I SA/Wa 1429/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również: Kolegium) decyzją z [...] kwietnia 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm., dalej: u.ś.r.), po rozpatrzeniu odwołania J. R. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2021 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną pasierbicą, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uwzględniło, że w dniu [...] listopada 2020 r. wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wniosek J. R. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną pasierbicą A. P. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił J. R. przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2021 r., sprawa zaś przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] marca 2021 r. ponownie odmówił przyznania J. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na A. P., ur. [...] grudnia 1977 r. Organ uwzględnił, że A. P., pasierbica wnioskodawcy legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit. d u.ś.r. Do akt sprawy przedłożono orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. zaliczające A. P. do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Komisja orzekła, że inwalidztwo istnieje od [...] marca 1995 r. W toku postępowania organ ustalił, że wnioskodawca jest mężem matki osoby wymagającej opieki, niebędący jej ojcem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że rozważając zaistnienie przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz stosując się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego czy strona faktycznie sprawuje opiekę nad pasierbicą organ wezwał stronę na przesłuchanie. W dniu [...] lutego 2021 r. spisano protokół, w trakcie którego ustalono, iż wnioskodawca zawarł związek małżeński z matką osoby wymagającej opieki w roku 1983, wówczas pasierbica A. P. miała 6 lat. Biologiczny ojciec A. P. nie żyje, natomiast matka jest na emeryturze, nie posiada żadnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Pasierbica choruje na nadciśnienie tętnicze i porażenie mózgowe. Wnioskodawca podczas przesłuchania oświadczył również, iż sam legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności na stałe. Ponadto zeznał, iż pomaga żonie przy podawaniu posiłków pasierbicy, które wcześniej przygotowywane są przez żonę. Podaje pasierbicy leki, zaprowadza do toalety, pomaga przy ubieraniu, ale tylko podczas nieobecności żony w domu. Oświadczył również, że czas jaki poświęca na wyżej opisane czynności wynosi od 6 do 8 godzin dziennie. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Oświadczył, iż otrzymał propozycję pracy jako kierowca jednak z powodów zdrowotnych (nie przeszedł badań lekarskich potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do uzyskania uprawnień) pracodawca odmówił. Wnioskodawca oświadczył również, iż w okresie od 1994 roku do 1996 roku prowadził działalność gospodarczą. Po wykreśleniu działalności z rejestru, a więc od 1996 roku nie podejmował żadnego zatrudnienia, ponieważ jak dodał nie było dla niego żadnej pracy. Następnie w dniu [...] lutego 2021 r. pracownik socjalny przeprowadził z wnioskodawcą wywiad środowiskowy ustalając, że do obowiązków strony należy: robienie zakupów, przygotowywanie posiłków i ich podawanie, dbałość o higienę, tj. poranną i wieczorną toaletę - podczas nieobecności żony. Ponadto do obowiązków strony należy przygotowanie opału, palenie w piecu oraz dbanie o obejście. Wnioskodawca oświadczył, że w czasie kiedy żona prowadziła własną działalność gospodarczą większość obowiązków wykonywał sam. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji uznał, że strona nie jest osobą rezygnującą z zatrudnienia skoro nie pracuje już 25 lat. Niewątpliwie strona nie podejmuje zatrudnienia wyłącznie z powodu sprawowania opieki nad pasierbicą, lecz chociażby dlatego że sam tej pracy nie poszukuje. Sprawowanie opieki nad niepełnosprawną pasierbicą sprowadza się zaś głównie do pomocy żonie lub sprawowania tej opieki podczas nieobecności żony. Żona zaś, jak podano, nie pracuje, przebywa na emeryturze. Z ustaleń dokonanych podczas wywiadu środowiskowego jak i zeznań złożonych do protokołu, nie wynika, aby zakres obowiązków wnioskodawcy związanych z opieką nad pasierbicą uniemożliwiał mu podjęcie zatrudnienia przynajmniej w częściowym wymiarze czasu pracy. Takie czynności jak: robienie zakupów, przygotowanie i podawanie posiłków, poranna i wieczorna toaleta, podawanie leków, palenie w piecu, zamawianie wizyt lekarskich – nie muszą być sprawowane w sposób ciągły. Tym bardziej, iż większość czynności wnioskodawca wykonuje, jak zaznaczył, pomagając żonie lub podczas nieobecności żony, która przebywa na emeryturze. Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka pozytywna z art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegająca na braku bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez stronę a sprawowaniem przez nią opieki nad pasierbicą. Od tej decyzji odwołanie złożył J. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podkreśliło, że warunki nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego określają przepisy art. 17 u.ś.r., z których treści jednoznacznie wynika, iż dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, poza wypełnieniem przesłanek podmiotowych, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki natury przedmiotowej. Pierwsza z nich polega albo na nie podejmowaniu, albo na rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się odpowiednim orzeczeniem. Chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową, a nie tylko o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy przez 24 godziny na dobę. Druga zaś stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a lub b u.