II SA/Bk 568/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 350,44 (trzysta pięćdziesiąt 44/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 2176 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a po rozpoznaniu 5 wniosków R. Z. tj. wniosku : 1) z dnia [...] czerwca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do protokołu nr [...] z dnia [...] stycznia 2020r., 2) z dnia 17 czerwca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do protokołu nr [...] z dnia [...] stycznia 2020r., 3) z dnia [...] czerwca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do protokołu nr [...] z dnia [...] marca 2020r., 4) z dnia [...] czerwca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do protokołu nr [...] z dnia [...] marca 2020r.; 5) z dnia [...] czerwca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do protokołu nr [...] z dnia [...] marca 2020r., w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych, Prezes odmówił R. Z. udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskodawca R. Z. zwrócił się wnioskami z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci 5 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydanych w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych, wskazanych we wnioskach z daty i numeru. W uzasadnieniu swoich wniosków R. Z. powołał się na art 6 u.d.i.p. wskazując, jaki rodzaj informacji podlega udostępnieniu oraz definiując pojęcie dokumentu urzędowego. Ponadto zwrócił uwagę na kwestię różnicy między przetworzeniem a przekształceniem informacji. Po przeanalizowaniu treści przedmiotowych wniosków, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w decyzji odmownej wskazał, że dnia [...] kwietnia 2021r. została wydana decyzja nr [...] odmawiająca R. Z. udzielenia informacji publicznej w zakresie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. do protokołów nr: [...] z dnia [...] maja 2019r., [...] z dnia [...] stycznia 2020r., [...] z dnia [...] stycznia 2020r. [...] z dnia [...] marca 2020r., [...] z dnia [...] marca 2020r., [...] z dnia [...] marca 2020r., [...] z dnia [...] kwietnia 2020r., [...] z dnia [...] sierpnia 2020r., [...] z dnia [...] września 2020r., [...] z dnia [...] września 2020r., [...] z dnia [...] grudnia 2020r., [...] z dnia [...] grudnia 2020r., [...] z dnia [...] listopada 2020r., [...] z dnia [...] stycznia 2021r., [...] z dnia [...] lutego 2021r., [...] z dnia [...] lutego 2021r., [...] z dnia [...] lutego 2021r. i [...] z dnia [...] lutego 2021r. związanych z odwołaniem się obywateli od decyzji MOPS w Ł. dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną. Z powyższego w ocenie SKO wynika, że wnioskodawca po raz kolejny zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w tym samym zakresie, zmieniając jedynie sposób postępowania, mający na celu uzyskanie żądanej informacji tj. złożył pojedyncze wnioski o udostępnienie informacji publicznej - każdy dotyczący tylko jednej decyzji. W ocenie Kolegium wnioskodawca chce w ten sposób uzyskać wszystkie 18 decyzji, o których udostępnienie występował w dniu [...] kwietnia 2021r., a których udostępnienia tut. organ odmówił decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021r., uznając że są to informacje przetworzone, a wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób uzyskanie żądanych informacji stworzy realną możliwość ich wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. SKO ponadto powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników wskazuje, że jest to informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r. I OSK 977/11). Zdaniem organu informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z 8 czerwca 2011 r.,I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Na tej podstawie organ przyjął, że biorąc pod uwagę ilość pojedynczych wniosków oraz zakres czasowy, w którym wpłynęły, należy uznać informację publiczną, o której udzielenie wystąpił R. Z. w pięciu przedmiotowych wnioskach, jako informację przetworzoną, będącą sumą informacji prostych, której wytworzenie w żądanym zakresie zakłóci normalny tok działania organu. W świetle powyższego Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. rozpatrując wnioski R. Z. podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w uzasadnieniach poprzednich decyzji ([...]), że wnioskodawca chce zaspokoić interes indywidualny. W dniu 18 lipca 2021 r. R. Z. