I SA/Wr 1385/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA – Dagmara Dominik po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2007 r. sprawy ze skargi E. L.-G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2000 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w skardze na oznaczoną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. złożyła jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten zawarto w samej skardze wskazując na fakt, że wysokość wyliczonego zobowiązania podatkowego łącznie z trzech decyzji przekracza kwotę 184 tysięcy złotych, ewentualna egzekucja z majątku skarżącej, naraziłaby ją na niepowetowane straty i mogłaby doprowadzić do upadłości. W piśmie z dnia [...] r. uzupełniono ww. wniosek wskazując, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest możliwością wyrządzenia stronie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że majątek skarżącej składa się z nieruchomości (budynków i gruntów), wykorzystywanych do prowadzonej działalności lub przygotowywanych (remontowanych) w celu prowadzenia takowej działalności. Nie jest więc możliwe wykonanie zaskarżonych decyzji bez wyprzedaży tego majątku, co w konsekwencji musi przynieść stratę z tytułu pośpiechu w sprzedaży i zaprzepaszczenie możliwości rozwojowych firmy. Tego rodzaju decyzje muszą skutkować nieodwracalnością i niebezpieczeństwem znacznej szkody dla strony skarżącej. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż strona skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z prośbą o rozłożenie na raty wynikającej w przedmiotowych decyzji zaległości podatkowej na raty umożliwiające realizacje zobowiązania w przypadku niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych regulacji wynika, iż zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, iż okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawczyni. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 opubl. W komentarzu J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Lexis Nexis s. 188). Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.