ś.r. Przepis art. 17 pow. ustawy stanowi zatem zamkniętą regulację normującą możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego względu nie można prawa do niego wywodzić z innych niż wskazanych w treści tego przepisu zdarzeń i sytuacji, ani innych ustaw, aniżeli ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawca należy do kręgu osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Poza sporem jest, że A. P., pasierbica skarżącego legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt. 21 lit. d u.ś.r. Zdaniem Kolegium, skarżący nie spełnił podstawowej przesłanki uprawniającej go do przyznania przedmiotowego świadczenia, tj. nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, a niepodejmowaniem przez opiekuna pracy albo innego zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze godzin. Skarżący pomaga żonie przy podawaniu posiłków pasierbicy, które wcześniej przygotowywane są przez żonę. Skarżący oświadczył, iż podaje pasierbicy leki, zaprowadza do toalety, pomaga przy ubieraniu ale tylko podczas nieobecności żony w domu. Oświadczył również, że czas jaki poświęca na wyżej opisane czynności wynosi od 6 do 8 godzin dziennie. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Oświadczył, iż otrzymał propozycję pracy jako kierowca jednak z powodów zdrowotnych (nie przeszedł badań lekarskich potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do uzyskania uprawnień) pracodawca mu odmówił. Oświadczył również, iż od 1996 r. nie podejmował żadnego zatrudnienia, ponieważ nie było dla niego żadnej pracy. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2021 r. przez pracownika socjalnego wynika, iż do obowiązków strony należy robienie zakupów, przygotowywanie posiłków i ich podawanie, dbałość o higienę, tj. poranną i wieczorną toaletę - podczas nieobecności żony. Ponadto przygotowanie opału, palenie w piecu oraz dbanie o obejście. W ocenie Kolegium na podstawie tak zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji prawidłowo uznał, że strona nie jest osobą rezygnującą z zatrudnienia skoro nie pracuje już 25 lat. Ponadto, sprawowanie przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną pasierbicą sprowadza się głównie do pomocy żonie lub opieki podczas nieobecności żony. Żona zaś, jak podano, nie pracuje, przebywa na emeryturze. Z materiału dowodowego, nie wynika, aby zakres obowiązków skarżącego związanych z opieką nad pasierbicą uniemożliwiał mu podjęcie zatrudnienia przynajmniej w częściowym wymiarze czasu pracy. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego błędnej analizy materiału dowodowego, Kolegium wskazało, że organ I instancji w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. wyjaśnił stronie, iż nie oświadczał o prowadzonej obecnie przez żonę działalności zarówno w protokole z dnia [...] lutego 2021 r. jak też w wywiadzie środowiskowym z dnia [...] lutego 2021 r. W ocenie Kolegium, obiektywnie jest zatem możliwe takie zorganizowanie tej opieki, aby skarżący dalej ją sprawując, mógł podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Brak jest więc bezpośredniego i ścisłego związku między rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem przez niego opieki nad pasierbicą. W konsekwencji nie została spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). W skardze na opisaną powyżej decyzję J. R. podniósł zarzut naruszenia art. 17 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a nadto nierozpoznanie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez: a) nieprzesłuchanie w charakterze świadka żony skarżącego – U. R., na okoliczność ile czasu skarżący poświęca na opiekę nad pasierbicą A. P., że obowiązki związane z opieką nie pozwalają mu na podjęcie zatrudnienia, że nie może podjąć pracy zawodowej z uwagi na w/w obowiązki, a nadto na okoliczność stanu zdrowia mojej żony, który uniemożliwia jej sprawowanie opieki nad córką, jak również faktu, że żona skarżącego jest cały czas aktywna zawodowo - prowadzi własną działalność gospodarczą, b) pominięcie okoliczności zwartych w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2021 r., w których to precyzuje swoje zeznania odnośnie czasu jaki codziennie poświęca pasierbicy w ramach sprawowanej nad nią opieki oraz aktywności zawodowej żony i jej stanu zdrowia. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wnioski i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. A. Kawecka, K. Małysa-Sulińska, J.Sapeta /w:/ K. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych - komentarz do art. 17). W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Na tle brzmienia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wskazać należy, że w myśl art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.), obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi (art. 129 § 1 k.r.o.). W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek alimentacyjny nie wyczerpuje się jednak w relacjach między krewnymi i może dotyczyć także innych osób bliskich, niezwiązanych więzami krwi. Taką sytuację przewiduje art. 144 k.r.o., który stanowi podstawę do żądania świadczeń alimentacyjnych od powinowatych, czyli od osób nie związanych węzłem pokrewieństwa (ojczyma, macochy, pasierbów). Jest to uregulowanie, które poszerza przewidziany w art. 128 k.r.o. krąg osób uprawnionych i zobowiązanych do alimentacji. Obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art. 144 § 1 k.r.o., ma charakter obowiązku ustawowego i nie jest to obowiązek o charakterze posiłkowym. Świadczy o tym brzmienie art. 144 § 3 k.r.o., zgodnie z którym do obowiązku alimentacyjnego w relacjach między pasierbem a ojczymem (macochą) stosuje się odpowiednio przepisy o obowiązku alimentacyjnym między krewnymi. Wykluczenie z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego zobowiązanego do alimentacji z tytułu relacji powinowactwa, pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 144 § 1 k.r.o. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a u.ś.r. (patrz: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2020 r. I OSK 2947/19 oraz z 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1982/11). W takim świetle trafnie przyjęło Kolegium, że skarżący – jako ojczym - mieści w pojęciu "innych osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny", o których mowa w pkt 4 ustępu 1 art. 17 u.ś.r. W warunkach niniejszej sprawy rozważaniami organy trafnie objęły ustawowo regulowany przypadek, w którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, o ile potencjalny świadczeniobiorca nie podejmuje zatrudnienia, musi bowiem opiekować się osobą niepełnosprawną. Przywołany przepis w takiej sytuacji należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. np. wyrok NSA z 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20 i wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11, CBOSA). Świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2729/16, CBOSA). Dlatego musi istnieć bezpośredni związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką. Organ administracji ma zatem obowiązek, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ustalić czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Zagadnienie to w niniejszej sprawie jest okolicznością podstawową. Brak spełnienia przesłanek ustalonych art. 17 ust. 1 u.ś.r. organ wywodzi bowiem z braku bezpośredniego związku niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącego z koniecznością sprawowania opieki nad zaliczoną do pierwszej grupy inwalidów pasierbicą. Zdaniem Sądu, powyższa konkluzja organu odwoławczego nie została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem pozwalającym na wszechstronne dokonanie oceny spełnienia warunków ustalonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. faktycznego braku możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Postępowanie to godząc w zasady ustalone przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., tj. zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dotknięte jest wadami, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć zatem należy, a co jest w sprawie bezsporne, że pasierbica skarżącego orzeczeniem Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w [...] z [...] czerwca 1995 r. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Inwalidztwo jest trwałe. W świetle zgromadzonych w toku postępowania ustaleń i dokumentów, ojciec A. P. nie żyje, matka zaś – U. R., żona skarżącego, pobiera świadczenie emerytalne, wcześniej zaś prowadziła działalność gospodarczą. Zarówno okoliczności stanu zdrowia żony skarżącego, jak i pobierania przez nią świadczenia emerytalnego, były przedmiotem ustaleń czynionych przez organy. W aktach zgromadzono zaświadczenie lekarskie z rozpoznaniem u U. R. [...], z zaświadczenia zaś Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2021 r. wynika, że od [...] września 2018 r. przysługuje jej świadczenie emerytalne. Wątpliwości Sądu budzi natomiast brak ustaleń organu odwoławczego w zakresie aktywności zarobkowej żony skarżącego, której podejmowanie mogło wymagać włączenia się i zaangażowania skarżącego w rzeczywistą i stałą opiekę nad pasierbicą. Kolegium, pomimo podyktowanej temu zagadnieniu argumentacji odwołania, nie poczyniło w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń akcentując jedynie, że wcześniej okoliczności tej skarżący nie podnosił. Powyższe zaś twierdzenia odwołującego się powinny skłonić organ odwoławczy do dokonania odpowiednich w tym zakresie ustaleń, co pozwoliłoby na podyktowaną konkretnymi okolicznościami sprawy ocenę, czy zachodzi związek pomiędzy sprawowaną aktualnie przez skarżącego opieką nad A. P. i niepodejmowaniem przez niego zatrudnienia. Organ obowiązkowi temu nie sprostał. Stwierdzenie zatem, że niepodejmowanie przez skarżącego pracy zarobkowej nie jest w sposób bezpośredni związane z potrzebą sprawowania opieki nad pasierbicą, Sąd uznał za przedwczesne. W tej sytuacji przyjąć należało, że odmawiając skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organ odwoławczy naruszył, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przepisy postępowania: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., godząc tym samym w zasadę pogłębiania zaufania ustaloną w art. 8 k.p.a., która zakłada maksymalną humanizację stosunku jednostka – władza publiczna. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium będzie zobowiązane uwzględnić powyżej przedstawioną ocenę prawną, poczynić odpowiednie ustalenia w zakresie aktywności zarobkowej żony skarżącego, a następnie rozważyć, czy rodzaj, rozmiar i częstotliwość wykonywanych przez skarżącego obowiązków wynikających z potrzeby zapewnienia właściwej opieki nad niepełnosprawną pasierbicą – A. P., uniemożliwia podjęcie zatrudnienia skutkując przyjęciem, że skarżący spełnia przesłanki ustalone art. 17 ust. 1 u.ś.r. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.