II AKa 1/21

Sądy powszechne2021-10-13

Sygnatura

II AKa 1/21

Data orzeczenia

2021-10-13

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

art. 437 § 1 kpk

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="6"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> II AKa 1/21 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="3"> 2 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt III K 105/20. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="15"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="6"> ☒ </td> <td colspan="7"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☒ </td> <td colspan="7"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☒ </td> <td colspan="5"> uchylenie </td> <td colspan="4"> ☒ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.1.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.2.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="21"> Zarzut </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td colspan="12"> 1. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1;art. 99 a § 2)">art. 99a § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z § 2 ust. 1 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyrodków oraz sposobu ich wypełniania poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób sprzeczny z dyspozycją tych przepisów i pominięcie sekcji 2.1. „Dowody będące podstawą ustalenia faktów” i niewyjaśnienie powodów uznania dowodów, na których Sąd oparł orzeczenie, co w konsekwencji ogranicza oskarżonemu możliwość podjęcia obrony i polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, 2. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z zeznań R. C. i uznaniu, że są one stanowcze, konsekwentne i wiarygodne, albowiem świadek w ich treści obciąża również samego siebie, a także nie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniu R. G. (1) , w sytuacji, gdy zeznania tego świadka są wewnętrznie sprzeczne, w sposób bezpardonowy zmierzają do umniejszenia jego winy i przerzucenia ich na R. G. (1), w szczególności: a. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał, że poinformował K. ps. (...), iż nie jest zainteresowany przemytem narkotyków, ale może kogoś o to zapytać - pomimo, iż jak wynika z materiałów operacyjnych (podsłuchów), a także jego dalszych zeznań - był ściśle zaangażowany w przemyt narkotyków z Hiszpanii do Niemiec i Polski, poprzez nadzór oraz przekazywanie informacji skąd i w jakim czasie narkotyki mają być dostarczone, a także kto i gdzie dokona ich odbioru, za co miał dostać prowizję (  K. obiecał mi, że jak ta transakcja dojdzie do skutku to mi coś tam odpali w znaczeniu, że zapłaci (...) - k. 1616), oraz przekazywanie K. ps. (...) pieniędzy ( Pamiętam, że była taka sytuacja, że ja przelałem K. na jakieś konto w Hiszpanii 1500 euro) co oznacza, że nie tylko był zainteresowany przemytem, ale również ściśle współpracował z K. ps. (...) i miał uzyskać prowizję z dokonanego przemytu; b. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał, że poinformował K. ps. (...), iż nie jest zainteresowany przemytem narkotyków, ale może kogoś o to zapytać - pomimo, iż jak wynika z materiałów operacyjnych (podsłuchów), a także jego dalszych zeznań - miał szczegółową wiedzę odnośnie mechanizmu przemytu, problemów ze sprzedażą narkotyków, a także uczestniczył z K. ps. (...) w spotkaniu z P. ps. (...), otrzymał od K. ps. (...) kokainę do sprzedaży oraz wydawał polecenia dla R. G. (1) - co jednoznacznie przeczy rzekomemu braku zainteresowania R. C. przemytem narkotyków; c. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał,  ja zapytałem G., czy poda mi numer telefonu do kierowcy. R. stwierdził, że lepiej żeby nie było bezpośredniego kontaktów (...). Ustaliliśmy to tak, że K. ps. (...) przekazuje mi informację, ja G., a on kierowcy. Komunikacja w drugą stronę szła w ten sam sposób oraz  Nawet R. G. (1) mówił, żeby on lepiej z nim rozmawiał, żeby on - kierowca nie miał ze mną kontaktu (k. 1617) - po czym w dalszej części protokołu wskazał (k. 1616):  pamiętam, że tam za drugim razem był jakiś problem z tym, że K. nie mógł nawiązać kontaktu z Ż. coś nie mogli się spotkać. Ja przekazałem wówczas numer do Ż., który miałem od R. G. (1) , co wskazuje, że pomiędzy kierowcą a R. C. i K. ps. (...) był bezpośredni kontakt telefoniczny, bez udziału R. G. (1), który odbywał się na numer telefonu przekazany Y. C. - wbrew początkowym twierdzeniom świadka; d. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1618) zeznał, że nie pamiętam czy miałem jakieś karty, inne niż zarejestrowane na siebie. Minęło sporo czasu. - w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż R. C. do przemytu wykorzystywał numer (...) zarejestrowany na inną osobę co miało miejsce na przestrzeni kilku miesięcy, a w chwili obecnej próbuje umniejszać swoją rolę, twierdząc, że nie korzystał z innych numerów telefonu, niż ten zarejestrowany na siebie, 3. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z zeznań R. C. i uznaniu, że są one stanowcze, konsekwentne i wiarygodne, albowiem świadek w ich treści obciąża również samego siebie, a także nie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniu R. G. (1) i pominięcie, że świadek zmierza do skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>, a zatem może mieć interes w obciążeniu R. G. (1); 4. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że zasługują one na wiarygodność jedynie w części, w której pokrywają się z zeznaniami R. C., w sytuacji, gdy zeznania tego świadka są niewiarygodne i sprzeczne, co skarżący szczegółowo wyjaśnił w poprzednich zarzutach; 5. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 4;art. 74;art. 74 § 1)">art. 7, art. 4 oraz art. 74 § 1 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że są one niewiarygodne, albowiem oskarżony składał je wybiórczo oraz umniejszał swoją rolę, pomijając początkowo okoliczności związane z pierwszym przemytem, w sytuacji, gdy R. G. (1) składał obszerne wyjaśnienia w zakresie postawionego mu wówczas jednego zarzutu, a nie przestępstw, co do których nie jest prowadzone postępowanie karne, a oczekiwanie, że złoży wyjaśnienia dotyczące innych czynów, co do których nie jest prowadzone postępowanie i uzależnianie od tego przypisania mu waloru wiarygodności jest sprzeczne z zasadą oceny dowodów, a także podstawowymi gwarancjami procesowymi podejrzanego; 6. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 4;art. 74;art. 74 § 1)">art. 7, art. 4 oraz art. 74 § 1 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że są one niewiarygodne, w sytuacji gdy oskarżony złożył wyjaśnienia wykraczające poza postawiony mu zarzut, opisując okoliczności pierwszego przemytu, co do którego nie było prowadzone jeszcze wobec niego postępowanie, a tym samym obciążając samego siebie i umożliwiając Prokuraturze postawienie mu kolejnego zarzutu; 7. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że  R. G. (1) był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych, w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż oskarżony nie organizował przemytu, nie miał wpływu na żadne okoliczności z nim związane, a także nie podejmował w tym zakresie żadnych decyzji, a jedynie umożliwił skorzystanie z realizowanego przez siebie transportu oraz w przypadku drugiego przemytu, z uwagi na pozbycie się przez kierowcę karty SIM, częściowo pośredniczył w wymianie informacji pomiędzy kierowcą, a pozostałymi osobami zaangażowanymi w przemyt; 8. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że R. G. (1) był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych, w sytuacji, gdy R. C. zeznał, iż  R. (G.) mu (kierowcy) zapłacił i to miało być później rozliczone, ale nie pamiętam dokładnie ile, chyba mówiłem G., żeby dał mu 1000 czy 1500 euro - co wprost wskazuje, że oskarżony R. G. (1) nie był decyzyjny w żadnym zakresie, a jedynie wykonywał polecenia R. C.; 9. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że kontakt z Ż. miał odbywać się za pośrednictwem R. G. (1) i R. G. (1) kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków, w sytuacji, gdy z wyjaśnień oskarżonego, zeznań R. C. oraz materiałów operacyjnych wynika, że R. G. (1) ani razu nie miał kontaktu z dostawcami i odbiorcami narkotyków, osoby te kontaktowały się bezpośrednio z Y. C. na specjalnie przeznaczony do tego numer telefonu; 10. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że  R. G. (1) kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków w sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie materiały dowodowe - materiały z kontroli operacyjnej oraz zeznania R. C. - wprost wskazują, że R. G. (1) nie miał kontaktu z żadnym z dostawców ani odbiorców narkotyków, a osoby te nawet nie wiedziały o udziale R. G. (1) w przemycie; 11. wewnętrzna sprzeczność ustaleń Sądu polegającą na przyjęciu z jednej strony, że kontakt z Ż. miał odbywać się za pośrednictwem R. G. (1) i R. G. (1) kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków, a z drugiej strony ustaleniu , że w dniu 11 listopada 2018 r. z Y. C. kontaktuje się K. B. ustalając szczegóły załadunku - co wzajemnie się wyklucza i wskazuje, że ustalenia dotyczące rzekomego zastrzeżenia przez R. G. (1), że kontakt z kierowcą ma się odbywać wyłącznie za jego pośrednictwem są błędne; 12. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że R. G. (1) polecił kierowcy dokonanie zakupu używanego koła zapasowego do przewozu narkotyków, co miałoby świadczyć, że oskarżony współorganizował przemyt i podejmował działania mające na celu jego przygotowanie, w sytuacji, gdy zakupione na polecenie G. koło jest kołem zapasowym do ciągnika siodłowego (jak określił to oskarżony - „dojazdówką”) a nie do naczepy, co potwierdza faktura VAT z karty (...) (inny rozmiar koła), natomiast narkotyki przemycane były w kole zapasowym naczepy, a nie ciągnika; 13. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że wyjaśnienia R. G. (1) nie kwalifikują się na zastosowanie wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>, w sytuacji, gdy oskarżony w treści swoich wyjaśnień ujawnił wobec Prokuratury informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa (R. C. i Y. C.) oraz jego istotne okoliczności zarówno w zakresie drugiego przemytu (co do którego oskarżony miał postawiony zarzut) jak i pierwszego, co pozwoliło na postawienie jemu samemu oraz kierowcy nowego zarzutu dotyczącego pierwszego przemytu, a także zatrzymanie R. C. - co przecież miało miejsce dopiero po wyjaśnieniach R. G. (1); 14. rażąca niewspółmierność kar wymierzonych R. G. (1) poprzez niezastosowanie wobec niego instytucji obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>, w sytuacji, gdy oskarżony złożył obszerne wyjaśnienia w zakresie postawionych mu zarzutów, które pozwoliły następnie na przedstawienie Y. C. oraz jemu samemu drugiego zarzutu, a także ustalenie i zatrzymanie R. C., 15. rażąca niewspółmierność kar wymierzonych R. G. (1) poprzez niezastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 k.k.