XV Ca 1021/21

<div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W imieniu Rzecz0ypospolitej Polskiej</strong> </p> <p> Dnia 11 października 2021 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy </strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Joanna Andrzejak-Kruk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 października 2021r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> SA z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach</p> <p>z dnia 21 kwietnia 2021r.,</p> <p>sygn. akt I.C.1512/19</p> <p>1)  oddala apelację,</p> <p>2)  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450,-zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.</p> <p>/-/ Joanna Andrzejak-Kruk</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem złożonym 15.07.2019r. powód <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> wystąpił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 10.312,03zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 10.004,53zł od 12.02.2019r. oraz 307,50zł od 30.04.2019r. – do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że 18.01.2019r. doszło do zdarzenia, w trakcie którego uszkodzony został samochód <span class="anon-block">F. (...)</span> należący do <span class="anon-block">P. K.</span>. Sprawca szkody objęty był ochroną ubezpieczeniową z tytułu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego, który po zgłoszeniu mu szkody uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu w wysokości 14.664,01zł. Odszkodowanie to zostało jednak zaniżone o 10.004,53zł w stosunku do kosztów niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia w sposób zgodny z technologią producenta. Powód nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu na podstawie umów cesji i wystąpił na drogę sądową, domagając się także zasądzenia kwoty 307,50zł z tytułu poniesionych przez niego kosztów kalkulacji naprawy zleconej podmiotowi zewnętrznemu.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany zakwestionował legitymację czynną po stronie powoda, zarzucił nadto, że wypłacone poszkodowanemu odszkodowanie obejmujące koszty naprawy pojazdu zostało ustalone prawidłowo ( nie zostało wykazane, czy i za ile przedmiotowy pojazd został naprawiony, a zatem że szkoda jest wyższa niż odszkodowanie wypłacone w postępowaniu likwidacyjnym, natomiast sporządzona przez pozwanego kalkulacja naprawy jest prawidłowa, w szczególności wystarczająca jest naprawa z użyciem części <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span>, ponadto zaproponowano poszkodowanemu możliwość zakupu z rabatem i nieodpłatnej dostawy przez podmioty współpracujące z pozwanym części zamiennych i materiałów lakierniczych ), powód nie wykazał też, że uzasadnione i konieczne było poniesienie kosztów kalkulacji, które były rażąco wygórowane w stosunku do stawek obowiązujących na rynku.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Wyrokiem</span> z dnia 21.04.2021r., sygn. akt I.C.1512/19 Sąd Rejonowy w Obornikach: 1) zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.457,39zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 12.02.2019r. do dnia zapłaty, 2) w pozostałym zakresie oddalił powództwo, 3) kosztami procesu obciążył powoda w 57% a pozwanego w 43%, pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Apelację</span> od wyroku wniósł powód, zaskarżając go w pkt 2. w części oddalającej powództwo o zapłatę kwoty 4.556,30zł i w pkt 3. oraz zarzucając:</p> <p>I.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki, ocenę materiału dowodowego w postaci porozumień pozwanego z warsztatami, skutkującą ustaleniem, że zasadnym jest przyjęcie kosztorysu naprawy uwzględniającego rabaty na części i lakierowanie (wariant IV), podczas gdy z porozumień przedłożonych przez pozwanego nie wynika, by dawały gwarancję, że faktycznie przysługują pozwanemu, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych i przyjęciem, że uzasadnionymi kosztami naprawy pojazdu są koszty w wysokości 19.121,40zł;</p> <p>II.  naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że to na poszkodowanym ciąży obowiązek udowodnienia - w przypadku dochodzenia naprawienia szkody z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych - że nie miał możliwości skorzystania z rabatów na części oraz materiały lakiernicze lub zakup tychże był ekonomicznie nieuzasadniony, podczas gdy to pozwana wywodzi skutki prawne z w/w okoliczności (obniżenie wysokości wypłacanego