II OSK 1189/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku T. W. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1189/08 w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1189/08 i odmówić T. W. przyznania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1189/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną V. P. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r. uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. skarżący T. W. wniósł o uzupełnienie wyroku przez zasądzenie od wnoszącej skargę kasacyjną Spółki zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Z akt sprawy wynika, że skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną zawarł wniosek o zasądzenie od wnoszącej skargę kasacyjną Spółki kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. stawił się pełnomocnik wnoszącej skargę Spółki, w imieniu skarżącego nikt się nie stawił. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej V. P. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2009 r., jednakże nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania. W razie oddalenia skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji uwzględniający skargę, strona, która wniosła skargę kasacyjną obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego (art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów postępowania sąd rozstrzyga w orzeczeniu, o którym mowa w art. 204. Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega więc rozpoznaniu, jednakże brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od strony wnoszącej skargę kasacyjną na rzecz skarżącego. W przypadkach określonych w art. 203 i 204 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które dotyczą orzekania o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego między stronami, stronie należy się zwrot poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania. Stosownie do art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określonych w odrębnych przepisach. Zasady ustalenia wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Zgodnie z art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej i Krajowej Rady Radców Prawnych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości, stanowiących podstawę do zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich, mając na względzie, że ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy adwokata. W drodze rozporządzenia Minister Sprawiedliwości określi również stawki minimalne za czynności adwokackie, mając na względzie rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata. Oznacza to, że zasadnicze znaczenie, a zarazem podstawę do zasądzania przez sądy administracyjne kosztów zastępstwa prawnego stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: rozporządzenie. W § 18 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia zostały ustalone stawki wynagrodzenia dla adwokatów występujących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia w postępowaniu przed sądem II instancji wynagrodzenie dla adwokata przyznawane jest jedynie za sporządzenie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia takiej skargi oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny. Adwokat reprezentujący skarżącego nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nadsyłając jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną. Sąd nie miał zatem podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 w związku z art. 204 i 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.