</a>, w sytuacji, gdy podejrzany zdecydował się ujawnić okoliczności dotyczące przemytu, w tym opisać udział R. C. w przestępczym procederze oraz jego powiązania z półświatkiem przestępczym, które to wyjaśnienia pozwoliły na jego zatrzymanie i były istotne z perspektywy całego postępowania dotyczącego przestępczego procederu związanego z produkcją, przemytem i dystrybucją narkotyków w Hiszpanii, Niemczech i Polsce - dopiero po wyjaśnieniach oskarżonego zatrzymane zostały osoby zaangażowane w ten proceder, poczynając od R. C., który w obliczu m.in. wyjaśnień R. G. (1) zaczął współpracować w organami ścigania. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Spośród podmiotów, które wywiodły apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, wnioski o sporządzenie niniejszego uzasadnienia złożyli obrońca R. G. (1) oraz prokurator, przy czym ten drugi, we wniosku z dnia 27 września 2021 r. wskazał, że dotyczy on całości rozstrzygnięcia podjętego wobec R. G. (1), natomiast w piśmie z dnia 30 września 2021 r. zatytułowanym „zapowiedź kasacji” prokurator ograniczył zakres wcześniej złożonego wniosku wskazując, że wnosi „ o doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II AKa 1/2021 wraz z uzasadnieniem w zakresie rozstrzygnięcia o karze dotyczącego R. G. (1).” W tej sytuacji, a także z uwagi na to, że w apelacji prokuratora nie został podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych R. G. (1), poniższe rozważania, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1a kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 kpk</a>, ograniczono wyłącznie do problematyki poruszonej w apelacji obrońcy R. G. (1), która to jednak obejmuje również kwestię znajdującą się w zainteresowaniu prokuratora, a mianowicie kwestię związaną z wymiarem kar orzeczonych wobec R. G. (1). Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów sformułowanych w apelacji obrońcy R. G. (1), w pierwszej kolejności oczywiście nie sposób nie zauważyć tego na co zwraca uwagę skarżący, a mianowicie, że dowody będące podstawą ustalenia faktów oraz ocenę tych dowodów, Sąd Okręgowy przedstawił w sekcji 2.2. formularza uzasadnienia wyroku zamiast w sekcji 2.1. tego formularza. Zmaterializowanie się takiego stanu rzeczy nie zmienia jednak tego, że w pisemnych motywach kwestionowanego orzeczenia, Sąd meriti wskazał, które z dowodów uznał za wiarygodne, a które to jego zdaniem pozbawione są tego waloru, a także przytoczył uwarunkowania, które determinowały ocenę poszczególnych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnień R. G. (1) i zeznań R. C.. W tej sytuacji, bezzasadne i to w stopniu oczywistym jest, przekute w zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>, twierdzenie skarżącego, jakoby sposób wypełnienia formularza UK 1 „(…) ogranicza oskarżonemu możliwość podjęcia obrony i polemiki z zaskarżonym orzeczeniem.” Co więcej, treść oraz obszerność wywiedzionej apelacji, wskazuje, że jest zgoła odmiennie. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 2 apelacji, w ramach to którego autor omawianego środka odwoławczego podejmuje próbę wykazania, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zeznań R. C. jest błędna, już w tym miejscu trzeba skonstatować, że próba ta jest bezskuteczna. Trudno jednak o inne w tej materii stanowisko, skoro obrońca oskarżonego traci z pola widzenia całokształt relacji zwerbalizowanej przez R. C. (k.1613-1619, k.1639-1641, k.1771-1773, k.1779-1781, k.1957-1964, k.3546-3552, k.2103verte), a koncentruje swoją uwagę na takich szczegółach, które obiektywnie rzecz ujmując, są indyferentne dla oceny zeznań R. C.. Konkretyzując tę tezę trzeba zaś zauważyć, że autor apelacji uwypukla zaczerpnięte z zeznań (wyjaśnień) R. C. złożonych w dniu 16 stycznia 2020 r. (k.1613-1619) stwierdzenie, iż wymieniony, po złożeniu mu przez K. o pseudonimie (...) (K. M. - uwaga Sądu Apelacyjnego) propozycji uczestnictwa w transporcie narkotyków z Hiszpanii oznajmił mu, że nie jest tym zainteresowany. Skarżący wskazuje jednocześnie, że z dalszej części wspomnianych wyjaśnień, a także z kolejnych autorstwa R. C. wynika, że ten „(…) nie tylko był zainteresowany przemytem, ale również ściśle współpracował z K. ps. (...) i miał uzyskać prowizję z dokonanego przemytu” (strona 2 apelacji, zarzut opisany w punkcie 2 a), a ponadto „(…) miał szczegółową wiedzę odnośnie mechanizmu przemytu, problemów ze sprzedażą narkotyków, a także uczestniczył z K. ps. (...) w spotkaniu z P. ps. (...), otrzymał od K. ps. (...) kokainę do sprzedaży oraz wydawał polecenia dla R. G. (1) - co jednoznacznie przeczy rzekomemu braku zainteresowania R. C. przemytem narkotyków.” (strona 2 apelacji, zarzut opisany w punkcie 2 b). Nie negując trafności tego spostrzeżenia, należy jednak zauważyć, że wypowiedź R. C. o braku jego zainteresowania przewozem narkotyków z Hiszpanii, którą wymieniony zwerbalizował na początku przesłuchania w dniu 16 stycznia 2020 r., w dalszej części tej czynności, jak i w kolejnych wyjaśnieniach R. C. nie została przez niego rozwinięta, czy też inaczej rozbudowana, w kierunku minimalizującym jego udział w przestępczym procederze, a przecież to właśnie ten kierunek wypowiedź ta mogłaby sugerować. Przeciwnie, zeznania (wyjaśnienia) R. C. nie pozostawiają wątpliwości, że nie tylko był on zainteresowany przemytem narkotyków, ale co więcej, uczestniczył w nim i był zorientowany w jego realiach. A zatem, taki a nie inny kształt zeznań (wyjaśnień) R. C. uprawnioną czyni tezę, że jego początkowa a eksponowana przez skarżącego wypowiedź, jakkolwiek pierwotnie mogła być obliczona na zminimalizowanie roli R. C. w przestępczym przedsięwzięciu, to jednak