I SA/Ol 641/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "DIAS", "Organ"), działając na podstawie art. 162 i art. 163 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej jako: "O.p."), przywrócił Spółce A (dalej jako: "Spółka", "Strona") reprezentowanej przez Kuratora sądowego Z. M. (dalej jako: "Kurator sądowy") termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako: "organ I instancji", "Naczelnik "[...]"") z "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2014 r. (dalej jako: "decyzja wymiarowa z "[...]"") Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy oraz uzasadnienia Organu doręczenie decyzji wymiarowej z "[...]", od której wniesiono odwołanie, zgodnie z informacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nastąpiło 5 stycznia 2018 r., na podstawie art. 150 §1 i §4 O.p. (DZ. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.). Bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 6 stycznia 2018 r. i zakończył 19 stycznia 2018 r. Odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej 23 marca 2021 r. Wraz z odwołaniem Strona wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Kurator sądowy reprezentujący Spółkę podał, że o wydaniu decyzji wymiarowej z "[...]" dowiedział się 19 marca 2021 r. od wspólnika i udziałowca Spółki. Ponadto, Strona zarzuciła organowi I instancji błędne przyjęcie, że decyzja ta została doręczona prawidłowo 5 stycznia 2018 r., na podstawie art 150 §1 i §4 O.p., kiedy to Spółka nie posiadała organu uprawnionego do reprezentacji. W wyniku uchwały podjętej przez Zgromadzenie Wspólników "[...]" został odwołany Prezes zarządu Spółki L. L. (z uwagi na problemy zdrowotne). W ocenie Strony, braki w składzie organu zarządczego spółki kapitałowej powodują, że nie posiada ona możliwości do występowania w obrocie prawnym. W konsekwencji wszelkie oświadczenia kierowane wówczas do Strony nie mogły zostać uznane za skuteczne. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2223/10 (orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zatem, aby doręczyć pismo Naczelnik "[...]" miał obowiązek wystąpić do Sądu o ustanowienie dla Spółki kuratora do doręczeń, a wszelka korespondencja kierowana do Strony nie została skutecznie doręczona. Z chwilą ustanowienia Kuratora sądowego organ ten zobowiązany był do doręczenia Stronie przedmiotowej decyzji, czego nie uczynił. Stąd też Spółka nie ponosi winy w uchybieniu terminu na zaskarżenie rozstrzygnięcia. Sporządzenie odwołania od ww. decyzji było możliwe dopiero 19 marca 2021 r., a więc po wyznaczeniu Kuratora sądowego do reprezentowania Strony oraz powzięciu przez niego wiadomości o wydaniu tejże decyzji wymiarowej z "[...]" W uzasadnieniu postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania DIAS wskazał, że Strona spełniła przesłanki określone w art. 162 §1 i §2 O.p. Zarówno z uzasadnienia wniosku, jak i akt sprawy wynika jednoznacznie, że Spółka nie mogła zaskarżyć przedmiotowej decyzji w terminie, bowiem 19 stycznia 2018 r., kiedy upływał termin do wniesienie odwołania, nie posiadała organu do reprezentacji. Wskutek wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako: "NUS") postanowieniem z "[...]", sygn. akt "[...]" Sąd Rejonowy w "[...]" VIII Wydział Krajowego Rejestru Sądowego (dalej jako: "Sąd Rejestrowy") powołał Kuratora sądowego dla Spółki na okres jednego roku, określając, że do jego obowiązków należy przede wszystkim jej reprezentacja i prowadzenie spraw do czasu powołania zarządu lub ustanowienia likwidatora, a także podjęcie czynności zmierzających do zwołania Zgromadzenia Wspólników i powołania zarządu, a w razie potrzeby do podjęcia czynności zmierzających do likwidacji Spółki. Organ podniósł też, że z wyjaśnień Kuratora sądowego wynika, iż o spornej decyzji dowiedział się 19 marca 2021 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadał w placówce pocztowej 23 marca 2021 r. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby miał on możliwość powzięcia wiedzy o wydanej decyzji wymiarowej z "[...]" wcześniej. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że "[...]" doręczono mu jedynie zawiadomienie z art. 70c O.p., w którym NUS informuje, że wobec Spółki prowadzone jest dochodzenie przez Naczelnika "[...]" w sprawie podania nieprawdy w złożonych deklaracjach VAT-7 dla podatku VAT sporządzonych na podstawie nierzetelnych ksiąg prowadzonych za okres od stycznia do listopada 2014 r. W piśmie zawarta jest także informacja dotycząca zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okres, na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 §6 pkt 1 O.p. Z pisma tego nie wynika jednak fakt wydania decyzji w sprawie. Reasumując DIAS wywiódł, że okoliczności podnoszone przez Stronę w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie Kurator sądowy reprezentujący Spółkę zaskarżył postanowienie DIAS w całości i wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Strony kosztów postępowania. W skardze Strona podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenia prawa w postaci art. 120 i art. 122 O.p. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego oraz wydanie orzeczenia w sytuacji, gdy na postanowienie DIAS z "[...]" stwierdzające, iż odwołanie od decyzji wymiarowej organu I instancji z "[...]" wniesione zostało po terminie - złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie; 2) naruszenie prawa w postaci art. 150 O.p. poprzez uznanie, że decyzja wymiarowa Naczelnika "[...]" z "[...]" została doręczona prawidłowo, podczas gdy decyzja ta nie dostała doręczona, ponieważ w tej dacie Spółka nie posiadała organu upoważnionego do reprezentacji. