II FSK 2932/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 lutego 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Go 181/12 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić wniosek UZASADNIENIE W piśmie z 27 lipca 2012 r. Skarżąca A. M. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 9 lutego 2012 r. Uzasadniając swój wniosek przywołała poglądy wypracowane dotychczas w orzecznictwie na temat rozumienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, od spełnienia których uzależnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie posiada żadnych środków finansowych, gdyż jest w chwili obecnej bezrobotna. Powołała się nadto na zasadność argumentacji przedstawionej w skardze od wyroku Sądu I instancji. Jej zdaniem wysoce prawdopodobne jest, że postępowanie jakie będzie prowadzone przez organy skarbowe będzie postępowaniem dotyczącym innego podatku niż w chwili obecnej. W efekcie świadczenie pobrane przez te organy będzie świadczeniem nienależnym w rozumieniu kodeksu cywilnego i będzie podlegało zwrotowi. Skarżąca jest ubogą osobą mającą bardzo znikome dochody. Egzekucja należności stanowi zatem bardzo duże obciążenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy poczynić uwagę natury ogólnej. Jako podstawę swojego wniosku Skarżąca podała art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który je wydał może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten reguluje zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez organ administracji publicznej w ściśle określonych ramach czasowych, tj. do czasu przekazania skargi sądowi. Tymczasem w niniejszej sprawie jej przekazanie już nastąpiło, co więcej jest to już postępowanie kasacyjne. Tym samym na obecnym etapie postępowania ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji może opierać się wyłącznie na podstawie prawnej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Skarżąca nie przedstawiła konkretnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Jej wniosek sprowadza się w głównej mierze do przytoczenia poglądów wypracowanych w orzecznictwie na temat rozumienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przywoływaniu tych poglądów Skarżąca poszła tak daleko, że niektóre fakty nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Na stronie 2 wniosku czytamy mianowicie, że Skarżąca "jest w chwili obecnej bezrobotna", podczas gdy z akt tych wynika, że jest ona zatrudniona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (k. 141 akt sądowych). Skarżąca odwołała się nadto do argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej, która w jej ocenie czyni tę skargę zasadną i sprawia, że wysoce prawdopodobne jest, że świadczenie pobrane obecnie będzie świadczeniem nienależnym w rozumieniu kodeksu cywilnego i będzie podlegało zwrotowi. Tymczasem jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 3 lipca 2012 r. (II OSK 1438/12) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest katalogiem zamkniętym, a sąd nie bada zasadności skargi kasacyjnej na etapie rozpoznania wniosku. Oznacza to, że o pozytywnym rozpoznaniu wniosku nie może decydować subiektywne przekonanie strony o zasadności wniesionego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższy pogląd. Tym samym Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jej wniosek na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a.