I GZ 383/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 289/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 289/15 odrzucił skargę [...] na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] stycznia 2015 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. uchyliła postanowienie z dnia 29 lipca 2014 r. o uznaniu za nieuzasadniony zarzut [...] - dalej skarżący -dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., uchyliła postanowienie z dnia [...] października 2014 r. o utrzymaniu w mocy ww. postanowienia oraz przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skargę na ww. postanowienie wywiódł [...] Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach z dnia 6 maja 2015 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący złożył wniosek z zwolnienie z opłaty od skargi, który na wezwanie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach został złożony na urzędowym formularzu PPF. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym. Orzekając na skutek sprzeciwu skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. W związku ze złożonym wnioskiem, referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni. Wobec niewkonania przez skarżącego ww. wezwania, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 23 listopada 2015 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z 7 września 2015 r. Skarżący wywiódł zażalenie na ww. postanowienie oraz ponownie wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wobec braku nadesłania go na druku PPF, ponownie został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. W związku ze złożonym sprzeciwem na zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 8 marca 2016 r. o przyznanie prawa pomocy. Orzekając na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GZ 782/16 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 8 lutego 2016 r. Z kolei postanowieniem NSA z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 783/16 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 31 maja 2016 r. Skarżący wniósł "skargę-zażalenie" na ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostały odrzucone postanowieniami NSA z dnia 27 października 2016 r. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 7 września 2015 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 stycznia 2017 r., wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca odpis ww. wezwania została doręczona zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w dniu 26 stycznia 2017 r. (pierwsze awizo w dniu 12 stycznia 2017 r., drugie awizo w dniu 20 stycznia 2017 r.). Skarżący złożył wniosek o częściowe zwolnienie od skargi, który zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lutego 2017 r., ma zostać rozpoznany w przypadku powstania kosztów na dalszym etapie postępowania. Wpis od skargi nie został uiszczony, tym samym WSA w Gliwicach postanowieniem z 17 maja 2017 r. odrzucił skargę. Podstawa prawną takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 220 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażądał doręczenia zarządzenia z 13 lutego 2017 r. którego nie otrzymał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W sprawie zaistniała sytuacja procesowa, o której mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a., obligująca Sąd I instancji do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w ustawowym terminie. Mimo skierowania do skarżącego, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, które zostało skutecznie doręczone, kwota wpisu sądowego nie została uiszczona. W tej sytuacji, brak fiskalny skargi obligował WSA do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji miał obowiązek - stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. - wezwać stronę do uiszczenia wpisu od zażalenia, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Mimo, że skarżący po doręczeniu mu takiego wezwania, a przed upływem 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, wystąpił do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia środka zaskarżenia nie został przerwany (tak NSA w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II GZ 632/17). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, dokonane w terminie określonym w powtórnym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania, co oznacza, że bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12, z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14, z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 38/17). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.