I OSK 1228/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1976/06 odrzucającego skargę Z. B. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. B. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z art. 59 § 1 zd. drugie kpa wynika zaś, że od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie, o przywróceniu terminu postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia - art. 59 § 2 kpa, a przepis ten wskazuje wyraźnie na ostateczność postanowień dotyczących wyłącznie pozytywnego dla strony rozpatrzenia wniosku, czyli przywrócenia terminu. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że błędne pouczenie co do środków zaskarżenia (w tym przypadku zawarte w postanowieniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 sierpnia 2006 r. pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego) nie może szkodzić stronie, która może ubiegać się o przywrócenie terminu do prawidłowego wniesienia środka odwoławczego. W skardze kasacyjnej wniesionej przez Ministra Obrony Narodowej wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który w wyniku błędnej wykładni art. 59 § 2 kpa naruszył przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że art. 59 § 2 kpa stanowi lex specialis w stosunku do art. 59 § 1, stąd nie sposób zgodzić się z przyjętą przez Sąd I instancji tezą, że ma on zastosowanie wyłącznie, gdy organ wydał postanowienie pozytywne dla strony. Zgodnie z dominującym w doktrynie poglądem na postanowienie wydane na podstawie art. 59 § 2 kpa nie służy zażalenie, lecz skarga do sądu administracyjnego, gdyż jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyr. NSA z dnia 28 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1543/00, Lex 82671). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 59 § 2 kpa, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zarzut ten należy uznać za uzasadniony. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych podlegają m.in. postanowienia kończące postępowanie administracyjne. Jak przyjęto w judykaturze postanowienia te, to takie, które uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do danej decyzji i powodują, że staje się ona ostateczna. Postanowieniem takim jest niewątpliwie wydane na podstawie art. 59 § 2 kpa postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarówno w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2006 s. 341), jak i w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 28.01.2002., I SA 1543/00, Lex 82671, wyrok NSA z dnia 24.01.2006, II OSK 50/05, Lex 220815) przyjęto jednolicie, że postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia zamykają postępowanie. Od takich postanowień, jako ostatecznych, służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.