odszkodowania);</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że wartość szkody uzależniona jest od faktu przeprowadzenia naprawy, a ubezpieczyciel ma prawo ingerowania w prawo własności poszkodowanego i narzucanie mu sposobu przeprowadzenia naprawy czy nawet żądania samej naprawy, a co za tym idzie poszkodowany ma zawsze obowiązek skorzystania z oferty rabatowej pozwanego, podczas gdy brak jest podstaw do narzucania wyboru restytucji szkody poszkodowanemu, a tym samym limitowania jego (odszkodowania) wysokości;</p> <p>c)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że koszt prywatnej opinii rzeczoznawcy, poniesiony przez powoda, nie stanowi normalnego następstwa szkody, a co za tym idzie - nie podlega uwzględnieniu.</p> <p>W oparciu o te zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie od pozwanego dalszych kwot: 4.248,80zł z ustawowymi odsetkami od 12.02.2019r. do dnia zapłaty i 307,50zł z ustawowymi odsetkami od 30.04.2019r. do dnia zapłaty oraz stosowną zmianę orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania w I instancji, a także o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.</p> <p>W <span class="underline"> <!-- -->odpowiedzi na apelację</span> pozwany domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia od powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a zatem niniejsze uzasadnienie zawiera jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505 ^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> ). </span> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Dochodzone roszczenie obejmowało odszkodowanie z tytułu tzw. szkody w pojeździe – i w tym zakresie powód wnosił o zasądzenie od pozwanego, obok kwoty 14.664,01zł wypłaconej poszkodowanemu w ramach postępowania likwidacyjnego, dalszego odszkodowania w związku kosztami naprawy powypadkowej, oraz odszkodowanie z tytułu kosztów kalkulacji sporządzonej na zlecenie powoda.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie do pierwszego z żądań: </span> </p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że po zgłoszeniu szkody pozwany uznał swą odpowiedzialność i zaoferował poszkodowanemu naprawę pojazdu w wskazanym przez siebie warsztacie, z tym że poszkodowany nie skorzystał z tej oferty.</p> <p>Ustalenia te Sąd Rejonowy poczynił w oparciu o dokumenty z akt szkodowych, przy czym są one o tyle nieścisłe, że w rzeczywistości pozwany nie oferował poszkodowanemu <span class="anon-block">P. K.</span> naprawy pojazdu w wskazanym przez siebie warsztacie, lecz – do czego nawiązano w apelacji w ramach zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> – wskazał na możliwość zakupu oryginalnych części zamiennych i materiałów lakierniczych w cenach podanych w kosztorysie z 28.01.2019r., a więc z rabatami, które oferują dostawcy współpracujący z pozwanym. Informacja taka znalazła się w kalkulacji z 28.01.2019r. sporządzonej w postępowaniu likwidacyjnym ( k.75 ) oraz w decyzji z 11.02.2019r. o przyznaniu <span class="anon-block">P. K.</span> odszkodowania w wysokości 14.664,01zł ( k.76-77 ).</p> <p>Sąd Rejonowy nie zajął przypisywanego mu w apelacji stanowiska, jakoby wartość szkody była uzależniona od faktu przeprowadzenia naprawy uszkodzonego pojazdu ( co powód uznawał za błędną wykładnię <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> ) – wręcz przeciwnie, podkreślił, że dla ustalenia wysokości szkody nie ma znaczenia, czy naprawa została faktycznie wykonana ani czy poszkodowany w ogóle nosił się z zamiarem wykonania naprawy ( s. 4 uzasadnienia wyroku ). Bezprzedmiotowe były w związku z tym zarzuty apelacji odnoszące się do niedopuszczalności ingerowania przez zakład ubezpieczeń w prawo własności poszkodowanego i narzucania mu sposobu przeprowadzenia naprawy czy nawet samej naprawy.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał, że skoro naprawa wykonana na zasadach proponowanych przez pozwanego przywróciłaby pojazd do stanu sprzed zdarzenia, a jej koszt wyniósłby 19.121,40zł ( co ustalił na podstawie opinii biegłego ), to wysokość szkody w pojeździe odpowiada kwocie 19.121,40zł. Sąd Rejonowy podkreślił bowiem, że poszkodowany, czyniąc zadość obowiązkowi minimalizacji szkody, winien przeprowadzić naprawę w sposób generujący możliwie najmniejsze koszty i choć nie był zobligowany do skorzystania z oferty pozwanego, to odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanego limitowana jest kosztem takiej możliwej do przeprowadzenia naprawy.