III SA/Wr 389/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. K. (dalej: Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) z dnia [...] numer [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Inspektorat S. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] numer [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Z akt sprawy wynika, że wobec Skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], wystawionych w oparciu o prawomocne decyzje ZUS Inspektorat w S. z dnia [...] oraz z dnia [...]. Odpisy tytułów wykonawczych odebrał pełnomocnik – mąż Skarżącej S. K. w dniu 3 stycznia 2020 r. jednocześnie z wydrukiem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w J. z dnia 19 grudnia 2019 r. numer [...]. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone do tego banku drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu [...] w dniu 20 grudnia 2019 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 17 stycznia 2020 r.) Strona wniosła skargę na czynność w postaci zajęcia rachunku bankowego, podnosząc, że jej zdaniem zawiadomienie o zajęciu nie spełnia ustawowych wymogów, tj. odbiega od wzoru określonego przez ministra do sprawa finansów publicznych, nie zawiera elementów określonych w art. 67 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako: u.p.e.a.), jest nieważne, ponieważ zostało podpisane zgodnie z art. 26e u.p.e.a., a przepis ten nie istnieje, nie jest opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zawiera numery systemowe sprawy organu egzekucyjnego w sytuacji, gdy pola powinny być puste, niepoprawnie wpisano datę, błędnie podano stopę odsetek, błędnie oznaczono wierzyciela. Strona domagała się uchylenia zajęcia. Oba powyższe pisma będące skargami mają tę samą treść i dotyczą tego samego zajęcia egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną, stwierdzając brak przesłanek do jej uwzględnienia. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca podtrzymała dotychczasowe argumenty. Osobno Strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Po rozpatrzeniu zażalenia Strony na powyższe postanowienie organu I instancji, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ ten powołał się na treść przepisów art. 80 § 1, 67 § 1, 67 §§ 1a, 2a i 2b u.p.e.a. i stwierdził, że nie zostały one naruszone przez organ I instancji. W szczególności wskazał, że nie jest zasadny zarzut niespełnienia przez zajęcie wymogów formalnych z art. 67 § 2 u.p.e.a. Wskazano, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu doręczane jest przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, to w takim przypadku nie stosuje się wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji świadczeń pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Ponadto w takim przypadku w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego, numer PESEL lub NIP umieszczany jest wówczas, gdy jest on temu organowi znany oraz zawiadomienie to opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienie uznaje się za doręczenie zawiadomienia. Zdaniem organu tryb ten został prawidłowo w sprawie zastosowany, gdyż taki wydruk został Stronie doręczony, przy czym wezwanie banku na zawiadomieniu jest prawidłowe, a format daty nie ma znaczenia w sprawie. Dalej wskazano, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące niedopuszczalności egzekucji, nieistnienia obowiązku czy błędnego numeru decyzji (są one oceniane w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji, z którego to środka prawnego Strona skorzystała). Końcowo organ zaznaczył, że wniesienie zarzutów nie jest przeszkodą w rozpoznaniu skargi na czynność egzekucyjną, a jedynie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W skardze do tutejszego Sądu Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu błędne ustalenie w komparycji tego postanowienia, że wniosła ona zażalenie w dniu 9 marca 2020 r. na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w W. Inspektorat w S. znak [...], gdy w rzeczywistości zażalenie to zostało wniesione na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w W., a zatem zdaniem Strony zażalenie to nie zostało rozpoznane, co skutkuje brakiem możliwości utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji. Zarzuciła również brak w komparycji zaskarżonego postanowienia pełnego oznaczenia zawiadomienia organu egzekucyjnego przesłanego do Banku Spółdzielczego w J., stwierdzając, że podanie tylko jego daty jest niedopuszczalne. Ponadto postawiła zarzut, że określenie tytułów wykonawczych w sposób "[...]" jest jej zdaniem niedopuszczalne, gdyż takich tytułów ZUS Inspektorat w S. nie sporządził. Stwierdziła również, że przesłane do Banku Spółdzielczego w J. i doręczone jej zawiadomienie organu egzekucyjnego z dnia 19 grudnia 2019 r. nie zostało podpisane w sposób określony normą art. 26e § 1 u.p.e.a., ponieważ nie określa ono, jakim podpisem zostało opatrzone (np. kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym), co w jej ocenie skutkuje nieważnością i bezskutecznością dokonanej czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Strona podtrzymała w całości swoją skargę z dnia 16 stycznia 2020 r. i 17 stycznia 2020 r. (identyczne w treści) oraz zażalenie z dnia 9 marca 2020 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego z powodu braku podlegania obowiązkowi opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne wskutek nie złożenia przez nią wniosku w myśl art. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych po osiągnięciu przez nią wieku emerytalnego 60 lat dla kobiet w dniu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie DIAS o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Skarżąca kwestionowała prawidłowość dokonanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z jej rachunku bankowego, twierdząc, że nie spełnia ono ustawowych wymogów. Skarżąca w skardze negowała również istnienie egzekwowanego obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Z powyższych względów Sąd stwierdza, że w trybie skargi na czynność egzekucyjną przedmiotem rozstrzygnięcia mogą być wyłącznie okoliczności dotyczące prawidłowości dokonania przez Dyrektora Oddziału ZUS w W. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pod kątem formalnym, tzn. czy tej konkretnej czynności dokonano zgodnie z trybem wskazanym w przepisach ustawy egzekucyjnej i czy procedura dotycząca zajęcia nie jest obarczona żadnymi wadami. Wobec tego, w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegały badaniu okoliczności podnoszone przez Skarżącą dotyczące nieistnienia obowiązku. Kwestie te mogą bowiem podlegać rozpoznaniu w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne, które zresztą Skarżąca złożyła. Zarzuty te nie mogły być zatem przez Sąd uwzględnione. Dalej trzeba wskazać, że przepisy art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazują, jak należy rozumieć pojęcie "czynności egzekucyjnych". W świetle tych unormowań są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Jednym z wymienionych środków egzekucyjnych, jest egzekucja z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia z dnia 19 grudnia 2019 r. numer [...] zajął wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącej w Banku Spółdzielczym w J. Oddział w S. (dalej jako: Bank). Zawiadomienia doręczono do banku za pomocą systemu teleinformacyjnego (za pośrednictwem systemu [...]) w dniu 20 grudnia 2019 r. Natomiast zobowiązanej (Skarżącej) organ egzekucyjny doręczył za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 3 stycznia 2020 r. wydruk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego przesłanego do Banku wraz z odpisami tytułów wykonawczych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W myśl art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. Przepis art. 67 § 2a u.p.e.a. stanowił, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu; 3) zawiadomienie o zajęciu opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Trzeba w tym miejscu jeszcze dodać, że powoływany przez Stronę (obowiązujący na dzień wystawienia zawiadomienia o zajęciu) przepis art. 26e § 1 u.p.e.a., odnoszący się w sposób ogólny do pism wierzyciela lub organu egzekucyjnego w postaci elektronicznej, wskazuje, że pisma takie opatruje się 1) kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo 2) podpisem zaufanym, albo 3) podpisem osobistym, albo 4) zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo 5) kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Natomiast zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. Zgodnie z § 1 Rozporządzenia z dnia 1 września 2016 r. zawiadomienie o zajęciu i inne pisma, o których mowa w art. 67 § 1a u.p.e.a., doręczane dłużnikowi zajętej wierzytelności i organowi egzekucyjnemu w ramach stosowanego środka egzekucyjnego sporządza się w formacie pdf. Przepis art. § 2 stanowi, że pisma przesyłane w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej doręcza się przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu egzekucyjnego i dłużnika zajętej wierzytelności, jeżeli dłużnik taka skrzynkę posiada. Stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Natomiast w myśl § 3 tego przepisu ustawy egzekucyjnej, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 86b u.p.e.a., zawiadomienia i wezwania przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Sąd podziela stanowisko DIAS, że Dyrektor Oddziału ZUS w W. dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zasadnie przesłał do Skarżącej wydruki zawiadomień o zajęciu przesłanych poprzez system teleinformatyczny [...] do dłużnika zajętych wierzytelności. Zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w sytuacji, gdy zawiadomienia o zajęciu doręczane są przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, organ egzekucyjny winien sporządzić wydruk zawiadomienia o zajęciu, który doręczany jest zobowiązanemu. Z powyższego wynika, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć zobowiązanemu wydruk zawiadomienia o zajęciu przesłanego poprzez system [...]