wypowiedź ta, ostatecznie, nie stała się swego rodzaju osnową zeznań (wyjaśnień) wymienionego i z tego właśnie powodu pozostaje ona bez wpływu na ocenę wiarygodności tych zeznań. Natomiast nawiązując do fragmentu zeznań R. C. (k.1616), który autor apelacji cytuje w ramach zarzutu opisanego w punkcie 2 c, a mianowicie „pamiętam, że tam za drugim razem był jakiś problem z tym, że K. nie mógł nawiązać kontaktu z Ż. coś nie mogli się spotkać”, najpierw należy zwrócić uwagę skarżącemu, iż wbrew jego sugestii, we fragmencie tym, w żadnym jego miejscu nie ma mowy o kontakcie telefonicznym, lecz mowa jest o kontakcie, w ogólnym tego słowa znaczeniu. A zatem, ani z tej, ani z dalszej cytowanej przez skarżącego części wypowiedzi R. C., a mianowicie „ja przekazałem wówczas numer do Ż., który miałem od R. G. (1)” nie wynika, by R. C. i K. M. kontaktowali się telefonicznie z Y. C.. W świetle cytowanych zeznań R. C., oczywiście nie można wykluczyć, że w sytuacji, w której wystąpiły komplikacje w bezpośrednim spotkaniu się z Y. C. po jego przyjeździe do Hiszpanii, K. M. nawiązał z nim kontakt telefoniczny, aczkolwiek nie zmienia to faktu, że osobą, która utrzymywała stały kontakt telefoniczny z Y. C. i tą drogą komunikacji instruowała go o czasie, miejscu i sposobie realizacji poszczególnych czynności sprawczych, był nie kto inny, jak wyłącznie R. G. (1). Na marginesie tych uwag, niejako dla porządku trzeba przypomnieć, że okoliczność wynikającą z zeznań R. C., iż R. G. (1) przekazał mu numer telefonu, którym posługiwał się Y. C., w trakcie rozprawy w dniu 15 czerwca 2020 r. (k.2101verte) potwierdził sam R. G. (1). Jeśli zaś chodzi o kolejny cytowany przez apelującego fragment zeznań (wyjaśnień) R. C., to jest ten, który stanowi podstawę zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 2 d, już w tym miejscu stwierdzić należy, iż swego rodzaju nieporozumieniem jest formułowanie tezy o rzekomej nieprawdziwości tych zeznań, w sytuacji gdy ich autor, przyznając, że to właśnie on i K. M. prowadzili odsłuchaną w trakcie przesłuchania rozmowę telefoniczną, jednocześnie oznajmił, iż nie pamięta, czy poza zarejestrowanymi na siebie kartami sim, korzystał jeszcze z jakichś innych. Tego rodzaju wytłumaczenie rozbieżności występujących w zakresie numerów telefonów, które jako ich abonentowi były przypisane R. C. oraz numerów, które wymieniony używał w ramach rozmów objętych kontrolą operacyjną, w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jest bowiem jak najbardziej racjonalne. W tym miejscu, koniecznym staje się zwrócenie uwagi na to, że ta sama kwestia, tyle tylko, że w odniesieniu do numerów telefonów, którymi posługiwał się R. G. (1) była również i przedmiotem jego wyjaśnień. Te jednak w analizowanej materii, a na marginesie także i w innych kwestiach, w odróżnieniu od wyjaśnień R. C., są wręcz naiwne. R. G. (1) stwierdził bowiem, iż nie wie jak to się stało, że numer telefonu, z którego prowadził utrwalone operacyjnie rozmowy jest inny niż ten, którym się posługiwał (k.1604). Dodał także, równie naiwnie, że funkcjonariusz Straży Granicznej wyjaśnił mu, że „(…) mogło być tak, że jak była rozmowa zagraniczna, to pomimo, że kontaktowałem się ze swojego telefonu, to wyświetlał się jakiś inny.” (k.1604). Ustosunkowując się do zarzutu, o którym mowa w punkcie 3 apelacji, w pierwszej kolejności wypada zaakcentować, że intencją jej autora jest doprowadzenie do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec R. G. (1) nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>. Uwypuklenie tego jest natomiast konieczne, ponieważ podążając tokiem rozumowania skarżącego, którego egzemplifikacją jest, między innymi, omawiany w tym miejscu zarzut, należałoby, niejako automatycznie, przyjąć, że wyjaśnienia R. G. (1) są niewiarygodne. Trudno jednak o inną w tym zakresie konstatację, skoro zdaniem autora apelacji, taka postawa procesowa sprawcy przestępstwa jakiej wymaga przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, sama przez się, dyskwalifikuje wartość poznawczą i w konsekwencji wiarygodność wyjaśnień tegoż sprawcy. Innymi więc słowy, na kanwie wspomnianego zarzutu objawia się niekonsekwencja w argumentacji przedstawionej przez skarżącego. Z jednej strony stwierdza ona bowiem, że zeznania (wyjaśnienia) R. C. są niewiarygodne, między innymi z tego powodu, że wymieniony zmierzał do skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, a co za tym idzie mógł mieć interes w obciążaniu R. G. (1). Natomiast z drugiej strony, apelujący stara się przekonać w apelacji, że wyjaśnienia R. G. (1) są autentyczne, a czyni to wyłącznie po to, by ostatecznie zastosować wobec oskarżonego wspomnianą instytucję. A zatem, już choćby tego rodzaju dychotomiczne stanowisko, czy też inaczej, dychotomiczne zapatrywania skarżącego na analizowaną kwestię, nie tylko że pozwalają, ale wręcz nakazują przyjąć, że omawiany zarzut posiada charakter instrumentalny, a taka jego specyfika powoduje, że jest on bezzasadny. Na marginesie tej konstatacji, a dla wyczerpania omawianej w tym miejscu tematyki, wypada jedynie przypomnieć, że taka postawa procesowa sprawcy przestępstwa o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, jest elementem, który świadczy, a przynajmniej powinien świadczyć, o prawdziwości jego wyjaśnień, a nie elementem, który poddawałby w wątpliwość autentyczność tych wyjaśnień. Kolejne wyspecyfikowane w apelacji zarzuty, to jest te przedstawione w punktach 4, 5 i 6, wymagają łącznego omówienia, a to dlatego, że w ramach tych zarzutów, apelujący nawiązuje do, ogólnie rzecz ujmując, postawy procesowej R. G. (1) oraz treści złożonych przez niego wyjaśnień. Analizując te kwestie, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w toku postępowania przygotowawczego przeprowadzonego w niniejszej sprawie R. G. (1) był przesłuchiwany dziewięciokrotnie. W trakcie czterech pierwszych przesłuchań, które to odbyły się w dniach 17 czerwca 2019 r. (k.968-969 i k.981-983), 30 sierpnia 2019 r. (k.1233-1234) i 14 listopada 2019 r. (k.1401), R. G. (1) nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu wówczas jednego czynu i odmawiał składania wyjaśnień. Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu 26 listopada 2019 r. (k.1554-1561), R. G. (1) zmienił swoje wcześniejsze stanowisko i złożył wyjaśnienia. Złożył je również podczas przesłuchania w dniu 23 grudnia 2019 r. (k.1602-1606), a następnie w trakcie konfrontacji z R. C. (k.1771-1773) i Y. C. (k.1775-1777), przy czym wyjaśnienia, które oskarżony złożył w czasie tych konfrontacji ograniczają się do oświadczeń wymienionego dotyczących tego, czy złożył odczytane mu wyjaśnienia i czy są one autentyczne, czy nie. Natomiast będąc przesłuchiwanym po raz ostatni w postępowaniu przygotowawczym, a więc w dniu 16 sierpnia 2020 r. (k.1885-1886), R. G. (1) odmówił składania wyjaśnień. A zatem, swego rodzaju cezurą czasową dla rozważań i ustaleń, czy oskarżony ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia, jest 26 listopada 2019 r., a więc data przesłuchania R. G. (1), podczas to którego zmienił on wcześniej prezentowaną postawę procesową i złożył wyjaśnienia. Odpowiadając zaś na pytanie, czy w trakcie wspomnianego przesłuchania oskarżony w istocie ujawnił te elementy, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, najpierw trzeba sformułować odpowiedzi na inne pytania, a mianowicie, czy organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w dniu 26 listopada 2019 r., posiadał informacje na temat okoliczności przestępstw, które były przedmiotem tego postępowania oraz na temat osób uczestniczących w popełnieniu tych przestępstw, a jeżeli tak, to czy R. G. (1), składając wyjaśnienia w dniu 26 listopada 2019 r., miał świadomość tego, że organ prowadzący postępowanie przygotowawcze dysponuje wspomnianymi informacjami. Analizując tę materię, w pierwszej kolejności należy zaś zauważyć, że w dniu 12 sierpnia 2019 r. prokurator prowadzący śledztwo wydał postanowienie o wydaniu Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego, celem ustalenia i uzyskania od strony niemieckiej danych osobowych abonentów konkretnych numerów telefonów (k.1182). W tym samym dniu prokurator wydał również drugie takie samo postanowienie, tyle tylko, że adresatem wskazanego w nim Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego były władze hiszpańskie (k.1235). Z uzasadnień obu tych postanowień wynika, że postępowanie przygotowawcze prowadzone jest przeciwko K. M., a także przeciwko K. S., R. P. i P. K.. Zaakcentować jednocześnie należy, że zarówno R. G. (1), jak i jego obrońca zostali poinformowani przez prokuratora o wydaniu wyżej wymienionych postanowień i zwróceniu się na ich podstawie o udzielenie pomocy prawnej przez władze niemieckie i hiszpańskie (k.1186, k.1187, k.1239, k.1240). W dalszej kolejności trzeba podkreślić, że w trakcie przesłuchania R. G. (1) w dniu 30 sierpnia 2019 r. (k.1233-1234) przeprowadzający tę czynność funkcjonariusz Straży Granicznej, odtwarzał oskarżonemu jego rozmowy telefoniczne utrwalone podczas kontroli operacyjnej. Wreszcie trzeba zauważyć, że z uzasadnienia wniosku prokuratora z dnia 31 października 2019 r. o przedłużenie tymczasowego aresztowania stosowanego wobec R. G. (1) (k.1620-1624), jednoznacznie wynika, iż wiedza prokuratora na temat okoliczności przestępstwa oraz osób uczestniczących w jego popełnieniu nie ograniczała się jedynie do tego, które jest opisane w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, lecz obejmowała ona również okoliczności tego przestępstwa, które określone jest w punkcie II tej samej części wyroku. Uwypuklić należy także i to, że w związku z kolejnymi wnioskami o przedłużenie tymczasowego aresztowania oskarżonego, na podstawie zarządzeń prokuratora z dnia 30 sierpnia 2019 r. (k.1245) i 31 października 2019 r. (k.1344), zarówno R. G. (1), jak i jego obrońcy, co prawda w ograniczonym zakresie, aczkolwiek mimo wszystko, były udostępniane akta prowadzonego śledztwa. Na kanwie tego spostrzeżenia trzeba natomiast podkreślić, a wynika to z treści drugiego z wymienionych zarządzeń, że oskarżonemu i jego obrońcy udostępniono, między innymi, odpowiedź jaką na wystąpienie prokuratora udzieliły w ramach pomocy prawnej władze hiszpańskie. A zatem, w świetle zaprezentowanych uwarunkowań nie ulega wątpliwości, że w dniu 26 listopada 2019 r., prokurator posiadał informacje, nie tylko na temat okoliczności wówczas zarzucanego oskarżonemu przestępstwa (czyn opisany w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku), ale i również na temat drugiego z czynów dokonanych przez oskarżonego, którego to popełnienie zostało mu zarzucone w dniu 16 kwietnia 2020 r. (k.1884) (czyn opisany w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku). Uwarunkowania, o których mowa nie pozostawiają wątpliwości również co do tego, że R. G. (1) miał, bo musiał mieć świadomość tego, że organ prowadzący postępowanie dysponuje wspomnianymi informacji. Co prawda oczywistym jest, że owa świadomość oskarżonego była przedmiotowo ograniczona, aczkolwiek wiedząc chociażby o tym, że prokurator wystąpił z Europejskim Nakazem