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przed rozpoznaniem skargi wniesionej do WSA w Olsztynie na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, dlatego jest sprzeczne z przepisami prawa. Rozstrzygnięcie, czy doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej oraz w konsekwencji ustalenie, że przedmiotowa decyzja wymiarowa z "[...]" nie weszła do obiegu prawnego jest w ocenie Strony kluczowe dla niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), Sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 w związku z art. 133 §1 P.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 §2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Istota i płaszczyzna sporu sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez DIAS przepisów art. 162 O.p. i art. 163 O.p., a w konsekwencji tego, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym Organ ten miał prawo do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 162 O.p. §1-4 w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w §2 jest niedopuszczalne. Przepisy §1-3 stosuje się do terminów procesowych. Przepis art. 163 §1-3 O.p. stwierdza, że w sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy. W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Na postanowienie, o którym mowa w §1, służy zażalenie. Według art. 228 §1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Jak stanowi art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Na wstępie należy zaznaczyć, że nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek ten opiera się bowiem na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2427/20; wyrok WSA w Olsztynie z 19 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 126/21). Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie wyrażano pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 §1 O.p. Jeżeli stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 §1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; wyroki NSA z: 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 2241/19; 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1653/17; 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 776/17; 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 475/17; 10 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1310/16). Tak też było i w tej sprawie, bowiem DIAS postanowieniem z "[...]" stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej Naczelnika "[...]" z "[...]" Nie jest jednocześnie tak jak twierdzi Kurator sądowy reprezentujący Spółkę, że zaskarżone postanowienie nie mogło być wydane przed rozpoznaniem skargi na postanowienie z "[...]"stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 762/21: "Ocena zasadności przywrócenia terminu jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Takie postanowienie nie stoi też w żaden sposób na przeszkodzie załatwieniu wniosku o przywrócenie terminu, także w sposób pozytywny.". Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy przede wszystkim wyjaśnić, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika "[...]" nie podlega ocenie dwukrotnie, raz na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i ponownie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Postępowania dotyczące każdej z tych kwestii, a więc stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 228 §1 pkt 2 O.p.) oraz przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym (art. 162 §1-4 O.p.), mają odrębne, niepokrywające się zakresy przedmiotowe. Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 228 §2 O.p. postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma charakter ostateczny. Należy również podnieść, że pozostające w obrocie prawnym ostateczne postanowienie Organu stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania wiążąco przesądza, kiedy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, w następstwie czego wskazuje, od kiedy należy liczyć ustawowy 14 termin na wniesienia od niej odwołania oraz, że odwołanie zostało złożone już po upływie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę, a więc jest spóźnione. Trzeba też pamiętać, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania oznacza, iż została spełniona jedna z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Stosownie bowiem do treści art. 162 §1 O.p. przywrócenie terminu, co do zasady, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia. Można powiedzieć, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania otwiera podatnikowi drogę do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu. W ramach analizowanej sprawy należy zauważyć, że wiążące postanowienie DIAS z "[...]", stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu przesądziło, że doręczenia decyzji dokonano w trybie art. 150 O.p. i Strona uchybiła ustawowemu terminowi do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym (k. 2369, T. XII - akt podatkowych). W związku z tym, Spółka nie może skutecznie podważać przywrócenia terminu do złożenia odwołania, powołując się na niedoręczenie, czy nieskuteczne doręczenie decyzji organu I instancji. Ten argument podatnika mógł być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i wykracza poza przedmiotowe ramy postępowania dotyczącego przywrócenia terminu. Podatnik na potrzeby przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nieadekwatnie zatem zwraca uwagę na zagadnienie dotyczące - w jego ocenie - błędnego stanowiska DIAS, jakoby Spółce decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p., na skutek upływu terminu z awizo. Natomiast zobowiązany był wykazać Organowi, że odwołanie złożył zbyt późno, bez swojej winy, z przyczyn