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem SKO. W uzasadnieniu skargi wskazał na błędny w zakresie dat i numerów decyzji (sprostowane postanowieniem SKO z [...] lipca 2021 r.), a także przekroczenie terminu 14-dniowego na udzielenie odpowiedzi. Podkreślił, iż organ stosuje podwójne standardy, gdyż na pismo z dnia [...] marca 2021 r. udostępniono mu 32 protokoły, co zajęło organowi jeden dzień, zaś udostępnienie 18 protokołów zostało uzależnione od wykazania interesu społecznego i ostatecznie nieudostępnione. W tym zakresie skarżący powołał się na konstytucję podkreślając, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy społecznej kontroli władzy publicznej przez społeczeństwo. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Podkreśliło, że przekroczyło 14-dniowy termin udzielenia informacji publicznej, ale tylko o 1 dzień, bowiem w dniu [...] lipca 2021 r. wydało w sprawie decyzję, którą skarżący otrzymał w dniu [...] lipca 2021 r. (dowód zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Oczywiste omyłki w zaskarżonej decyzji Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego sprostował postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przekazało skarżącemu żądane protokoły w sprawie świadczeń pielęgnacyjnych, bowiem były to pojedyncze kartki i nie wymagały dużej anonimizacji. Żądanie natomiast ponad 500 decyzji składających się z sześciu, siedmiu kartek wymagało już znacznie większej pracy i dlatego też uznało to żądanie jako żądanie informacji przetworzonej. W sytuacji gdy skarżący żądał jednej decyzji, to kolegium postanowiło mu ją udostępnić, tyle tylko, że skarżący doszedł do wniosku, że będzie składał pojedyncze wnioski, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze, gdy się zorientowało do czego zmierza skarżący postanowiło mu odmówić wydania żądanych decyzji. Powodem takiego zachowania skarżącego jest zemsta na Kolegium za nie przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką K. Z. Na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. skarżący podkreślił, iż wnioskowane decyzje nie są informacjami przetworzonymi, zaś on zaczął składać pojedyncze wnioski, żeby dać organowi czas na przygotowanie odpowiedzi, ale nie są to działania ukierunkowane na nękanie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Sąd w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Ocena prawidłowości działania organu, do którego wpłynął wniosek w pierwszej kolejności wymaga co do zasady stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. dalej u.d.i.p.) i czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2021 r. (data sprostowana postanowieniem), którą na mocy art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 oraz 16 u.d.i.p. Prezes odmówił R. Z. udostępnienia informacji publicznej w zakresie 5 decyzji SKO w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych określonych we wnioskach z dnia [...] czerwca 2021 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji za podstawową przyczynę odmowy udostępnienia żądanych informacji, było uznanie ich przez organ za informacje przetworzone, a także niewykazanie przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego tj. stworzenia realnej możliwości ich wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Organ w tym zakresie powołał się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące m.in. na to, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności i liczby zaangażowana pracowników, nakazuje uznać taką informację za przetworzoną. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Ocena prawidłowości działania organu, do którego wpłynął wniosek, w pierwszej kolejności wymaga jednak stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Prezes) jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 u.d.i.p. Zdaniem sądu, również zawnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 u.d.i.p. wymieniono przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. W orzecznictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (wyrok NSA w sprawie sygn. akt III OSK 2967/21, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16, dostępne w CBOSA), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" u.d.i.p., udostępnieniu podlega każda informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, jak również zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć). Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodzić się zatem należy ze skarżącym, iż informację publiczną stanowi treść rozstrzygnięć podjętych przez organ w zakresie wnioskowanych decyzji SKO w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych. Stanowią one informację o działalności podmiotu publicznego. Sposób rozpatrzenia odwołania w tym zakresie stanowi władcze rozstrzygnięcia organu kończące postępowanie w danej sprawie, co oznacza, że przedmiotowe rozstrzygnięcie stanowi informację o sposobie załatwienia sprawy (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" u.d.i.p.) oraz stanowi dokument urzędowy zawierający w swej treści akt administracyjny lub rozstrzygnięcie (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy u.d.i.p.). Okoliczność tych nie kwestionował przy tym organ udostępniając już wcześniej żądane informacje, co podnoszone jest zarówno w skardze, jak i odpowiedzi organu. Organ w przedmiotowej sprawie uznał jednakże, że ponowne składanie kolejnych wniosków powoduje, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, której nie należy udostępnić, gdyż skarżący nie wykazał interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji. Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało bowiem przez ustawodawcę zdefiniowane. Stało się jednak przedmiotem rozważań w doktrynie i judykaturze. Powszechnie już przyjmuje się, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Ponadto, możliwa jest sytuacja, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu obowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. W niektórych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, sporządzenia zestawień i opracowań, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (zob. np. wyroki NSA z: 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; CBOSA). Należy zatem wskazać, iż Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela w/w orzecznictwo sądów, jak też orzecznictwo przytoczone przez organ w uzasadnieniu decyzji. Należy jednakże zwrócić uwagę, że informacją prostą jest natomiast informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń art. 5 u.d.i.p.), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowania) nie jest związane z koniecznością ponoszenia kosztów osobowych lub finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącą działalnością podmiotu. Należy zatem przyjąć, że gdy objęte żądaniem informacje znajdują się w zasobach podmiotu i sposób ich wewnętrznego pozyskania nie jest na tyle czasochłonny i pracochłonny, aby uznać, iż dochodzi do wyprodukowania informacji przetworzonej to należy uznać, iż jest to informacja prosta, nawet jeżeli liczba elementów na to się składających jest znaczna. Takie czynności jak selekcja dokumentów, protokołów, ich analiza pod względem treści czy anonimizacja są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej. W wyniku stosowania takich czynności przez organ nie powstaje bowiem żadna nowa informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r., I OSK 1056/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 grudnia 2019 r., II SA/Lu 332/19, CBOSA). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją prostą, bowiem należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie 5 decyzji SKO w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych, zanonimizowanych z uwagi na treść art. 5 u.d.i.p., przy czym ich wyodrębnienie z akt postępowania SKO nie jest związane ani z koniecznością poniesienia nakładów osobowych ani finansowych. Zanonimizowanie 5 decyzji wraz z uzasadnieniami, które mają około 7 stron, w ocenie Sądu nie zaburzy bieżącej działalności organu, aby uznać, iż dochodzi do wyprodukowania informacji przetworzonej. W związku z tym należy uznać, iż jest to informacja prosta, tym bardziej, że liczba elementów na to się składających nie jest znaczna. Takie czynności jak wyodrębnienie z akt spraw 5 decyzji wraz z uzasadnieniami czy anonimizacja są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej. Podkreślić także należy, że informacje te znajdują się w posiadaniu organu i nie ma konieczności wytwarzania ich od początku, a jedynie należy je zanonimizować, co również prowadzi do wniosku, że informacja żądana przez skarżącego nie ma charakteru informacji przetworzonej i dlatego nieuprawnionym było żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Udzielenie żądanych informacji nie wymagało od organu podjęcia szczególnego wysiłku związanego z wyodrębnieniem wnioskowanych informacji ani z zaangażowaniem dużych zasobów kadrowych i czasowych (podobnie w tym zakresie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 1.10.2021 r. sygn. akt III OSK 4058/21, CBOSA). Ponadto WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 23.09.2021 r. sygn. akt II SAB/Bk 55/21 podniósł, że czynności polegające na wydrukowaniu orzeczeń a następnie na wykreśleniu danych osobowych (wrażliwych) nie świadczą o przetworzeniu informacji prostej w przetworzoną. Są to zabiegi techniczne a nie intelektualne prowadzące do powstania nowych dokumentów, a w tym zakresie istnieje ukształtowana linia orzecznicza sądów administracyjnych z której wynika, że