</p> <p>Można zgodzić się z Sądem Rejonowym o tyle, że również w przypadku szkód komunikacyjnych na wierzycielu ( poszkodowanym ) spoczywa obowiązek podjęcia działań zmierzających do zapobiegania szkodzie i zmniejszenia jej rozmiarów. Obowiązek ten wynika zarówno z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> ( art. 354 § 2, art. 362, art. 826 § 1 ), jak i ustawy z dnia 22.05.2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych /…/ ( art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2 ). Brak działania minimalizującego szkodę nie może zwiększać zakresu obowiązku odszkodowawczego.</p> <p>Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń w tym zakresie, natomiast niewątpliwie miał na uwadze złożone przez pozwanego dokumenty, z których wynika, że pozwany zawarł w 2016r. umowy, na podstawie których on sam lub osoby przez niego wskazane mają możliwość zakupu z rabatem nowych oryginalnych części zamiennych oraz materiałów lakierniczych w celu ich wykorzystania w procesie likwidacji szkody w pojeździe, przy czym rabaty w wysokości 14-18% ( na części zamienne ) i 40% ( na materiały lakiernicze ) naliczane są od ceny detalicznej obowiązującej w danym punkcie sprzedaży ( porozumienie z 1.03.2016r. k.80-84, porozumienie z 1.09.2016r. k.85-89 ). Jak wyjaśniono w odpowiedzi na pozew, klientom zainteresowanym zakupem pozwany wskazuje dane warsztatu, w którym może on zakupić części i materiały lakiernicze z uzgodnionym rabatem i bez konieczności poniesienia kosztów dostawy czy wysyłki ( k.61 ).</p> <p>Powód domagał się ustalenia odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe metodą kosztorysową, a biegły wykonał kalkulację naprawy w systemie <span class="anon-block">(...)</span>w czterech wariantach, z których Sąd Rejonowy przyjął wariant IV – koszt 19.121,40zł, naprawa przy zastosowaniu części <span class="anon-block">(...)</span> ( części oryginalne dystrybuowane przez sieć producenta / oficjalnego importera pojazdu ) i przy uwzględnieniu rabatów od cen detalicznych części zamiennych 18% i materiałów lakierniczych 40% ( k.129 ). <span class="anon-block"> (...)</span> jest to profesjonalny program stosowany na rynku ubezpieczeniowym oraz w zakładach naprawczych do szacowania wysokości kosztów naprawy przy wykorzystaniu technologii konkretnego producenta pojazdu. Posiada on w swojej bazie cennik i dane pochodzące od producentów pojazdów i producentów części zamiennych. Program opiera się zatem na średnich cenach, i podobnie biegły zastosował w swojej kalkulacji średnie stawki rbh za prace blacharsko-lakiernicze na terenie <span class="anon-block"> (...)</span> w 2019r. ( k.126-127 ). W wariancie I kalkulacji koszt naprawy wyniósłby 23.370,20zł brutto – naprawa przy zastosowaniu części <span class="anon-block">(...)</span> i bez uwzględnienia rabatów ( za tym wariantem opowiadała się apelacja ).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego nie ma podstaw do przyjęcia, że koszt naprawy oszacowany w wariancie I jest wyższy niż rzeczywisty koszt naprawy wykonanej przy użyciu części zamiennych i materiałów lakierniczych zakupionych z rabatami przysługującymi pozwanemu i jego klientom na podstawie zwartych w 2016r. umów. Jak już zaznaczono, z umów tych wynika, że rabaty są naliczane od cen detalicznych obowiązujących w danym punkcie sprzedaży kontrahenta pozwanego, a owe ceny detaliczne nie są znane, w szczególności nie wiadomo, czy są to ceny tożsame z cenami, jakie przyjął biegły. Nie można zaś wykluczyć sytuacji, że cena detaliczna obowiązująca w punkcie sprzedaży kontrahenta pozwanego jest na tyle wysoka, że nawet z udzielonym rabatem koszt zakupu nie będzie niższy niż średnia cena w systemie <span class="anon-block">(...)</span>, na której oparł się w swych wyliczeniach biegły</p> <p>W rezultacie nie można przyjąć, aby poszkodowany przez to, że nie skorzystał z oferty pozwanego dotyczącej możliwości zakupu części zamiennych i materiałów lakierniczych z rabatami, przyczynił się do zwiększenia rozmiaru szkody, co uzasadniałoby zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 362)">art. 362 k.c.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy uznał natomiast, że zaskarżony wyrok nie narusza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>, gdyż wysokość szkody w pojeździe powinna być ustalona w wariancie II opinii biegłego, tj. na kwotę 18.386,20zł – niższą niż przyjął to Sąd Rejonowy. Wariant ten uwzględnia naprawę powypadkową przy zastosowaniu części zamiennych <span class="anon-block">(...)