obiektywnych, całkowicie od niego niezależnych i których nie był w stanie przezwyciężyć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań. Dla uzyskania przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym, obok faktu uchybienia terminu, ustawodawca wymaga jeszcze, aby do uchybienia doszło bez winy podatnika. Stanowi o tym powołany już wcześniej art. 162 §1 O.p. Strona zaś koncentruje się na wykazywaniu, że decyzja wymiarowa z "[...]" została doręczona w sposób sprzeczny z prawem, a w konsekwencji nie weszła do obiegu prawnego. Z tych przyczyn, w ocenie Sądu nie ma podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 162 §1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści tego przepisu wynika bezspornie, że przywrócenie terminu nie jest przedmiotem uznania administracyjnego, a obowiązkiem Organu, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z 5 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 958/97). Z treści całego art. 162 O.p. należy wyprowadzić wniosek, że aby można było przywrócić termin do dokonania danej czynności powinny być spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminu, b) złożenie wniosku o przywrócenie terminu, c) uprawdopodobnienie braku winy przy braku dokonania czynności w terminie, d) dokonanie czynności przewidzianej przywracanym terminem. Jeżeli chodzi o przesłankę wskazaną przy lit. c Organ słusznie podniósł, że również i ona została spełniona z uwagi na to, iż Spółka, której decyzję wymiarową z "[...]" doręczono 5 stycznia 2017 r. nie wniosła odwołania w terminie, tj. do 19 stycznia 2018 r. z uwagi na śmierć jej Prezesa L. L., która miała miejsce "[...]" 2018 r. Zatem na dzień upływu terminu do wniesienia odwołania Spółka nie posiadała organu uprawnionego do jej reprezentacji. Kurator sądowy, który wniósł odwołanie z 22 marca 2021 r. został zaś ustanowiony na wniosek NUS dopiero postanowieniem Sądu Rejestrowego z "[...]", sygn. akt "[...]". Jak wskazuje ponadto DIAS Kurator sądowy powziął informację o spornej decyzji 19 marca 2021 r., a 23 marca 2021 r. nadał w placówce pocztowej odwołanie od niej oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, który de facto stanowi uzupełnienie odwołanie z uwagi na zawartą w nim treść uzasadnienia. Na marginesie (choć nie ma to znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ale został podniesione w skardze) Sąd zwrócił uwagę na to, w kontekście stwierdzenia Kuratora sądowego, że organ I instancji: "(...) w dacie wydania oraz doręczenia decyzji z dnia "[...]" miał wiadomość, iż stan zdrowia L. L. nie pozwala mu na podejmowanie jakichkolwiek czynności w ramach zarządu spółką, a nawet czynności faktycznych, np. poprzez odbiór korespondencji.", że w aktach sprawy, dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania znajduje się pismo z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z 13 września 2016 r., z którego wynika, że od "[...]" 2013 r. L. L. został objęty pomocą opiekuńczą, która jest kontynuowana do dnia sporządzenia niniejszego pisma. Wynika z niego także, iż: "(...)"[...]" 2013 roku był z nim ograniczony kontakt logiczno-słowny jak również ograniczona była jego sprawność fizyczna z uwagi na przebyty zawał mózgu. Z biegiem lat stan zdrowia znacznie się pogorszał i obecnie (...) jest leżący, karmiony dojelitowo. Nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji." (k. 1118, T. I materiały wyłączone). Potwierdza to również inna dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach sprawy (T. I materiały wyłączone). W ocenie Sądu, opierając się na zgromadzonym ww. aktach materiale dowodowym czynność odwołania przez Zgromadzenie Wspólników "[...]" L. L. z funkcji Prezesa zarządu Spółki, na którą powołuje się w skardze Kurator sądowy miała charakter pozorny. Przesądza o tym to, że już w dacie powołania wyżej wskazanego, tj. "[...]" 2014 r. był on osobą niezdolną do sprawowania funkcji Prezesa Spółki (co również wskazuje na pozorność i tej czynności), a niezdolność ta datowana jest od "[...]" 2013 r., gdzie wspominany już Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej wyraźnie wskazał, że jest on obłożnie chory, niezdolny do samodzielnej egzystencji, o ograniczonym kontakcie logiczno-słownym. Ponadto, czynność ta nie została zgłoszona (choć powinna) do KRS, celem dokonania stosownej zmiany w aktach rejestrowych Spółki. Na dzień więc wydania i doręczenia decyzji wymiarowej z "[...]" w aktach tych jako Prezes Spółki figurował L. L., co przeczy tezie Kuratora sądowego stawianej w skardze, że Strona wówczas nie posiadała reprezentacji. Fakt zaś choroby Prezesa Spółki i wiedzy o tym organu I instancji pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na prawidłowość podejmowanych przez ten organ czynności. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, zaskarżone w tym zakresie rozstrzygnięcie w ocenie Sądu odpowiada prawu. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w taki sposób, że wystarczająco wyjaśniona została podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, co czyni zadość wymogom wynikającym z zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz z zasady prawdy materialnej (art. 187 §1 O.p.). Według Sądu ustalenia poczynione przez DIAS ma potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd w materiale tym nie dopatrzył się takich braków lub nieścisłości, które wystąpiły z winy tego Organu i nie pozwalają na zastosowanie powołanych przepisów prawa. Mając to na uwadze, Sąd uznał za bezzasadny, postulowany przez Stronę w skardze zarzut naruszenia art. 150 O.p. oraz art. 120 O.p. i 122 O.p. W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.