Dochodzeniowym do władz niemieckich i hiszpańskich, R. G. (1) mógł się zorientować, że prowadzone postępowanie przygotowawcze jest ukierunkowane na ustalenie okoliczności tego przestępstwa, którego popełnienie zostało mu zarzucone w dniu 16 kwietnia 2020 r. W tej sytuacji nie sposób więc przyjąć, że w czasie przesłuchania w dniu 26 listopada 2019 r. oskarżony ujawnił w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, okoliczności przestępstwa opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku. Formułując tę konkluzję należy jednocześnie zaakcentować, że w trakcie wspomnianego przesłuchania R. G. (1) w ogóle nie wspomniał o okolicznościach drugiego z zarzuconych mu a następnie przypisanych przestępstw, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że Y. C. dwukrotnie wyjeżdżał do Hiszpanii. Dopiero w trakcie przesłuchania w dniu 23 grudnia 2019 r. (k.1602-1606) oznajmił, że domyśla się, iż podczas pierwszego kursu do Hiszpanii Y. C. również przemycił narkotyki, i że zostały one wyładowane na terenie Niemiec. Poprzez te uwagi nawiązujące do treści wyjaśnień R. G. (1), w tym miejscu, należy więc przejść do ich zawartości, co stanowi zagadnienie wymagające odrębnego omówienia. Otóż lektura tych wyjaśnień prowadzi do takiego wniosku jaki sformułował Sąd Okręgowy, a mianowicie, że oskarżony tak kształtował treść owych wyjaśnień, by stworzyć wrażenie, że jego udział w realizacji przestępstwa opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, był co najwyżej minimalny, zaś w przypadku przestępstwa określonego w punkcie II tej samej części wyroku, jedynie domyślał się, że przestępstwo to zmaterializowało się przy udziale R. C. i Y. C.. Tymczasem, zeznania (wyjaśnienia) R. C. oraz korespondujące z nimi informacje uzyskane w ramach kontroli operacyjnej nie pozostawiają żadnych, nawet najmniejszych wątpliwości, że R. G. (1), w sposób ustalony przez Sąd pierwszej instancji, uczestniczył w popełnieniu przypisanych mu przestępstw. Przyznanie zaś przez Sąd Okręgowy waloru wiarygodności zeznaniom (wyjaśnieniom) R. C. było postąpieniem jak najbardziej zasadnym, a to dlatego, że zeznania te, w odróżnieniu od wyjaśnień R. G. (1), są konsekwentne i wyczerpujące, a przy tym, jak wspomniano to wcześniej, ich treść przystaje do informacji uzyskanych w czasie kontroli operacyjnej. Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić zatem należy, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wyjaśnień R. G. (1) oraz zeznań R. C. jest bezbłędna. Natomiast nawiązując do wyjaśnień oskarżonego, trzeba z całą mocą zaakcentować, że ani ich treść, ani moment zwerbalizowania tych wyjaśnień przez R. G. (1), w żadnym razie nie materializują sytuacji przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>. Dla wyczerpania tematyki, którą w ramach zarzutów przedstawionych w punktach 5 i 6 porusza apelujący, wymagającym jest jeszcze udzielenie odpowiedzi na pytanie, bo to właśnie do niego sprowadzają się uwagi zaprezentowane w tym zakresie przez skarżącego, w jakim stosunku wobec siebie pozostają, obowiązek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a> oraz uprawnienie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 74;art. 74 § 1)">art. 74 § 1 kpk</a>. Udzielając odpowiedzi na tak sformułowane pytanie, najpierw trzeba przypomnieć, że „ujawnienie” w rozumieniu pierwszego z wymienionych przepisów oznacza przekazanie takich informacji, które według wiedzy informującego nie były znane dotychczas organowi powołanemu do ścigania przestępstw (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., II KK 113/02, OSP 2003, z. 12, poz. 163, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r., I KZP 24/04, LEX nr 125547). Dalej należy podkreślić, że dla zmaterializowania się sytuacji przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, sprawca przestępstwa obowiązany jest ponadto przedstawić wszystkie znane mu istotne okoliczności sprawy, zaś informacje ich dotyczące nie mogą być przez sprawcę dozowane poprzez podawanie w trakcie kolejnych przesłuchań nowych istotnych informacji, zwłaszcza w miarę jak sprawca uświadamia sobie, że informacje te są już znane organowi prowadzącemu postępowanie (vide: na przykład wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2002 r., II KKN 296/01, LEX nr 55540; Z. Ćwiąkalski (w:) Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz, Zakamycze 2004 r., s. 297-298). Dodać też trzeba, że raz podane informacje nie mogą też być odwoływane, zwłaszcza wtedy, gdy w toku postępowania sprawca uświadamia sobie, że udowodnienie mu sprawstwa w zakresie niektórych okoliczności może nie być możliwe lub będzie bardzo utrudnione, a zmiana wyjaśnień w jego mniemaniu będzie dla niego korzystna (vide: na przykład wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2006 r., II AKa 289/06, LEX nr 203385). Natomiast przechodząc już w sposób bezpośredni do zagadnienia, które jest przedmiotem wskazanego wcześniej pytania, należy w całej rozciągłości podzielić pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu ostatniego z wymienionych judykatów, to jest w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2006 r., II AKa 289/06, LEX nr 203385 i w konsekwencji wypada jedynie powtórzyć za tym Sądem, że rzeczywistą intencją ustawodawczą zapisaną w normie prawnej odzwierciedlonej w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, jest „(…) celowość premiowania tego, kto zrozumiał nieprawość swojego postępowania i z całą otwartością przyznając ją przed organem ścigania, ujawnił wszystkie jemu znane okoliczności, umożliwiając