II W 143/21

<p>Sygn. akt IIW 143/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej ustalono, co następuje:</p> <p> <span class="anon-block">W. K.</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> są małżeństwem od <span class="anon-block">(...)</span>. W roku <span class="anon-block">(...)</span>nabyli wspólnie nieruchomość położoną w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, gdzie wspólnie zamieszkali. Od 2003r dom ten jest opuszczony, nikt tam nie przebywa. <span class="anon-block">E. K.</span> wyprowadziła się do <span class="anon-block">M.</span>, gdzie mieszka do dziś. Od 2018r żona nie ma żadnego kontaktu z mężem, który najprawdopodobniej mieszka w okolicy <span class="anon-block">T.</span>. <span class="anon-block">W. K.</span> w przeszłości prowadził działalność gospodarczą i zaciągnął kredyt w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w <span class="anon-block">W.</span>, którego nie spłacił. Wobec małżonków <span class="anon-block">K.</span> prowadzona jest egzekucja – w sprawie o sygn. akt Km 1242/21. Wyrok zaoczny zasądzający należność w kwocie 2.264.494,17zł na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w <span class="anon-block">W.</span> zapadł dnia 22 września 2003r w Sądzie Okręgowym w Olsztynie sygn. akt IC 359/03.</p> <p>W okresie od 2014r do 2020r właściciele nieruchomości położonej w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> uporczywie nie wpłacali na rachunek Urzędu Miasta w <span class="anon-block">G.</span> podatku od nieruchomości.</p> <p>Powyższy san faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zawiadomienia k. 1, decyzje w sprawie podatku od nieruchomości wraz z dowodami doręczeń k. 2 – 22, 28, 29, zestawienie zaległości k. 22, 27, wyjaśnień oskarżonej k. 159v oraz akt Km 1242/21.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">W. K.</span> nie został przesłuchany w sprawie, wobec niego prowadzono postępowanie w stosunku do nieobecnego. W toku postępowania ustalono, iż w 2016r wydano mu paszport, ale nie ustalono jego miejsca pobytu.</p> <p>Oskarżona <span class="anon-block">E. K.</span> przyznała się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz złożyła wyjaśnienia przedstawiając swoją sytuację majątkową i zdrowotną.</p> <p>Sąd dał wiarę wyjaśnieniom ponieważ w istocie przedstawiają jedynie jej sytuację finansową, zdrowotną oraz przyczyny nieuiszczenia podatków. Pozostałe dowody potwierdzają stan zadłużenia oskarżonych oraz to, iż nie uiszczali należnych świadczeń w terminie. Podkreślić należy, iż wysokość należnych rat nie była znaczna około 270zł, ostatnie 348zł, płatne co kwartał.</p> <p>Odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 57;art. 57 § 1)">art. 57§1 kks</a> ponosi podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku. W ocenie Sądu uporczywość w niepłaceniu podatku oznacza powstanie stanu niezgodnego z prawem trwającego pewien czas, chodzi o czyn o charakterze trwałym. „Uporczywość” oznacza sytuację, gdy osoba mająca obiektywną możliwość wykonania zobowiązania podatkowego nie wykonuje go, wykazując przy tym złą wolę, wyrażoną wprost albo przez sam fakt niepłacenia w terminie podatku przez dłuższy okres. Sam fakt niewykonywania tego obowiązku nie jest równoznaczny z uchylaniem się od niego. Zauważyć należy, że prawo podatkowe przewiduje, na wniosek zainteresowanego odraczanie płatności i rozkładanie na raty należności podatkowych, w tym i zaległości podatkowych, gdy ważny interes podatnika za tym przemawia ( art. 48 ustawy – Ordynacja podatkowa z 1997r ). Tym samym podatnik, nie mogąc uregulować w terminie podatku, ma prawne instrumenty dla zmiany terminu jego płatności. Jeżeli uzyska on odroczenie terminu płatności lub rozłożenie podatku na raty, to reguluje go wówczas w ustalonym terminie ( z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27.03.2003r sygn. akt I KZP 2/03 ).</p> <p>W ocenie Sądu oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, albowiem pomimo obiektywnie posiadanych możliwości finansowych uporczywie nie wpłacali należności z tytułu podatku od nieruchomości od 2014r. W roku 2016r oskarżony <span class="anon-block">W. K.</span> otrzymał paszport, zatem musiał uiścić stosowną opłatę. Poza tym paszport jest dokumentem wymaganym w podróży zagranicznej, a skoro był on potrzebny oskarżonemu więc należy przypuszczać iż co najmniej ją planował. Natomiast oskarżona <span class="anon-block">E. K.</span> utrzymuje się z emerytury, więc osiąga stały miesięczny dochód.</p> <p>Wymierzając oskarżonym karę Sąd uwzględnił ich dotychczasową niekaralność i fakt, iż to oskarżona dokonuje spłaty zadłużenia – jest jej potrącana z emerytury k. 83. Oskarżony w ogóle nie interesuje się swoimi sprawami finansowymi, nie kontaktuje się z małżonką ani nie spłaca zadłużenia.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618§1pkt 11 kpk</a> w zw.z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113§1kks</a> Sąd przyznał wynagrodzenie adw. <span class="anon-block">W. O.</span> i adw. <span class="anon-block">L. R.</span> za obronę wykonywaną z urzędu. Kwoty należności są odmienne, ponieważ adw. <span class="anon-block">W. O.</span> został ustanowiony jako obrońca z urzędu już w toku postępowania przygotowawczego - §17 ust 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – Dz. U. z 2016r poz. 1714). Natomiast wysokość wynagrodzenia przyznanego adw. <span class="anon-block">L. R.</span> wynika z § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 w/w rozporządzenia. Przyznane wynagrodzenia w myśl § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia uwzględniają stawkę podatku VAT.</p> <p>Sąd zwolnił oskarżonych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ponieważ oskarżona <span class="anon-block">E. K.</span> nie osiąga dochodów pozwalających na ich uiszczenie, zaś odnośnie oskarżonego <span class="anon-block">W. K.</span> Sąd nie mógł w tym zakresie poczynić żadnych ustaleń.</p> <p>{KONIEC}</p> </div>