenia w poszczególne media obiektów budowlanych powstałych na terenach oznaczonych symbolami "R1-R5". Przepis § 4 pkt 2 lit. a planu nie pozostawia wątpliwości, że stosowne sieci i urządzenia infrastruktury technicznej mogą być budowane lub przebudowywane na całym obszarze objętym planem miejscowym. Powinien zawierać normy konkretne i indywidualne (zamknięte), tak aby w sposób czytelny określić sposób wykonania prawa własności nieruchomości położonych w obrębie jego obowiązywania. Samo określenie w planie dopuszczalności realizacji sieci uzbrojenia terenu na warunkach określonych odrębnymi przepisami, bez jednoznacznego określenia ich lokalizacji na rysunku planu, bez wyznaczenia pasów technologicznych ich szerokości oraz sposobu ich pomiaru, jest daleko niewystarczające. Rada Miejska w [...] dopuściła swobodę w budowaniu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Na wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ nie udzielił odpowiedzi. W dniu 7 maja 2021 r. (data wpływu do organu), za pośrednictwem Rady Miejskiej w [...], A.K. (właściciel działki nr 733 położonej w miejscowości [...], dla której plan miejscowy stanowi przeznaczenie określone symbolem "R3" i znajdującej się w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych) oraz P.M. (właściciel działki nr 193 - położonej w miejscowości [...], znajdującej się w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych) obaj reprezentowani przez fachowego pełnomocnika złożyli odrębne, lecz o jednakowej treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wymienioną na wstępie uchwałę w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] [...]. Skarżący wnieślio stwierdzenie jej nieważności w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Motywy skarg są tożsame z argumentacją podniesioną w wezwaniach do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wywiedli, że podnoszonych uchybień nie można konwalidować tylko w stosunku do działek, których właścicielami pozostają. Ich zdaniem przedmiotowa uchwała jest niezgodna z prawem, ponieważ naruszając ich interes prawny, narusza jednocześnie wskazane przepisy prawne, tj.: 1. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie w jakim przepis ten obliguje organy gminy do określenia w planie miejscowym przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W § 4 pkt 5 lit. b planu dopuszczono wydzielenie terenu pod stację transformatorową, zatem na ok 305 ha obszarze mogą być dowolnie lokalizowane stacje transformatorowe. Adekwatnie plan dopuszcza możliwość lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 4 pkt 2 lit. a) oraz dróg dojazdowych (§ 7 pkt 1 lit. b). Wskazane w planie poszczególne przeznaczenia terenu są różne od dopuszczonych alternatywnie (a nie wydzielonych liniami rozgraniczającymi). Powinno to pociągać za sobą poprowadzenie stosownych linii rozgraniczających poszczególne tereny i wskazanie miejsca lokalizacji stosownej infrastruktury technicznej (np. stacja transformatorowa) oraz dróg dojazdowych. Skarżący podkreślili, że Rada Miejska w [...], zamiast jednoznacznie ustalić różne przeznaczenia dla stosownych terenów - rozgraniczając je od infrastruktury technicznej pozostawiła woli właścicieli lub inwestorów przesądzenie w jaki sposób zostaną zagospodarowane stosowne tereny. Organ nie określił zatem podstawowego elementu planu miejscowego, mieszając ze sobą różne przeznaczenia w ramach jednego terenu objętego liniami rozgraniczającymi, które to przeznaczenia jednocześnie wzajemnie się wykluczają (np. stacja transformatorowa i tereny rolnicze). Zdaniem skarżących plan miejscowy nie spełnia swej podstawowej roli, tj. nie określa w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenu nim objętego a jednocześnie narusza jego indywidualnie rozumiany interes prawny. Skarżący A.K. jest właścicielem dużej działki, która objęta została planem miejscowym i w jego ocenie istotą planu było dopuszczenie możliwości zrealizowania elektrowni wiatrowych. Zakres ich oddziaływania determinował zakres opracowania planu. Dążąc do zagospodarowania terenu należącego do innych osób naruszono jego interes prawny. Skarżący nie wie w jaki sposób może zagospodarować teren swoich działek oraz w jaki sposób będą zagospodarowane działki sąsiednie. Natomiast P.M. podał, że ma prawo oczekiwać, że ustalenia planu miejscowego będą jednoznaczne oraz, że sięgając do jego ustaleń będzie znał potencjalny sposób zagospodarowania. Tymczasem nie sposób jest odkodować jednoznaczne przeznaczenie terenu, które jednocześnie ogranicza sposób zagospodarowania jego działki. 2. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zakresie w jakim błędnie określono lub pominięto określenie wskaźników i parametrów urbanistycznych. Wskazany przepis w pkt 6 zawiera zamknięty katalog parametrów związanych z zabudową i zagospodarowaniem terenu, określanych w planie miejscowym. Brak więc któregokolwiek z nich stanowi naruszenie art. 28 u.p.z.p. bowiem istotnie wpływa na treść planu miejscowego, gdyż prowadzić może do zaburzenia ładu przestrzennego na całym obszarze objętym planem lub powodować jego niewykonalność. Jeżeli więc w planie miejscowym przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to należy obowiązkowo określić parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu. W dalszej części Skarżący podtrzymali zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym A.K. podkreślił, że brak jakichkolwiek "pewnych" parametrów i wskaźników urbanistycznych powoduje, że nie ma wiedzy nie tylko czy i jaką inwestycję będzie mógł zrealizować, ale nie posiada "realnej wiedzy" w zakresie parametrów tej inwestycji. Natomiast P.M. podkreślił, że nie tylko nie zna przeznaczenia terenów, ale nie zna także wskaźników i parametrów zabudowy, która potencjalnie może powstać. 3. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Przepis § 4 pkt 1 lit b 1 uchwały stanowi o "dostępności terenów rolnych", którą ustalono poprzez drogi dojazdowe do pól. Jednocześnie w § 7 pkt 1 lit. b dla terenów oznaczonych symbolami "R1-R5" dopuszczono realizację dróg dojazdowych do pól, ścieżek rowerowych - bez określenia lokalizacji tych dróg na rysunku planu. Skarżący stwierdzili, że skoro w tekście planu miejscowego dopuszczono możliwość realizacji wskazanych ciągów komunikacyjnych (dróg dojazdowych) - a tych nie oznaczono na rysunku planu miejscowego, to nie można jednoznacznie powiązać ustaleń tekstu planu miejscowego z ustaleniami załącznika graficznego. A.K. podniósł, że na jego działce organy gminy mogą w sposób zupełnie dowolny chcieć realizować układ komunikacyjny. P.M. wskazał na brak wiedzy co do ustaleń planu. 4. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.pz.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia poprzez brak określenia lokalizacji infrastruktury technicznej. Ustalenia planu określają tylko sposób zaopatrzenia w poszczególne media obiektów budowlanych powstałych na terenach oznaczonych symbolami "R1-R5". Przepis § 4 pkt 2 lit. a planu nie pozostawia wątpliwości, że stosowne sieci i urządzenia infrastruktury technicznej mogą być budowane lub przebudowywane na całym obszarze objętym planem miejscowym. Brak określenia lokalizacji tych sieci oraz stosownych pasów technologicznych stanowi o naruszeniu przywołanych przepisów prawnych. Dopuszczenie rozbudowy sieci infrastruktury technicznej bez jednoznacznego określenia ich przebiegu, prowadzi do istotnego naruszenia zasad uchwalania planu poprzez zezwolenie na zależne od woli inwestora zlokalizowanie sieci, z pominięciem procedury uchwalania planu. Zdaniem skarżących w tym zakresie Rada Miejska w [...] dopuściła swobodę w budowaniu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Skarżący nie wiedzą w jaki sposób oni sami jak i inni właściciele terenu mogą zagospodarować teren bezpośrednio graniczący z ich działkami. 5. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia poprzez brak zamieszczenia w przedmiotowym planie miejscowym załącznika stanowiącego o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu. Udział skarżącego w procedurze planistycznej powinien obejmować nie tylko możliwość składania wniosków i uwag. Powinien obejmować także prawo do poznania złożonych uwag oraz poznania motywów jakim organy gminy kierowały się w rozstrzyganiu tych uwag. W tym zakresie skarżący pozbawieni zostali możliwości czynnego udziału w procedurze planistycznej. W odpowiedziach na skargi Burmistrz Miasta i Gminy [...] podniósł, że co do zasady podnoszone przez Skarżących uwagi dotyczące zapisów planu miejscowego odpowiadają stanowi faktycznemu sprawy. Nie ma wątpliwości, że: 1. w planie miejscowym nie poprowadzono linii rozgraniczających, w taki sposób jaki oczekiwaliby tego skarżący; 2. nie określono wskaźników i parametrów urbanistycznych, w taki sposób jaki oczekiwaliby tego skarżący; 3. nie określono w sposób jednoznaczny układu komunikacyjnego, w taki sposób jak oczekiwaliby tego skarżący; 4. nie określono w sposób jednoznaczny lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w sposób w jaki oczekiwaliby tego skarżący; 5. plan miejscowy nie zawiera stosownego załącznika graficznego. Jednakże organ zauważył, że standardy zapisów w planach miejscowych ulegają zmianom na przestrzeni lat. Orzecznictwo sądów administracyjnych i stanowiska wojewodów determinują zapisy planów miejscowych. Na czas sporządzania przedmiotowego planu miejscowego, standardem było stosowanie bardziej generalnych zapisów, umożlwiających realizację jak najszerzej pojętych pod względem funkcji inwestycji. Standardem