czynności wydruku i anonimizacji istniejących dokumentów nie mogą być kwalifikowane jako informacja przetworzona ( vide: m.in.: wyrok WSA w Krakowie z dnia 30.01.2009 r. – II SA/Kr 1258/08 ). Reasumując w ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia informacją przetworzoną, gdyż udostępnienie 5 decyzji, z w/w względów nie może być traktowane jako udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. W konsekwencji brak było podstaw do żądania od skarżącego wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na obecnym etapie i przy obecnie złożonym zakresie żądania brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący podejmuje świadome działania, aby uprzykrzyć organowi funkcjonowanie. Jeśli uzyskanie wnioskowanych informacji publicznych przez skarżącego w przyszłości będzie przyjmowało znacznie większą skalę, to organ powinien wówczas rozważyć ewentualne nadużycie prawa w tym zakresie, czy też rozważenie czy nie stanowią one informacji przetworzonej. W wyroku z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 169/21 WSA w Białymstoku podniósł, iż ilość, częstotliwość oraz treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz konfliktowe podłoże, nie świadczą o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz o zamiarze wywołania dolegliwości u ich adresata, co nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu (CBOSA). Reasumując, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że przedmiotem wniosków skarżącego nie były informacje przetworzone, których udostępnienie uprawniało do żądania wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż wnioski dotyczyły zaledwie 5 decyzji wraz z uzasadnieniami organu. Zaskarżona decyzja została zatem podjęta z naruszeniem art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co wymagało jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów w kwocie 200 zł, na którą to kwotę składa się wpis sądowy od skargi, a także zwrot kosztów dojazdu do sądu na trasie [...] (180 km). Należy wskazać, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a, w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie zaś art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W ocenie Sądu warunkiem zwrotu kosztów dojazdu do sądu, nie może być wyłącznie wynikające z wezwania obowiązkowe stawiennictwo strony w sądzie, bo nie znajduje to umocowania w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie art. 205 § 3 P.p.s.a. odsyła do przepisów odrębnych, jednakże wyłącznie w zakresie zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2 przepisu, oraz trybu wypłacania tych należności, nie dotyczy zasad zwrotu kosztów w ogóle. Bowiem zasady te - jak podniesiono wyżej - zostały uregulowane w powoływanej ustawie i dopiero w przypadku kiedy przyjmiemy, że zwrot taki przysługuje stronie, zasadnym jest ustalanie wysokości tegoż zwrotu, na podstawie wskazanych przepisów odrębnych, tj. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 755 ze zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Zgodnie z tym artykułem, gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności z tytułu jej udziału w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Stąd, uzależnienie zwrotu świadkom kosztów przejazdu do sądu, od wezwania do obowiązkowego stawiennictwa, nie dotyczy zwrotu takich kosztów stronom, gdyż nie zostało to przewidziane w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zmienia tego również przewidziana w art. 91 § 3 p.p.s.a. możliwość wezwania strony przez sąd tylko w wyjątkowych przypadkach do obowiązkowego stawiennictwa, ani fakt, iż nieobecność stron lub pełnomocników - na mocy art. 107 P.p.s.a. - nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Nie można bowiem zarzucić stronie, że "niepotrzebnie" stawia się na rozprawę wyznaczoną do rozpoznania jej sprawy i dlatego, że stawiennictwo nie było obowiązkowe odmówić zwrotu kosztów dojazdu do sądu. Zrozumiałym bowiem jest, że strona działająca samodzielnie chcąc dołożyć należytej staranności w toku postępowania, stawia się na wyznaczone rozprawy (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 18.12.2007 r. sygn. akt I OZ 958/07, CBOSA). Stosownie do treści § 3 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. nr 27, poz. 271) stawka za 1 km przebiegu pojazdu nie może być wyższa niż 0,8358 zł. Zatem koszt przejazdu samochodem osobowym o pojemności powyżej 900 cm3 na trasie [...] o łącznej długości 180 km obliczony przy zastosowaniu wskazanej wyżej stawki to 150,44 zł. Do tego doliczono uiszczony przez skarżącego wpis w kwocie 200 zł. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie II sentencji.