II OZ 1221/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji W. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 175/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przywrócenia terminu skarżącej Fundacji W. w C. do złożenia skargi na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że błędne przekonanie skarżącego o braku legitymacji skargowej nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w sytuacji gdy w decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o sposobie jej zaskarżenia, całkowicie niezrozumiale są twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż skarżąca Fundacja został wprowadzony w błąd przez Wojewodę Kujawsko – Pomorskiego co do dopuszczalności złożenia przez nią skargi. W zażaleniu na postanowienie z dnia 14 września 2010 r. sekretarz generalny Fundacji podniósł, że jest osobą niepełnosprawną (jest sparaliżowany i posługuje się wyłącznie wózkiem). W dniu 27 stycznia 2010 r. był pacjentem W., a rozległe odleżyny i duża gorączka oraz bóle centralnego układu nerwowego wywołane urazem uniemożliwiły mu wniesienie skargi w terminie. Ponadto pogoda (opady śniegu i zaspy) uniemożliwiły reprezentującemu Fundację sekretarzowi generalnemu dotarcie na pocztę w dniu 27 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Słusznie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia została doręczona Fundacji w dniu 28 grudnia 2009 r. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 27 stycznia 2010 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. Postanowieniem z dnia 8 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę z uwagi na uchybienie terminu. W dniu 5 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) sekretarz generalny Fundacji wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podając we wniosku, że Wojewoda Kujawsko – Pomorski w decyzji wskazał, iż Fundacja nie jest stroną postępowania, co doprowadziło do błędnego przekonania, że Fundacji nie przysługuje legitymacja skargowa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca wskazała, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 25 maja 2010 r. W zażaleniu na postanowienie z dnia 14 września 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu sekretarz generalny Fundacji upatruje przyczynę uchybienia terminu w jego złym stanie zdrowia oraz złej pogodzie (znaczne opady śniegu). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Fundacja nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, piśmie z dnia 19 lipca 2010 r. oraz w zażaleniu są niespójne i przez to niewiarygodne. We wniosku z dnia 25 maja 2010 r. o przywrócenie terminu, złożonym po prawie trzech miesiącach od odrzucenia skargi Fundacji z uwagi na uchybienie terminu, skarżąca wskazuje, że przyczyną uchybienia terminu było mylne przekonanie, iż nie przysługuje jej skarga na decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Przy czym nie można pominąć, że skarga została wniesiona już w dniu 28 stycznia 2010 r. Natomiast w zażaleniu sekretarz generalny Fundacji wiąże przyczynę uchybienia terminu ze swoim złym stanem zdrowia i złymi warunkami atmosferycznymi. Żadna z podanych przez skarżącą przyczyn nie została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. W takich okolicznościach sprawy Sąd pierwszej instancji trafnie nie podzielił twierdzeń skarżącej, przyjmując, że nie są wystarczające do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W tej sytuacji wniesienie skargi z uchybieniem terminu trafnie zostało ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako brak staranności skarżącej we własnej sprawie. Zaniedbania tego nie może usprawiedliwiać sam fakt, że sekretarz generalny Fundacji jest osobą niepełnosprawną. W szczególności należy zauważyć, że nie jest on jedynym członkiem zarządu Fundacji. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.