I OSK 388/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1050/16 w sprawie ze skargi R.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1050/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku funkcyjnego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. (pkt 1); umorzył postępowanie administracyjne (pkt 2). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r."), obniżył R.W. z dniem 1 kwietnia 2016 r. dodatek funkcyjny do kwoty 3.000 złotych miesięcznie. Przedmiotowemu rozkazowi personalnemu, w oparciu o art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a."), nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek wniesienia przez R.W. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] mianował R.W. na stanowisko naczelnika Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą KWP w [...] i ustalił wysokość dodatku funkcyjnego w kwocie 1.650 zł. Następnie wysokość przedmiotowego dodatku była kształtowana rozkazami personalnymi Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]: z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o podwyższeniu z kwoty 1.750 zł do kwoty 1.850 zł, z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o podwyższeniu do kwoty 2.050 zł., z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o podwyższeniu do kwoty 2.400 zł miesięcznie, z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o podwyższeniu na okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. do kwoty 3.600 złotych miesięcznie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość dodatku funkcyjnego policjanta jest kształtowana przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zmiana wysokości dodatku funkcyjnego ustalonego na danym stanowisku jest dokonywana poprzez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową wysokość tego dodatku. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, z rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wynika, że podwyższenie wyżej wymienionemu policjantowi dodatku funkcyjnego z dniem 1 marca 2016 r. zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z uzasadnienia powołanego rozkazu personalnego. Skoro R.W. z dniem 1 października 2015 r. ustalono dodatek funkcyjny w kwocie 2.400 zł miesięcznie na stanowisku [...] (rozkaz personalny KWP w [...] z dnia 8 października 2015 r. [...]), a uprzednio przedmiotowy dodatek ustalono w kwocie 2.050 zł miesięcznie od dnia 1 września 2015 r. (rozkaz personalny KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]), to brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że przy niezmienionej randze zajmowanego stanowiska służbowego, zakresie ponoszonej odpowiedzialności i poziomie posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, dokonana po raz kolejny w okresie czterech miesięcy (od dnia 8 października 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r.) ocena wywiązywania się przez niego z obowiązków oraz realizacji zadań służbowych stanowiła wyłączną przesłankę ustalenia dodatku funkcyjnego w kwocie 3.600 zł miesięcznie, a więc w kwocie o 1.200 zł wyższej niż dotychczasowa. Twierdzenie o istnieniu innych, niewymienionych w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], przesłanek dokonania podwyższenia dodatku funkcyjnego znajduje potwierdzenie w fakcie, że w okresie od dnia 22 października 2014 r. do dnia 8 października 2015 r. wysoka ocena wywiązywania się przez R.W. z obowiązków służbowych, na którą powoływano się w kolejnych rozkazach personalnych o podwyższeniu tego dodatku, stanowiła przesłankę podwyższenia dodatku funkcyjnego o łączną kwotę 650 zł miesięcznie. Organ odwoławczy wskazał, że nie negując wysokiej oceny wywiązywania się przez wyżej wymienionego policjanta z obowiązków służbowych, jest uprawniony do stwierdzenia, że ustały inne przesłanki uzasadniające podwyższenie dodatku funkcyjnego do kwoty 3.600 zł miesięcznie. Z tego względu obniżenie tego dodatku nastąpiło do kwoty 3.000 zł miesięcznie, czyli do kwoty uwzględniającej wysoką ocenę służby. Ustalona rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] kwota należnego R.W. na zajmowanym stanowisku Naczelnika Wydziału dodatku funkcyjnego jest o 600 zł wyższa, niż przysługująca przed dniem 1 marca 2016 r. Komendant Główny Policji podał także, iż z brzmienia § 8 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. wynika, że wysokość dodatku funkcyjnego została pozostawiona uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7, może podwyższyć bądź obniżyć omawiany dodatek (z zastrzeżeniem przypadków, gdy obniżenie jest obligatoryjne). Przełożony policjanta dysponuje możliwością zmiany wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego w przypadku stwierdzenia, że przyznana kwota dodatku nie koresponduje z przesłankami warunkującymi przyznanie tego dodatku w określonej wysokości. Kwota ustalonego R.W. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] dodatku funkcyjnego jest adekwatna do rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz szczebla działania i wielkości kierowanej komórki organizacyjnej Policji. Uwzględnia też rodzaj i poziom posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Średnia wysokość dodatku funkcyjnego na stanowisku [...] w [...] wynosiła ok. 2.000 zł wg stanu na dzień 1 stycznia 2016 r., zaś kwoty dodatków tego rzędu, co przyznany R.W. najczęściej są przyznawane osobom pełniącym służbę na stanowiskach zastępców komendantów wojewódzkich Policji. Dodatek funkcyjny w kwocie 3.000 zł miesięcznie nie może być traktowany jako naruszający ważny interes policjanta. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. stwierdził, że wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji nie może zostać uwzględniony. W niniejszej sprawie nie istnieje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Nie występuje przypadek wadliwości decyzji nieostatecznej ani okoliczność wywołania nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmiany okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku funkcyjnego mogą zostać odwrócone w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z powodu jego wadliwości. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi R.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił: - naruszenie prawa materialnego: § 8 ust. 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez niewykazanie zmiany zakresu obowiązków służbowych, bądź innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości, przyczyn i powodów uzasadniających jego obniżenie do wskazanej w spornym rozkazie personalnym wysokości, - naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U z 2015 r., poz. 355 ze zm.), który gwarantuje policjantowi w razie zwolnienia od zajęć służbowych dodatki do uposażenia należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, - naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 6, art. 7, art. 8, art 9, art. 10 § 1, art. 77 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, brak powiadomienia o wszczęciu postępowania, uniemożliwienie zapoznania się z materiałami dowodowymi oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] , - naruszenie art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności bez podania przesłanki uzasadniającej to postanowienie. W uzasadnieniu skargi podał, że nominacja na stanowisko [...] łączyła się z przyznaniem dodatku funkcyjnego, adekwatnego do rangi stanowiska, odpowiedzialności i kwalifikacji zawodowych. W odbywającej się na przełomie listopada i grudnia 2015 r. rozmowie skarżącego z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], Zastępcą Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] oraz Naczelnikiem Wydziału [...] – Komendant Wojewódzki Policji bardzo wysoko ocenił profesjonalizm i jego zaangażowanie na stanowisku naczelnika Wydziału. Zdaniem R.W., przykładem znaczących osiągnięć była m.in.: zmiana profilu działalności wydziału z [...] na [...] czy utworzenie sekcji [...]. Ponadto jako [...] wdrożył on do realizacji koncepcję [...] na terenie garnizonu [...]. Doprowadził i utrzymywał na najwyższym krajowym poziomie wykrywalność przestępstw gospodarczych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględniając wymienione wyżej okoliczności, podjął decyzję o podwyższeniu mu dodatku służbowego o 50% (rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o podwyższeniu dodatku funkcyjnego do kwoty 3 600 zł miesięcznie na okres od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia 2016 r.). Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] obniżył przyznany dodatek funkcyjny o 600 zł od dnia 1 kwietnia 2016 r., motywując swoje rozstrzygnięcie prymatem interesu społecznego nad indywidualnym oraz racjonalnym wydatkowaniem środków publicznych. W ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien zbadać, według jakich kryteriów organ pierwszej instancji dokonał analizy stopnia realizacji zadań i czynności służbowych uzasadniających obniżenie przyznanego wcześniej dodatku funkcyjnego. Nie istnieją bowiem żadne dowody na to, aby zdezaktualizowały się przesłanki faktyczne uzasadniające podwyżkę dodatku. Skoro Komendant Wojewódzki Policji w [...] twierdzi przeciwnie, powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznowić postępowanie administracyjne i zbadać podstawy do uchylenia rozkazu podwyższającego dodatek. Podstawa prawna podana w spornym rozkazie personalnym nie znajduje uzasadnienia w dowodach przedstawionych przez organ. Opinia służbowa nie zawierała żadnych negatywnych ocen, a w ostatnim okresie był on wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Skarżący zaznaczył, że w okresie od dnia [...] marca do dnia 1 kwietnia 2016 r. był zwolniony od zajęć służbowych z uwagi na chorobę. Zmiana uposażenia nastąpiła w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Stanowiło to naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który gwarantuje mu zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do zbadania, czy organy Policji miały podstawę do obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego do kwoty 3.000 zł. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Wysokość dodatku funkcyjnego policjanta jest kształtowana przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który w tym zakresie wydaje decyzje administracyjne. Przy czym z przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. wynika, że zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana przez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową jego wysokość. Przełożony w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 rozporządzenia, może podwyższyć lub obniżać przedmiotowy dodatek. Stosownie do treści § 8 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W świetle § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. Przepis § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Zgodnie z § 8 ust. 7 rozporządzenia, będącego podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, którego granice wyznaczają z jednej strony materialne przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w powołanym wyżej przepisie prawa, z drugiej reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.), a także wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Oznacza to, że przedmiotem oceny sądu jest zbadanie czy zastosowano prawidłowo § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001r., a następnie (o ile Sąd stwierdzi, że zachodziły przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w tym przepisie) ocena dokonanego przez organ uznania oraz zastosowanej przez niego w tym zakresie argumentacji. Z