II W 61/21

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. II W 61/21</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 14 października 2021 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Golubiu - Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Przewodniczący: sędzia Karolina Głazińska-Izdebska</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Romanowska</em> </strong> </p> <p>w obecności oskarżyciela - funkcjonariusza Policji <span class="anon-block">P. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 14 października 2021 roku</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. R. (1)</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że: </strong> </p> <p>w okresie od 15 października 2020 roku do dnia 07 stycznia 2021 roku w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> złośliwie niepokoił <span class="anon-block">K. Z.</span> poprzez notoryczne plucie na wycieraczkę przed drzwiami</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o wykroczenie z art. 107 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->ORZEKA</strong> </p> <p>1.  Uznaje obwinionego <span class="anon-block">A. R. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 107 kw i za to na mocy art. 107 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 100 (sto) złotych;</p> <p>2.  zwalnia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty, zaś wydatkami w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->II W 61/21</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Komendant Powiatowy Policji w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">(...)</span> wniósł o ukaranie <span class="anon-block">A. R. (1)</span>, jako obwinionego o to, że w okresie od 15 października 2020r. do 07 stycznia 2021 r. w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> złośliwie niepokoił <span class="anon-block">K. Z.</span> poprzez notoryczne plucie na wycieraczkę przed drzwiami tj. za popełnienie wykroczenia z art. 107 kw.</p> <p>Zarówno obwiniony <span class="anon-block">A. R. (1)</span>, jak i pokrzywdzona <span class="anon-block">K. Z.</span> mieszkają w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Obwiniony jest właścicielem dwóch <span class="anon-block">mieszkań o numerach (...)</span>, natomiast pokrzywdzona zajmuje lokal <span class="anon-block">mieszkalny o nr (...)</span>. <span class="anon-block">K. Z.</span> mieszka zatem pomiędzy dwoma lokalami należącymi do obwinionego. Konflikt sąsiedzki datuje się już od kilkunastu lat, część sporów znajdowała swój finał w postępowaniach sądowych. Od 15 października 2020 roku do 7 stycznia 2021 roku <span class="anon-block">A. R. (1)</span> notorycznie pluł pod drzwiami mieszkania <span class="anon-block">K. Z.</span>, niekiedy kilka razy dziennie. Do jednej z takich sytuacji doszło 7 stycznia 2021 roku. Wówczas to <span class="anon-block">K. Z.</span> obserwowała przez wizjer klatkę schodową. W pewnym momencie zobaczyła jak <span class="anon-block">A. R. (1)</span> wychodził z mieszkania z psem. Gdy wracał z powrotem do mieszkania zobaczyła jak stanął pod jej drzwiami, odchrząknął i napluł przy jej wycieraczce. <span class="anon-block">O.</span> wówczas drzwi od mieszkania i zaczęła na niego krzyczeć. Obwiniony zaprzeczył wówczas, aby dokonał tego czynu.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania <span class="anon-block">K. Z.</span>- k. 29 akt, zeznania <span class="anon-block">A. R. (2)</span> – k. 30, dokumentacja fotograficzna – k. 26</em> </p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">A. R. (1)</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu Złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że nigdy nie pluł pod drzwi pokrzywdzonej, ani nigdy też nie widział aby było tam naplute. Potwierdził natomiast okoliczność istnienia konfliktu sąsiedzkiego, trwającego już od kilkunastu lat (wyjaśnienia obwinionego k. 8, 28 akt).