II OSK 1603/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Małgorzata Stahl Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2134/05 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odpadów oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II OSK 1603/06 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odpadów. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2001 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu [...] czerwca 2002 r. powyższa decyzja została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że argumenty zawarte we wniosku nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności mogących być podstawą do zmiany stanowiska zajętego przez organ w decyzji z dnia [...] września 2001 r. Minister Środowiska zarówno pierwszą jak i drugą decyzję uzasadnił tym, że T. Z. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. Organ wskazał, że skarżący żądając uznania go za stronę postępowania, powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wnieść o wznowienie postępowania administracyjnego. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przysługuje bowiem wyłącznie podmiotowi uznanemu za stronę postępowania poprzedzającego jej wydanie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze T. Z. domagał się uchylenia decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie skarżącego Wojewoda G., wskutek popełnionych błędów i zaniechań, uniemożliwił mu udział w postępowaniu administracyjnym, które dotyczyło jego interesu prawnego. W dniu [...] stycznia 2006 r. wpłynęło do sprawy pismo uczestnika postępowania - [...] Zakładów [...], z którego wynikało, że obie zaskarżone przez T. Z. decyzje zostały uchylone decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002 r. Decyzja ta została zaskarżona przez T. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie skarżący skutecznie cofną skargę, a na postanowienie Sądu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z dnia 23 kwietnia 2004 r. złożył skargę kasacyjną, która została oddalona postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. (II OSK 727/05). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 1 lutego 2006 r. oddalił skargę T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. . W uzasadnieniu Sąd wykazał, że w konsekwencji kolejnych odwołań skarżącego Minister Środowiska, decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., uczynił zadość jego żądaniom i uchylił własne decyzje z dnia [...] września 2001 r. i [...] czerwca 2002 r. Sąd podkreślił, że T. Z., wyczerpał przysługującą mu procedurę odwoławczą, a ponowne składanie środków odwoławczych od rozstrzygnięć prawomocnie zakończonych nie może być prawnie skuteczne i tym samym uznał, że skarga w niniejszej sprawie stała się bezprzedmiotowa. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik T. Z., zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucając mu obrazę prawa materialnego i procesowego. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego skarżący wskazał na nieprawidłowe zastosowanie art. 56 i 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie intencją skarżącego było od samego początku stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r. Minister Środowiska, w żadnej z trzech wydanych przez siebie decyzji nie ustosunkował się do żądania T. Z., co stanowiło rażące naruszenie prawa i uzasadnia zmianę zaskarżonego wyroku z dnia 1 lutego 2006 r. na podstawie art. 38 § 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego wskazał, że rażące naruszenie prawa przez Wojewodę G. wyrażało się bezpodstawnym pozbawieniem skarżącego udziału w postępowaniu przed tym organem i obrony swoich praw. Nadto został przedstawiony przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia wodnoprawnego, zakończonego decyzją Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie powinien powoływać się na pismo [...] Zakładów [...], gdyż pozostaje to w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, przepisami i powołanymi decyzjami. Sąd nie powinien się również odnosić do cofnięcia skargi przez skarżącego w innym postępowaniu (sygn. akt IV SA/Wa 316/03), gdyż wspomniane postępowanie nie może wywierać ujemnych skutków dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika strony skarżącej nie wskazuje żadnych przepisów prawa materialnego ani też procesowego, którym uchybił Sąd I instancji. Konstrukcja skargi jest zatem wadliwa. Mając jednakże na uwadze, że w motywach wniesionego środka zaskarżenia jego autor zarzuca Sądowi meriti pogwałcenie regulacji zawartej w art. 56 i 58 § 1 pkt 4 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną jako opartą o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ppsa, tj. naruszeniu przepisów postępowania. Art. 56 ppsa stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji była decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. Jak wynika z prawidłowo przyjętego przez WSA w Warszawie do podstawy rozstrzygnięcia stanu faktycznego, przed datą wniesienia skargi do Sądu, tj. przed dniem 30 lipca 2002 r., nie zostało wszczęte żadne postępowanie nadzwyczajne w celu wzruszenia zaskarżonego do Sądu aktu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika wystarczająco jasno na czym polegało w konkretnym przypadku naruszenie przez WSA art. 56 ppsa. Z tych względów zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za usprawiedliwiony Skarga kasacyjna nie wykazuje również na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.58 § 1 pkt 4 ppsa odnoszącego się do stanu powagi rzeczy osądzonej i stanu sprawy w toku. Zgodnie z regulacją zawartą w tym przepisie sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Chodzi o to, że wcześniejsza zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym lub zawisłość sprawy przed sądem powszechnym, następnie przekazanej sądowi administracyjnemu, stwarza stan sprawy w toku (lis pendens) i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami, bądź też o to, że skarga dotyczy sprawy już prawomocnie osądzonej dotyczącej tych samych stron postępowania, identycznego przedmiotu rozstrzygnięcia w związku z podstawami obu skarg. Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak na czym jej autor opiera twierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 pkt 4 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, czego dotyczy podstawa kasacji i jej uzasadnienie. Ponadto dla uznania za usprawiedliwioną drugiej z wymienionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawy kasacyjnej nie wystarcza nawet ewentualne wykazanie naruszenia przepisów postępowania (co w rozpoznawanej sprawie i tak nie miało miejsca), ale nadto wymagane jest, aby strona wykazała, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w skardze kasacyjnej orzeczenia. Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, działając na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną należało oddalić.