II OZ 870/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 899/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Legnica z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], którą wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na pomieszczenia użytkowe oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową ww. pomieszczenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 899/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Legnica z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], którą wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na pomieszczenia użytkowe oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową ww. pomieszczenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 349/12), który to pogląd wiąże Sąd w niniejszej sprawie (art. 190 p.p.s.a.), należało wniosek R. P. pozostawić bez rozpoznania, albowiem zastosowanie winien znaleźć art. 257 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż obowiązkiem strony, która chce uzyskać prawo pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu, ale przede wszystkim do obowiązków wnioskodawcy należy wypełnienie wszystkich rubryk, które są wymagane, by nadać wnioskowi dalszy bieg, czego wnioskodawca w niniejszej sprawie nie uczynił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. P. wnosząc o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz 270 zwanej dalej - p.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, a także do przesłania wymienionych w zarządzeniu dokumentów (k.10 akt) w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący nie wykonał tak sformułowanego zarządzenia, przesyłając w zasadzie niewypełniony druk PPF, jak również nie dołączając dokumentów o które był wzywany. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a. Taki skutek niewykonania zarządzenia wynikał również z wiążącego Sąd pierwszej instancji poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowienia z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 349/12). Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.