w ten sposób usunięcie stanu bezprawia. Ustawodawca wyłączył wszakże spod tego dobrodziejstwa tych, którzy organ procesowy traktują instrumentalnie, podobnie jak prawo, z zamysłem jedynie wykorzystania jego instytucji dla uniknięcia lub umniejszenia grożącej im odpowiedzialności karnej. Dla uniknięcia ewentualnego nieporozumienia raz jeszcze warto podkreślić, że oskarżony może bronić się wszelkimi prawnie niezakazanymi metodami i sposobami, wykorzystując w tym celu znane mu fakty (ich treściowe przedstawienie lub ukrycie, a nawet zafałszowanie), jak też przepisy prawa, w tym poprzez ich interpretację dla siebie korzystną, i w tym zakresie chronią go dyrektywy zasad prawa do obrony oraz nemo se ipsum accusare tenetur. Wtedy jednak, gdy oczekuje dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>, musi bezwarunkowo spełnić te wymogi, które wprost w tym przepisie zostały zapisane i nie może ani ukryć niektórych znanych mu okoliczności o istotnym charakterze, dozować podawanych informacji, uzależniać ich treści od oceny własnej sytuacji procesowej, ani też ich odwoływać.” W podsumowaniu zaprezentowanych uwag stwierdzić zatem należy, że w przypadku rozstrzygnięcia dotyczącego R. G. (1), wbrew sugestii jego obrońcy, w żadnym razie nie doszło do naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 74)">art. 74 kpk</a>. Jeśli zaś chodzi o przedstawione w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych (zarzuty opisane w punktach 7, 8, 9, 10, 11, 12 apelacji), to niewątpliwie rację ma Sąd Okręgowy stwierdzając, że oskarżony był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych. Trudno jednak o inną w tym zakresie konstatację, skoro to nie kto inny, lecz właśnie oskarżony był osobą, która udostępniała środek transportu narkotyków i koordynowała ich przewóz, utrzymując stały kontakt telefoniczny z kierowcą pojazdu, współoskarżonym Y. C. oraz R. C.. Natomiast nawiązując do uwag skarżącego, które ten formułuje w ramach zarzutów wyspecyfikowanych w punktach 9 i 10, oczywiście należy przyznać mu rację, że żaden z dowodów uzyskanych przez Sąd Okręgowy nie wskazuje, by R. G. (1) utrzymywał kontakt z dostawcami i odbiorcami narkotyków. Uwypuklając to, należy jednak zwrócić uwagę skarżącemu, że w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd meriti nie poczynił ustalenia, do którego to odwołuje się apelujący, a mianowicie, że „(…) R. G. (1) kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków.” Co więcej, w pisemnych motywach kwestionowanego orzeczenia nie sposób doszukać się tych jego fragmentów, które w zarzutach opisanych w punktach 9 oraz 10 a i w punkcie 11 również, cytuje obrońca oskarżonego. W tej sytuacji można się więc jedynie domyślać, że w analizowanym zakresie skarżącemu chodzi, de facto, o to ustalenie, które zostało odzwierciedlone na stronie 1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a które to sprowadza się do takiego to oto stwierdzenia: „kontakt z Ż. miał odbywać się za pośrednictwem R. G. (1). Y. C. miał być tylko przewoźnikiem narkotyków. R. C. kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków.” A zatem, Sąd pierwszej instancji ustalił, że to R. C. a nie R. G. (1) kontaktował się z dostawcami i odbiorcami narkotyków. Tego rodzaju ustalenie w konsekwencji więc powoduje, że zarzuty określone w punktach 9 i 10 są bezzasadne w stopniu oczywistym. Taki sam charakter posiada również zarzut opisany w punkcie 11, a o tym przekonują chociażby wyjaśnienia R. G. (1), które ten zwerbalizował w postępowaniu jurysdykcyjnym (k.2101verte). Z wyjaśnień tych wynika przecież, że udostępnił on numer telefonu Y. C. R. C., a ten, jak dowodzą to jego zeznania, przekazał ten numer K. M.. W tej sytuacji zrozumiałym jest więc, że takie osoby jak K. B., a więc osoby, które zajmowały się dostarczaniem narkotyków, mogły mieć i miały kontakt, w tym telefoniczny, z Y. C., co absolutnie nie zmienia faktu i pozostaje bez wpływu na ustalenie, że to oskarżony poprzez kontakt telefoniczny z R. C. i Y. C. koordynował transport narkotyków. A zatem, pomiędzy tymi ustaleniami nie występuje sugerowana przez skarżącego sprzeczność. Ustosunkowując się do zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 12, już w tym miejscu stwierdzić należy, że jest on nie tylko bezzasadny, ale co więcej, jawi się jako nieco naiwny. Autor apelacji wskazuje bowiem, że koło, które na polecenie R. G. (1) zakupił w K. Y. C., zważywszy na jego rozmiary oraz fakturę zakupu (k.102), było kołem zapasowym do ciągnika a nie do naczepy. Tymczasem przemyt narkotyków dokonywany był w kole zapasowym naczepy. Czyniąc te uwagi, skarżący pomija jednak to, że z zeznań M. B., pracownika firmy, w której Y. C. zakupił koło wraz z oponą (k.946-949), wynika, iż usługa wyszczególniona w fakturze, do której to odwołuje się apelujący, polegała między innymi, na złożeniu całego koła zapasowego i założeniu go w naczepie. Skarżący zbywa milczeniem również i to, że na oponie koła, w której w dniu 3 grudnia 2018 r. ujawniono narkotyki, znajdował się napis „złom”, a także pomija inną okoliczność, która wynika z zeznań M. B., a mianowicie, że koła z takim właśnie napisem można zakupić w firmie, w której jest zatrudniony. Czyniąc te uwagi, należy jednocześnie przypomnieć, że firma, w której oskarżony pracował, a de facto, którą kierował, zajmowała się profesjonalnie międzynarodowym transportem towarów. W tej sytuacji, mając w polu widzenia zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, nie sposób sobie wyobrazić, by przewoźnik, który wykonuje usługi transportowe na