I C 359/25

<p>Sygn. akt: I C 359/25 upr</p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 lutego 2026 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="181"/> <col width="518"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia Anna Wołujewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku w Człuchowie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Spółka Akcyjna z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">G. G. (2)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo</p> <p>Sygn. Akt I C 359/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> S.A. z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span>, reprezentowany przez adwokata, wniósł przeciwko <span class="anon-block">G. G. (2)</span> pozew o zapłatę kwoty 980,68 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 1 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż w dniu 3 listopada 2021 r. strony zawarły umowę karty kredytowej i limitu kredytowego w rachunku karty nr <span class="anon-block">(...)</span>. Na podstawie umowy powód udostępnił pozwanej kwotę kredytu w wysokości 1 000,00 zł. Pozwana zobowiązała się do terminowej spłaty kredytu, zgodnie z postanowieniami umowy. Wobec opóźnienia w spłacie kredytu, powód zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c;art. 75 c ust. 1;art. 75 c ust. 2)">art. 75c ust. 1 i 2 prawa bankowego</a> skierował do pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy z dnia 4 listopada 2024 r., w którym wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych i poinformował o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z uwagi na niedotrzymanie warunków umowy i nieuregulowanie zaległości, pomimo wezwania do zapłaty, powód pismem z dnia 14 grudnia 2024 r. skierował wobec pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Powód wskazał, że na kwotę objętą pozwem składa się: niespłacony kapitał w kwocie 894,80 zł, odsetki umowne w kwocie 37,50 zł, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 11,00 zł, opłaty umowne w kwocie 37,38 zł.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie złożyła odpowiedzi na pozew, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niestawiennictwa, nie stawiła się na rozprawie wyznaczonej na dzień 11 lutego 2026 r., nie złożyła w niniejszej sprawie żadnych wyjaśnień ani nie żądała przeprowadzenia rozprawy pod swoją nieobecność.</p> <p>W dniu 11 lutego 2026 roku Sąd wydał w sprawie wyrok zaoczny oddalający powództwo.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 28 lipca 2025 roku powód <span class="anon-block">(...)</span> S.A. z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych <span class="anon-block">(...)</span> S.A. z dnia 01.04.2024 nr <span class="anon-block">(...)</span>. W treści dokumentu zawarto stwierdzenie, że w księgach <span class="anon-block">(...)</span> S.A. pozwana <span class="anon-block">G. G. (1)</span> posiada wymagalne zadłużenie w wysokości 980,68 zł z tytułu umowy karty kredytowej i limitu kredytowego w <span class="anon-block">(...)</span> nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 03.11.2021. W wyciągu tym wskazano, że na kwotę wymagalnego zadłużenia składają się: niespłacony kapitał w kwocie 894,80 zł, odsetki umowne w kwocie 37,50 zł, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 11,00 zł oraz opłaty umowne w kwocie 37,38 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: wyciąg z ksiąg banku k. 7</em> </p> <p>Sąd zważył co następuje:</p> <p>Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Zaznaczyć należy, że jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 1)">art. 339 § 1 k.p.c.</a> wyda wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W judykaturze utrwalony został pogląd, który nie jest kwestionowany również w nauce, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia Sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 § 2 k.p.c.</a> ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 § 2 k.p.c.</a> Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach. Negatywny wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego, oddalającego powództwo (porównaj: wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07.06.1972 r. III CRN 30/72, 31.03.1999 r., I CKU 176/97, 06.06.1997 r., I CKU 87/97, 15.03.1996 r., I CRN 26/96, 15.09.1967 r., III CRN 175/67, 18.02.1972 r., III CRN 539/71, Legalis).</p> <p>Sąd nie może również przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 § 2 k.p.c.</a> mowa jest o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”. Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. (porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis).</p> <p>Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikację twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339)">art. 339 k.p.c.</a> Z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a> wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.</p> <p>Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24.10.1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).</p> <p>Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o kartę kredytową, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, że zgodnie z prawem unijnym TSUE (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów. Ponadto powód przedstawiając stan faktyczny sprawy, powołał się na umowę o wydanie karty kredytowej wskazując datę zawarcia umowy i numer tej umowy. Powołano się również na okoliczność, że w związku z brakiem spłaty, przedmiotowa umowa została wypowiedziana. Wyjaśniono również, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się należność z tytułu niespłaconego kapitału 894,80 zł, odsetek umownych 37,50 zł, odsetek umownych za opóźnienie w kwocie 11,00 zł, opłat umownych 37,38 zł. Brak było informacji, czy kwota niespłaconego kapitału stanowi kwotę udzielonego kredytu, czy obejmuje również inne obciążenia z tytułu zawartej umowy.</p> <p>Biorąc pod uwagę, że pozwana występowała w niniejszej sprawie jako konsument oraz określony w sposób wybiórczy i lakoniczny stan faktyczny wywołał wątpliwości co do stanu fatycznego sprawy, w związku z czym powyższe wymuszało przeprowadzenie postępowania dowodowego.