</span>, a także części <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> ( części tej samej jakości co <span class="anon-block">(...)</span>, z tym że bez logo producenta pojazdu, spełniające warunki estetyczne i bezpieczeństwa na równi z <span class="anon-block">(...)</span>, co poświadcza producent lub dystrybutor albo certyfikowana firma – k.128 ). Z opinii podstawowej i uzupełniającej oraz wyjaśnień biegłego udzielnych na rozprawie w dniu 21.04.2021r. wynika, że wariant II naprawy gwarantuje jej odpowiednią jakość i przywrócenie pojazdu do sanu sprzed zdarzenia pod kątem technicznym, estetycznym i bezpieczeństwa ( k.130,207 ).</p> <p>Jako utrwalone w orzecznictwie można uznać stanowisko, że skoro odszkodowanie pieniężne przysługujące od ubezpieczyciela ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> ) ma pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie do stanu poprzedniego ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> ), to jego wysokość powinna pokryć celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki niezbędne do przywrócenia takiego stanu ( por. np. uchwałę (7) SN z 12.04.2012r., III CZP 80/11, publ. OSNC 2012/10/112 czy postanowienie (7) SN z 20.06.2012r., III CZP 85/11, publ. OSNC 2013/3/37 ). Zgodnie uznaje się także, że przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem – stanu technicznego, zdolności użytkowania, części składowych, trwałości czy wyglądu estetycznego – odpowiada stanowi przed uszkodzeniem. Koszty tak rozumianego przywrócenia do stanu poprzedniego muszą być odnoszone do każdego indywidualnego przypadku z uwzględnieniem zasady niepogarszania położenia poszkodowanego.</p> <p>W rozpoznawanym przypadku uszkodzeniu uległ pojazd wówczas 8-letni, wcześniej naprawiany ( opinia biegłego k.127 ), nie będący na gwarancji producenta i bez udokumentowanej historii serwisowej. Ani wiek i stan pojazdu, ani też szczególny interes poszkodowanego nie przemawiały zatem za ustaleniem wysokości odszkodowania przy zastosowaniu wyłącznie części zamiennych <span class="anon-block">(...)</span>, skoro zastosowanie części równoważnych było wystarczające do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody.</p> <p>Powodowi jako nabywcy wierzytelności nie przysługiwało zatem roszczenie o zasądzenie odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe w kwocie wyższej niż przyjął Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie do drugiego z żądań: </span> </p> <p>Z materiału sprawy wynika, że powód nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu na podstawie dwóch umów cesji: z 28.02.2019r. i z 1.03.2019r., a następnie zlecił wykonanie kalkulacji kosztów naprawy pojazdu, taka kalkulacja została sporządzona 17.03.2019r. przez <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> ( koszt naprawy ustalono na 24.668,54zł brutto ) i wykonawca 18.03.2019r. wystawił w związku z tym fakturę VAT za jej opracowanie na kwotę 307,50zł brutto. Następnie pismem z 29.03.2019r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 10.004,53zł stanowiącej różnicę pomiędzy odszkodowaniem należnym ( 24.668,54zł ) a odszkodowaniem dotychczas wypłaconym ( 14.664,01zł ), a także kwoty 307,50zł jako zwrotu kosztu wykonania kalkulacji.</p> <p>Sąd Okręgowy przytoczył te okoliczności, ponieważ Sąd Rejonowy z niezrozumiałych względów zupełnie je pominął przy przedstawieniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku, choć miały przecież znaczenie dla oceny zasadności roszczenia powoda ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1)">art. 327^{<!-- -->1} § 1 pkt 1 k.p.c.</a> ).</p> <p>Wbrew zarzutom apelacji, Sąd Rejonowy oddalając żądanie zasądzenia kwoty 307,50zł nie dokonał błędnej wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> Aktualnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego przesądzone zostało, że zarówno poszkodowanemu, jak i nabywcy, w drodze przelewu, wierzytelności o odszkodowanie za szkodę komunikacyjną przysługuje zwrot kosztów tzw. prywatnej ekspertyzy rzeczoznawcy – pod warunkiem jednak, że są to koszty uzasadnione, a sporządzenie ekspertyzy było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania ( por. uchwały (7) SN: z 29.05.2019r., III CZP 68/18, publ. OSNC 2019/10/98 i z 2.09.2019r., III CZP 99/18, publ. OSNC 2020/2/13 ). Jak się mianowicie wyjaśnia, zlecenie przez poszkodowanego osobie