było także nieokreślanie wprost układu komunikacyjnego i przebiegu sieci infrastruktury technicznej - tak by dopiero na etapie realizacji inwestycji dookreślać stosowne lokalizacje. Burmistrz stwierdził zatem, że na czas sporządzania przedmiotowego planu miejscowego, jego ustalania odpowiadały stosowanej wówczas praktyce. W zakresie zarzutu dotyczącego braku stosownego załącznika, organ wyjaśnił, że takiego załącznika nie sporządzono, ponieważ brak było stosownych uwag, które musiałyby zostać w tym załączniku zamieszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, której jedynym kryterium jest zgodność z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skargi wniesione zostały na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 – u.s.g.), który daje uprawnienie do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały nią naruszone. W tym aspekcie Sąd uznał, że skarżący jako właściciele nieruchomości znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – działek 733 w m. [...] i nr 193 w m. [...] legitymują się interesem prawnym w jej zaskarżeniu. Istotą postępowania ze skargi przewidzianej w art. 101 u.s.g. jest weryfikacja – przy zastosowaniu kryterium legalności – subiektywnego twierdzenia skarżącego, że uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie to obejmuje dwa elementy: 1) negatywny skutek w sferze prawnej skarżącego poprzez zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia wynikającego z normy prawnej bądź z aktu stosowania prawa, 2) niezgodność z prawem zachowania kompetencyjnego organu gminy, które owe negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego wywołało. Elementy te muszą pozostawać w łączności z sobą, co oznacza, że naruszenie prawa musi być związane z ograniczeniem lub zniesieniem uprawnienia. Wadami obligującymi do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej w sprawie planu miejscowego lub jego zmiany są w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wyłącznie: istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich naruszeń prawa nie stwierdził, i to zarówno w procedurze uchwalenia planu miejscowego, jak i w samej uchwale. Z przekazanej Sądowi dokumentacji wynika, że procedura planistyczna określona w art. 17 u.p.z.p. została dochowana. Dotyczy to zarówno etapu składania wniosków do planu po ogłoszeniu o przystąpieniu do jego sporządzenia jak i wyłożenia tego projektu do publicznej wiadomości przez okres co najmniej 21 dni (art. 17 ust. 9 u.p.z.p.). W rozpoznawanej sprawie był to okres od [...].12.2009 r. do [...].02.2010 r., w czasie którego odbyła się tez publiczna dyskusja nad rozwiązaniem przyjętym w projekcie planu – w dniu [...].01.2010 r., a także został wyznaczony termin na składanie uwag do projektu (art. 17 ust. 11 u.p.z.p.). W przypadku zaskarżonej uchwały żadne uwagi do wyłożonego projektu nie zostały złożone. Ta okoliczność zadecydowała o nieuwzględnieniu zarzutów skarg eksponujących brak zamieszczenia w przedmiotowym planie załącznika stanowiącego o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu. W tym zakresie Sąd przyjął stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że takiego załącznika nie sporządzono wobec braku uwag. Przed odniesieniem się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Z przepisu tego wynika generalna zasada władztwa planistycznego gminy. Władztwo to podlega jednakże ograniczeniom wynikającym wprost z przepisów u.p.z.p. zwłaszcza z art. 1 ust. 2, który nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać wyszczególnione w nim uwarunkowania. Skarżący kwestionują brak prawidłowego określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, podkreślając, że ustalenia planu miejscowego w tym zakresie powinny być szczegółowe i nie powinny pozostawiać żadnych wątpliwości co do przeznaczenia poszczególnych terenów. Wskazują, że nie ma możliwości mieszania przeznaczenia stosownych terenów. Specyfika i zakres ustaleń przeznaczenia terenu dopuszcza jedynie stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych, nie daje natomiast podstaw do ustalania "mieszanych" sposobów przeznaczenia terenów bez wyraźnego rozgraniczenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W ocenie skarżących Rada Miejska w [...], zamiast jednoznacznie ustalić różne przeznaczenia dla stosownych terenów – rozgraniczając je od infrastruktury technicznej, pozostawiła woli właścicieli sposób zagospodarowania terenu, podczas gdy przeznaczenia te jednocześnie wzajemnie się wykluczają (np. stacja transformatorowa i tereny rolnicze). W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny, możliwe, że wynika też z niewłaściwego odczytania części tekstowej i graficznej planu. Jego zasadniczą część stanowią tereny o przeznaczeniu rolniczym, oznaczone symbolami