I FSK 2147/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji zawartego w skardze kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 237/18 w sprawie ze skarg W. B. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 5 lutego 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 237/18, przez W. B. (dalej: skarżący), zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 5 lutego 2018 r. W motywach wniosku pełnomocnik strony wskazał na złą sytuację finansową skarżącego i fakt, że wykonanie decyzji pozbawi go podstawowych środków do życia. Pełnomocnik zapewnił też, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, ponieważ skarżący zrobi wszystko, aby kwota zaległości podatkowej (po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji) była możliwa do spłacenia przez niego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 rzeczonego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy dokonywaniu wykładni powyższych pojęć zaznaczyć należy, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10, wszystkie orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). We wniosku strona nie uprawdopodobniła żadnej z tych okoliczności. Ogólne powołanie się na trudną sytuację finansową i zapewnienie, że skarżący "robi wszystko, aby kwota zaległości podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była możliwa do spłacenia przez niego: (s. 19 skargi kasacyjnej), nie spełnia wymogów udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Ponadto ogólnikowe wskazanie na trudną sytuację finansową jego mocodawcy, bez przedstawienia dokumentów źródłowych i bliższego wyjaśnienia, na czym konkretnie miałoby w jego przypadku polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – nie może odnieść pożądanego przez stronę rezultatu. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.