trzeciej ekspertyzy na potrzeby dochodzenia odszkodowania od ubezpieczyciela pozostaje w normalnym związku przyczynowym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> z wypadkiem komunikacyjnym, a jej koszt wchodzi w określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> zakres szkody objętej należnym odszkodowaniem od ubezpieczonego i tym samym od ubezpieczyciela, jeżeli w stanie faktycznym sprawy, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności, zlecenie ekspertyzy, jak i jej koszt były celowe, niezbędne, konieczne, racjonalne oraz wystarczająco uzasadnione z punktu widzenia efektywnej realizacji roszczenia odszkodowawczego. Również w przypadku cesjonariusza, który zlecił opinię, wymagane jest uwzględnienie z punktu widzenia konieczności i racjonalności poniesionych wydatków, a w szczególności to, czy cesjonariusz prowadzi działalność gospodarczą obejmującą nabywanie i dochodzenie roszczeń odszkodowawczych. Zwrot kosztów będzie uzasadniony wówczas, gdy opinia służy bezpośrednio dochodzeniu roszczenia o odszkodowanie wcześniej przez poszkodowanego, a następnie przez cesjonariusza, nie jest zaś powiązana wyłącznie z umową cesji, np. w celu oceny ryzyka, jakie wiąże się z nabywaną wierzytelnością. Identyczne stanowisko zajął w omawianej kwestii Sąd Rejonowy, odwołując się wprost m.in. do uchwały Sądu Najwyższego z 2.09.2019r., III CZP 99/18.</p> <p>Nie można także uznać, aby Sąd Rejonowy dopuścił się zarzucanego w apelacji naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez jego błędne zastosowanie w okolicznościach sprawy. Nie ma wątpliwości, że to rzeczą powoda było przytoczenie faktów ( a gdyby stały się one sporne – także ich udowodnienie, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ) świadczących o tym, że sporządzenie kalkulacji z 17.03.2019r. było mu niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania, a więc że jej zlecenie było celowe, niezbędne, konieczne, racjonalne oraz wystarczająco uzasadnione. Takich okoliczności powód jednak nie naprowadził w toku rozpoznania sprawy w I instancji. Z uzasadnienia pozwu wynika, że po nabyciu wierzytelności powód dokonał we własnym zakresie analizy kosztorysu wykonanego przez pozwanego i przeliczenia kosztów naprawy, które były niezbędne do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia w sposób zgodny z technologią zalecaną przez producenta, i już w wyniku tej analizy stwierdził, że wypłacone odszkodowanie zostało zaniżone. Dodać należy, że powód jest spółką prawa handlowego, której przedmiotem działalności jest m.in. ocena ryzyka i szacowanie poniesionych strat ( informacja z KRS – k.8 ). Prowadzi to do wniosku, że powód, który miał rozeznanie co do błędów kalkulacji wykonanej przy likwidacji szkody oraz świadomość niedoszacowania odszkodowania, nie potrzebował – dla efektywnego dochodzenia dalszych roszczeń – zlecać wykonania nowej kalkulacji kosztów naprawy. Dokument ten nie miał istotnego waloru dowodowego w postępowaniu sądowym i powód już w pozwie wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Pomimo wyraźnego zakwestionowania przez pozwanego w odpowiedzi na pozew potrzeby sporządzenia ww. kalkulacji powód w postępowaniu w I instancji nie podjął inicjatywy zmierzającej do wykazania jej zasadności, a fakty przytoczone przez niego w tym zakresie w odpowiedzi na apelację Sąd Okręgowy uznał za spóźnione i podlegające w związku z tym pominięciu ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a> ). Podniesiony natomiast w apelacji argument, że kalkulacja z 17.03.2019r. była zbieżna z opinią biegłego sądowego przemawia za jej fachowością, a nie za obiektywną potrzebą jej uzyskania.</p> <p>Zaskarżony wyrok oddalający żądanie zasądzenia odszkodowania w kwocie 307,50zł z tytułu kosztów kalkulacji wraz z odsetkami za opóźnienie jest więc prawidłowy.</p> <p>W tym stanie rzeczy i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda jako bezzasadną.</p> <p>O kosztach procesu w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a>, obciążając nimi powoda jako stronę przegrywającą. Pozwanemu należał się od powoda zwrot poniesionych kosztów, na które składało się wynagrodzenie reprezentującego pozwanego pełnomocnika w wysokości 450,-zł ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 15;art. 99 § 15 ust. 1;art. 99 § 15 ust. 2)">§ 15 ust. 1 i 2</a> w zw. z § 2 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. 2018/265 ).</p> <p>/-/ Joanna Andrzejak-Kruk</p> </div>