. Sąd zgadza się również z tezą wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1015/17 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl., jak i pozostałe cytowane orzeczenia). W powołanym wyroku wskazano, że w przepisie art. 67 § 2b u.p.e.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, co stanowi odpis zawiadomienia o zajęciu w przypadku dokonania czynności drogą elektroniczną, tj. wyłącznie wydruk zawiadomienia o zajęciu, jeżeli organ zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, ponieważ taki właśnie dokument wskazuje, jakiej czynności organ egzekucyjny dokonał względem dłużnika zajętej wierzytelności. Od wskazanej w art. 67 § 2b u.p.e.a. reguły na gruncie ustawy o egzekucji nie został wprowadzony jakikolwiek wyjątek, który mógłby stanowić od niej odstępstwo, co powoduje, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć odpis przesłanego zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego (w tym przypadku w formie wydruku zawiadomienia przesłanego przez system [...]). Wskazany sposób informowania zobowiązanego o podjętych czynnościach ma na celu zapewnienie pełnego obrazu podjętych czynności egzekucyjnych. Co istotne, dla zobowiązanego doręczenie właśnie odpisu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego ma doniosłe znaczenie, ponieważ zobowiązany jest w stanie samodzielnie dokonać oceny prawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych. Reasumując, z treści przepisu art. 67 § 2b u.p.e.a. wynika, że w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. W tej sytuacji należało uznać, że organ egzekucyjny postąpił prawidłowo doręczając Skarżącej wydruk zawiadomienia o zajęciu. Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze, za bezzasadne Sąd uznał twierdzenie Skarżącej, dotyczące nie rozpoznania jej zażalenia przez organ II instancji. W sentencji zaskarżonego postanowienia wskazano bowiem na rozpatrzenie zażalenia z dnia 9 marca 2020 r., a następnie organ powołał z numeru i daty wydania, konkretne postanowienie, od którego wniesiono zażalenie i wskazał przedmiot tego postępowania. Dostrzeżony przez Stronę brak precyzji w określeniu nazwy organu I instancji nie świadczy o rozpoznaniu zażalenia na inne postanowienie, skoro jest możliwe zidentyfikowanie sprawy i to bez jakichkolwiek wątpliwości. Okoliczność, iż organ ten raz posługuje się pełną nazwą, a innym razem bez wskazania inspektoratu, nie oznacza, że mamy do czynienia z dwoma różnymi organami. Podobnie należy potraktować brak w komparycji zaskarżonego postanowienia pełnego oznaczenia zawiadomienia organu egzekucyjnego przesłanego do Banku Spółdzielczego w J.; podanie przez organ jego daty umożliwia bowiem jego identyfikację, biorąc zwłaszcza pod uwagę wskazane przez organ inne istotne dane dotyczące przedmiotu sprawy. Nie można się również zgodzić ze Skarżącą, że określenie w komparycji postanowienia tytułów wykonawczych w zbiorczy sposób ([...]) miałoby być niedopuszczalne. Wbrew twierdzeniu Strony, powyższe nie stanowi zatem nierozpoznania jej sprawy. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania opatrzenia zawiadomienia kwalifikowanym podpisem elektronicznym, skoro widnieje na nim adnotacja o jego podpisaniu zgodnie z art. 26e § 1 u.p.e.a. (przepis obowiązywał ten na dzień wystawienia zawiadomienia i wskazuje m.in. formę podpisu kwalifikowanym podpisem elektronicznym), a dokument zostaje wygenerowany z systemu teleinformatycznego. Za niezasadne uznał również Sąd stanowisko Skarżącej odnośnie kolejnych nieprawidłowości, których istnienia upatrywała Skarżąca w podaniu w zawiadomieniu numerów systemowych sprawy, zawarcia dodatkowej rubryki nie przewidzianej we wzorze zawiadomienia, podania niewłaściwej stopy odsetek, błędnego oznaczenia wierzyciela oraz niepoprawnego wpisania daty (2019-12-19 zamiast 19-12-2019). Z pewnością nie ma znaczenia wpisanie w zawiadomieniu numeru systemowego sprawy organu egzekucyjnego, tym bardziej, że, jak wskazuje organ I instancji, numer tytułu wykonawczego odpowiada numerowi systemowemu danej sprawy. Zarzut zawarcia w zawiadomieniu rubryki nie przewidzianej we wzorze jest niezasadny z tego względu, że - jak to już wyżej wyjaśniono - w niniejszej sprawie wzór ten nie miał zastosowania. Organ I instancji prawidłowo wyjaśnił też kwestię stopy odsetek wskazanej w zawiadomieniu (stopa odsetek wynosi 8%, a cyfra 2 została nieprawidłowo odczytana przez Stronę jako należąca do określenia stopy odsetek, gdy tymczasem była ona odniesieniem do załącznika). Odnośnie oznaczenia wierzyciela w zawiadomieniu, Sąd wskazuje, że jest ono prawidłowe (podana została jego pełna nazwa wraz z oddziałem i inspektoratem). Ponownie stwierdzić należy, że okoliczność, iż organ ten raz posługuje się pełną nazwą, a innym razem bez wskazania inspektoratu, nie oznacza, że mamy do czynienia z dwoma różnymi organami. Trudno też uznać, aby istotny miałby być format daty wpisywany w zawiadomieniu, skoro nie budzi wątpliwości, jaka to była data. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. W sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, w związku z czym skargę oddalono na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.