</p> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnianiom obwinionego, uznając je za linię obrony, ukierunkowaną wyłącznie na unikniecie odpowiedzialności karnej. Wyjaśnieniom tym przeczą zeznania pokrzywdzonej, które sąd uznał za w pełni wiarygodne, oraz zdjęcia przedłożone przez pokrzywdzoną, załączone do akt sprawy. Dają one wyobrażenie zarówno natarczywości zachowania obwinionego, złośliwości, jak i jego złej woli.</p> <p>Jak wynika z relacji pokrzywdzonej, przez dłuższy okres podejrzewała ona obwinionego o to, że pluje pod jej drzwiami. Kilkakrotnie widziała zabrudzenia zaraz po tym jak słyszała, że obwiniony przechodzi z jednego ze swoich mieszkań do drugiego. Pokrzywdzona szczegółowo zrelacjonowała sytuację, w której „przyłapała na gorącym uczynku” obwinionego, widząc przez wizjer w drzwiach jak obwiniony pluje pod jej drzwiami. Pokrzywdzona wskazała również, że wówczas małżonka obwinionego przyznała, „że znów to zrobił”.</p> <p>Linię obrony i twierdzenia obwinionego wsparła jego żona <span class="anon-block">A. R. (2)</span>. Zaprzeczyła zachowaniom obwinionego opisanym w przedstawionym zarzucie. Zeznania świadka <span class="anon-block">A. R. (2)</span> wskazywały, że ona nigdy nie widziała aby jej mąż pluł na wycieraczkę pokrzywdzonej. Wskazał świadek, że asekuruje małżonka jak ten wychodzi z domu z uwagi na jego stan zdrowia. Jednocześnie świadek podał, że pomimo otwartych drzwi od mieszkania nie widzi przez cały czas męża, gdyż drzwi są we wnęce. Żona obwinionego zaprzeczyła aby powiedziała „że znów to zrobił”. Zdaniem Sądu, zeznania te, poza potwierdzeniem okoliczności niekwestionowanej, że między stronami istnieje konflikt, nie są w pełni obiektywne i co do zasady sąd odmówił im wiarygodności. Są to zeznania osoby najbliżej dla obwinionego. Niemniej jednak świadek potwierdziła, że doszło do zdarzenia w dniu 7 stycznia 2021 roku, wskazując -co istotne - że nie mogła tego dnia widzieć wszystkiego co się dzieje na korytarzu, gdyż jej drzwi są we wnęce.</p> <p>Reasumując, zdaniem Sądu, powyższe ustalenia w sprawie dają podstawę do uznania obwinionego <span class="anon-block">A. R. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 107 kw.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 107 kw karze podlega ten, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi. Strona podmiotowa wykroczenia określonego w art. 107 kw polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego - działanie sprawcy jest ukierunkowane na dokuczenie innej osobie i charakteryzuje się "złośliwością”. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 listopada 2015r. wskazał, że „niewątpliwie na wyczerpanie znamion popełnienia wykroczenia z art. 107 kw składa się zachowanie, które ma w celu dokuczenia innej osobie realizowane poprzez złośliwie jej niepokojenie, w szczególności złośliwie wprowadzenie jej w błąd (II KK 215/15). Konstrukcja przepisu art. 107 kw, realizację tego wykroczenia uzależnia od złośliwego niepokojenia, a więc zachowania już ze swej istoty powtarzalnego, ukierunkowanego właśnie na nękanie osoby pokrzywdzonej.</p> <p>Zestawienie znamion wykroczenia art. 107 kw. z treścią przyjętego opisu zachowania obwinionego wskazuje, że jego czyn wypełnia wszystkie znamiona określone w tym przepisie. Obwiniony działał umyślnie, jego zachowanie było nacechowane złą wolą i chęcią dokuczenia pokrzywdzonej. Działał na przestrzeni kilku miesięcy, jego działanie było uciążliwe dla pokrzywdzonej.</p> <p>W świetle powyższego sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i wymierzył mu karę 100 zł tytułem grzywny. Do okoliczności obciążających sąd zaliczył wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, upór, czas trwania zachowań obwinionego, ich dokuczliwość i nasilenie złej woli. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu obwinionego szczególnych okoliczności łagodzących, poza niekaralnością. Tak orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego i odpowiada wymogom kary w zakresie prewencyjno-wychowawczego oddziaływania, a jednocześnie nie narusza zakazu <em> <!-- -->reformationis in peius.</em> </p> <p>W oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> sąd obciążył kosztami postępowania Skarb Państwa.</p> </div>