trasach międzynarodowych, decydował się świadczyć je samochodem wyposażonym w niepełnowartościowe koło zapasowe, a konkretnie rzecz ujmując, w koło, które wcześniej było już zezłomowane. Jeśli na tle tej konstatacji oraz powyżej zaprezentowanych uwag uwzględni się to, że przemycane narkotyki umieszczane były w oponie koła, to nie ulega wątpliwości, że właśnie do tego celu miało służyć i służyło koło, które na polecenie R. G. (1) zakupił Y. C.. W podsumowaniu przedstawionych rozważań stwierdzić zatem należy, że zarówno ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy, jak i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne są bezbłędne. Prawidłowa jest również kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonemu, zaś wymierzone mu kary jednostkowe oraz kary łączne, absolutnie nie rażą niewspółmierną surowością. Przeciwnie, są one sprawiedliwe i wyważone, a taki ich charakter jest egzemplifikacją tego, że przy kształtowaniu tych kar, Sąd pierwszej instancji uwzględnił i trafnie ocenił, wszystkie, a więc zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe okoliczności czynów przypisanych R. G. (1). Innymi słowy, brak jest jakichkolwiek podstaw do modyfikacji wymiaru kar orzeczonych wobec oskarżonego. Wyrażając ten pogląd stwierdzić jednocześnie należy, że w analizowanym przypadku nie materializują się nie tylko przesłanki do zastosowania względem R. G. (1) nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, ale również i tego nadzwyczajnego złagodzenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a>. Wbrew sugestii apelującego, ani postawa procesowa oskarżonego, ani elementy charakteryzujące jego sytuację życiową oraz dokonane przez niego przestępstwa, nie należą do kategorii wyjątkowych, a więc takich, których istnienie powoduje, że nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> O zmianę zaskarżonego wyroku. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek jest niezasadny z powodów zaprezentowanych powyżej. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.2. </td> <td colspan="12"> obraza przepisów postępowania, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, mająca wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolną i wybiórczą, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz zasadami doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w szczególności treści rozmów zabezpieczonych w toku kontroli operacyjnych, zeznań R. C. i poczynienie na ich podstawie sprzecznych z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ustaleń, że w sprawie brak jest dowodów, iż R. G. (1) miał świadomość działania w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było m.in. popełnianie przestępstw związanych z wewnątrzwspólnotowym nabyciem, przewozem, wprowadzaniem do obrotu i uczestnictwem w obrocie znacznej ilości narkotyków: środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste - marihuany, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem R. G. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia i wyeliminowaniem z opisu czynów zarzuconych podejrzanemu w pkt II i III aktu oskarżenia okoliczności ich popełnienia w ramach działania zorganizowanej grupy przestępczej. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zarzut sformułowany w apelacji prokuratora jest niezasadny, a przytaczanie powodów, które zadecydowały o takiej jego ocenie jest zbędne, z uwagi na przedstawiony wcześniej zakres wniosku prokuratora o sporządzenie niniejszego uzasadnienia. Jeśli zaś chodzi o wskazane w tym wniosku rozstrzygnięcie o karze wymierzonej R. G. (1), to należy jedynie odwołać się do uwag przedstawionych przy okazji omawiania apelacji obrońcy R. G. (1) i na ich podstawie powtórzyć, że kary orzeczone wobec oskarżonego, zarówno jednostkowe, jak i łączne, są sprawiedliwe i wyważone. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> O uchylenie zaskarżonego wyroku w części uniewinniającej R. G. (1) od popełnienia czynu stypizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a> i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zarzut niezasadny z powodów, których przytaczanie, z uwagi na wspomniane wcześniej uwarunkowania, stało się zbędne. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie R. G. (1) oraz o wymierzonych mu karach pozbawienia wolności i grzywny. </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Wyrok został utrzymany w mocy z powodów, o których mowa powyżej. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> II. </td> <td colspan="18"> O wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 kpk</a>, zaś o opłacie należnej za to postępowanie między innymi od R. G. (1), w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 5;art. 3;art. 3 ust. 1;art. 8)">art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.). </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> SSA Andrzej Wiśniewski SSA Piotr Brodniak SSA Małgorzata Jankowska </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Obrońca R. G. (1) </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Brak rozstrzygnięcia o nadzwyczajnym złagodzeniu kary pozbawienia wolności przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.12. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 2 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Prokurator </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Uniewinnienie R. G. (1) od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>. </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☐ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table>