R1, R2,R3, R4 i R5. W planie przewidziano również obszary przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowej i oznaczone symbolami PEW – 1S do PEW – 6S (tereny produkcyjne z lokalizacją elektrowni wiatrowych). Są one bardzo wyraźnie oddzielone od obszarów R1 i R2 liniami rozgraniczającymi. Nie ma przy tym znaczenia, że tereny oznaczone PEW – 1S do PEW – 6S znajdują się wewnątrz dużego obszaru o przeznaczeniu rolniczym, skoro granice poszczególnych obszarów są wyraźne. Jednocześnie w części tekstowej planu w § 7 ust. 1 pkt a) ustalono zagospodarowanie jako użytki rolne, a w punkcie drugim b) dopuszczono realizację dróg dojazdowych do pól oraz obiektów (kapliczek, pomników), małej architektury a w punkcie trzecim c) dopuszczono lokalizację zabudowy zagrodowej poza obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej, z odniesieniem do rysunku planu. Taka "dopuszczalna możliwość" przeznaczenia części terenu w inny sposób niż zasadnicze przeznaczenie obszaru nie narusza przepisów u.p.z.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2020 r., VIII SA/Wa 23/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2020 r., IV SA/Po 793/19 i wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., II OSK 428/18). Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może być wątpliwości, że zagwarantowanie dojazdu do pól oraz zabudowa w gospodarstwach rolnych są powiązane z głównym przeznaczeniem terenu – na cele rolnicze. Ponadto dopuszczenie realizacji dróg dojazdowych w § 7 ust. 1 pkt b) uchwały pozostaje zgodne z zasadniczymi zasadami zagospodarowania w zakresie komunikacji dla wszystkich terenów objętych planem ustalonymi w jej § 4 ust. 1 – tereny te są dostępne z istniejącej drogi publicznej oznaczonej symbolem KD z istniejących dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem KDW oraz z ciągów pieszo-jezdnych oznaczonych symbolem KX , przy czym tereny rolne dostępne są w taki sposób oraz dodatkowo z dróg dojazdowych do pól. Co do zarzutów dotyczących braku wskazania wśród parametrów i wskaźników zabudowy na terenach o przeznaczeniu rolniczym (R) wszystkich elementów wynikających z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności brak wskazania gabarytów obiektu (m.in. minimalnej szerokości elewacji frontowej), wskazać należy, że w § 7 ust. 1 pkt d zaskarżonej uchwały zamieszczono warunki dotyczące realizacji zabudowy "dopuszczonej" jedynie w terenie obejmującym obszar ponad 300 ha o przeznaczeniu rolnym R1 i R5 ok. 300 ha. W takiej sytuacji brak ustalenia niektórych spośród wymienionych w ww przepisie rozporządzenia elementów dotyczących gabarytów dopuszczalnej zabudowy nie może przesądzać o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu, jak również stanowić o braku zachowania ładu przestrzennego. Należy przypomnieć, że w § 7 ust. 1 pkt d wskazano minimalną powierzchnię działki przeznaczonej do zabudowy, wysokość budynków oraz innych obiektów budowlanych, kształt i spadek dachu, powierzchnię zabudowy oraz powierzchnię biologicznie czynną i nieprzekraczalną linię zabudowy od terenu drogi publicznej i drogi wewnętrznej lub ciągu pieszo - jezdnego. W ocenie Sądu brak określenia innych parametrów nie prowadzi do "zaburzenia ładu przestrzennego na całym obszarze planu", jak podkreślają skarżący, w sytuacji gdy zasadniczo teren jest niezabudowany. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że zarzuty skarg nie wskazują na tego rodzaju naruszenia, które miałyby istotny charakter i skutkować by mogły stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały lub jej części. Nie sposób również uznać za zasadne zarzutów skarg, które mają zmierzają do wykazania, że plan jest nieczytelny na tyle, że uniemożliwia skarżącym określenie jaką zabudowę będą mogli zrealizować w przyszłości na jego terenie. Nie ma wątpliwości, że kontrolowana uchwała zawiera zapisy, które jednoznacznie określają zasadniczy i dopuszczalny sposób zagospodarowania terenu, natomiast kwestie szczegółowych warunków i możliwości usytuowania konkretnych obiektów budowlanych mogą być ustalane wyłącznie w procesie inwestycyjnym – na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy także podkreślić, że zaskarżony plan miejscowy obowiązuje niemal 10 lat, co przy obecnym tempie rozwoju i zmian społeczno – gospodarczych, dotyczących również terenów wiejskich może rodzić potrzebę jego zmiany bądź uchwalenia nowego planu, nie oznacza natomiast, że obowiązujący plan narusza prawo. W ocenie Sądu nie potwierdziły się zarzuty istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzania planu. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności i uznając, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa w sposób istotny, Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.