</p> <p>Wskazać należy, że umowa o wydanie karty kredytowej, na którą powołała się strona powodowa jest rodzajem umowy bankowej, która łączy w sobie elementy umowy kredytowej oraz umowy o świadczenie usług płatniczych. Podstawą prawną dla jej zawarcia i funkcjonowania są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe</a> m.in <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69)">art. 69</a>, który określa ogólne warunki umowy kredytu. Karta kredytowa jest formą kredytu odnawialnego (linii kredytowej). Z uwagi na fakt, że pozwana występuje w niniejszej sprawie jako konsument zastosowanie ma również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 ()">ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a>. Niewątpliwe to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że strony zawarły umowę opisaną w pozwie.</p> <p>Powód w celu wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył niepoświadczoną kserokopię umowy nr <span class="anon-block">(...)</span> datowaną na dzień 30.10.2021 r. sporządzoną na nazwisko klienta „<span class="anon-block">G. D.</span>, zam. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span>-<span class="anon-block">(...)</span>”. Z treści tej umowy wynika, że <span class="underline"> <!-- -->umowa jest zawarta pod warunkiem zawieszającym</span> wydania pozytywnej decyzji kredytowej poprzedzonej pełną weryfikacją i potwierdzeniem zgodności wszystkich danych zgłoszonych przy składaniu wniosku. Zgodnie z umową bank miał obowiązek poinformowania posiadacza o ostatecznej decyzji nie później niż 7 dni od dnia zawarcia umowy (par 1 pkt 2 umowy).</p> <p>Zgodnie z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 89)">art. 89 k.c.</a> z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego (warunek). Umowa na której powód oparł swoje roszczenie została zawarta pod warunkiem zawieszającym, w związku z czym jej skutki prawne (głównie obowiązki stron) były uzależnione od wystąpienia przyszłego i niepewnego zdarzenia tj wydania pozytywnej decyzji kredytowej. Do momentu ziszczenia się ww. warunku umowa jest ważna, ale nie wywołuje skutków obligacyjnych, a jeśli warunek nigdy się nie spełni – umowa nie wywołuje skutków. Biorąc pod uwagę, że powód nie wskazał, czy taka decyzja została wydana, w związku z czym pozbawił Sąd możliwości oceny czy warunek ten został spełniony.</p> <p>W umowie wskazano również, że zawarcie umowy i przyznanie limitu kredytowego nastąpiło na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7)">art. 7 ustawy Prawo bankowe</a> tj. poprzez zaakceptowanie dokumentu w drodze złożenia przez posiadacza oświadczenia woli w postaci elektronicznej.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że obok tradycyjnie stosowanej w bankach formy pisemnej dopuszczalne jest również składanie oświadczeń woli, związanych z dokonywaniem czynności bankowych, w postaci elektronicznej. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7)">art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe</a> oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7 ust. 1)">ust. 1</a>, spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności. W treści ww. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7;art. 7 ust. 1)">art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe</a> nie zamieszczono żadnych dodatkowych zastrzeżeń, a więc oświadczenia woli mogą być składane w dowolnej postaci elektronicznej, a nie tylko w postaci oświadczeń woli opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Treść ww. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7;art. 7 ust. 1)">art. 7 ust. 1</a> jest spójna z postanowieniami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> Ustawodawca zezwala na składanie oświadczeń woli w postaci elektronicznej bez względu na rodzaj podpisu elektronicznego, którym posługuje się użytkownik sieci. W piśmiennictwie podkreśla się, że funkcją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7)">art. 7 prawa bankowego</a> jest ułatwienie obrotu elektronicznego. W związku z powyższym, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kredytobiorca może złożyć podpis w postaci elektronicznej. Podkreślić jednak należy, że zarówno z pozwu jak i dowodów do niego dołączonych nie wynika, czy i kiedy powyższy taki podpis został złożony. Brak jest również jakiejkolwiek informacji czy i kiedy środki finansowe zostały wypłacone pozwanej. Ponadto w umowie wskazano jako kredytobiorcę „<span class="anon-block">G. D.</span>, zam. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span>-<span class="anon-block">(...)</span>”, natomiast w pozwie stronę pozwaną określono jako „<span class="anon-block">G. G. (1)</span> zam. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span>-<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">J.</span>”. Powód nie wyjaśnił również dlaczego dokonano tej zmiany.</p> <p>W ocenie powoda – dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej jest także wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu.</p> <p>Podkreślić jednak należy, że dowód „wyciąg z ksiąg rachunkowych” zawiera jedynie oświadczenie powoda stwierdzające na podstawie jego ksiąg rachunkowych, że posiada wierzytelność wobec pozwanej, która na dzień wystawienia wyciągu stanowiła kwotę w nim wymienioną. Jednakże zgodnie już z przyjętą i ugruntowaną linią orzecznictwa wyciąg z ksiąg rachunkowych nie jest dowodem istnienia zobowiązania pozwanego, a co najwyżej zaewidencjonowania wierzytelności przez powoda w swoich księgach rachunkowych. Dane ujmowane w księgach rachunkowych oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, (por. wyrok SN z dnia 13.06.2013 r., V CSK 329/12, LEX 1375500). W związku z powyższym w ocenie Sądu, ww. dowód, który jest dokumentem prywatnym, stanowi co jedynie oświadczenie powoda o zaewidencjonowaniu wierzytelności, w oznaczonej wysokości.</p> <p>W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania zasadności roszczenia dochodzone pozwem. Podkreślić należy, że powód jest podmiotem, który zawodowo zajmuje się działalnością gospodarczą i jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym, powinien wykazać że przedmiotowa umowa została zawarta między stronami. Powód jako strona stosunku podstawowego, winien przestawić dowody dotyczące karty kredytowej, co do której dochodzi roszczenia opisanego w pozwie. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób, który nie budził wątpliwości, zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia określonego w pozwie, to zasadnym było, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> oddalenie powództwa.</p> </div>