powołanego wyżej przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia wynika, że ustawodawca określił trzy alternatywne przesłanki, których zaistnienie uprawnia do obniżenia dodatku funkcyjnego. Przesłanki te, to: 1) zmiana zakresu obowiązków służbowych, 2) zmiana warunków służby, 3) ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości. W sprawie nie nasuwa wątpliwości fakt, że w okresie od dnia [...] marca 2016 r. (data wydania rozkazu personalnego obniżającego dodatek funkcyjny) do dnia [...] kwietnia 2016 r. (data ustania stosunku służbowego) nie doszło do zmiany zakresu obowiązków służbowych oraz zmiany warunków służby skarżącego. W podanym okresie, aż do dnia zakończenia służby w Policji, pełnił on funkcję naczelnika Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby w tym okresie został zmieniony zakres obowiązków służbowych przypisanych do stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego. Wobec powyższego należało rozważyć, czy doszło do spełnienia trzeciej przesłanki określonej w § 8 ust. 7 rozporządzenia, a mianowicie, czy ustały inne przesłanki, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości, tj. w wysokości 3.600 zł. Z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wynika, że dodatek funkcyjny został skarżącemu podwyższony na okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. do kwoty 3.600 zł "w związku z pozytywną oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz stopnia realizacji zadań i czynności służbowych, a także planowanym zwiększeniem liczby realizowanych w wyżej wymienionym okresie zadań i czynności służbowych". Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji wynika, że organy podtrzymały dotychczasową pozytywną ocenę R.W. Komendant Główny Policji wprost stwierdził, iż nie neguje wysokiej oceny wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego). Pozostało zatem do zbadania, czy organy wykazały, że w analizowanym okresie doszło do zmniejszenia (lub też nie doszło do zwiększenia) planowanej liczby realizowanych zadań i czynności służbowych. Dokładna analiza treści uzasadnień rozkazów personalnych organów obu instancji wskazuje, że w ogóle nie odniosły się do tej kwestii. Podały, że w ich ocenie, podwyższenie R.W. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. dodatku funkcyjnego do kwoty 3600 zł było związane z jego odejściem ze służby w Policji, a przez to było wadliwe. Stwierdziły, że ta okoliczność była rzeczywistym powodem podwyższenia skarżącemu dodatku funkcyjnego i nie została ona wymieniona w rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, opisane powyżej motywy obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego nie odpowiadają przesłankom określonym w § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Kontrola prawidłowości rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] nie może odbywać się poprzez stosowanie regulacji zawartej w § 8 ust. 7 rozporządzenia. Przesłanki zawarte w tym przepisie odnoszą się bowiem, ogólnie rzecz ujmując, do zmiany elementów stosunku służbowego policjanta, a nie do wadliwości uprzednio wydawanych rozkazów personalnych. Ewentualne wady wcześniej wydawanych rozkazów personalnych mogą być usuwane w trybie do tego przewidzianym, a więc w postępowaniu z art. 145 albo art. 156 K.p.a., a nie w oparciu o § 8 ust. 7 rozporządzenia. Z akt personalnych R.W. wynika, że jego stosunek służbowy ustał z dniem [...] kwietnia 2016 r. Po uchyleniu przez Sąd zaskarżonych rozkazów personalnych sprawa musiałaby zostać przez organ pierwszej instancji umorzona, jako że orzekanie o dodatku funkcyjnym dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby. Ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie i dodatki z nim związane jest świadczeniem przysługującym wyłącznie z tytułu stosunku służbowego. Przepis art. 145 § 3 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r., w świetle art. 105 § 1 K.p.a. orzekanie o dodatku funkcyjnym stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość przedmiotowa wiąże się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego ze względu na brak przepisów prawa stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji lub brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, gdyż uposażenie, z którym jest bezpośrednio związany dodatek funkcyjny, przysługuje tylko policjantowi. W takim stanie faktycznym organy nie mają możliwości orzekania wobec skarżącego, który nie jest już policjantem o uposażeniu (dodatku funkcyjnym). Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 sentencji wyroku zostało wydane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wykluczający kontrolę instancyjną, tj. wewnętrzną sprzeczność poszczególnych części uzasadnienia wyroku, brak wskazania jaki stan faktyczny został przyjęty za podstawę orzekania na gruncie przedmiotowej sprawy (Sąd pierwszej instancji ograniczył się bowiem jedynie do wskazania poszczególnych etapów sprawy oraz przytoczenia treści podnoszonych w toku postępowania przez organy administracji publicznej i stronę twierdzeń oraz norm prawnych), a także niewyjaśnienie przyczyn uznania, iż organy wydając decyzje administracyjne dotyczące R.W. naruszyły § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r., b) art. 145 § 3 P.p.s.a. i w związku z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego stało się bezprzedmiotowe w całości i w konsekwencji umorzenie postępowania administracyjnego, które powinno zostać merytorycznie rozpoznane, a rozstrzygnięcie powinno dotyczyć okresu sprzed ustania stosunku służbowego, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, dalej w skrócie "P.u.s.a.") w związku z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), poprzez dokonanie wadliwej kontroli postępowania organu odwoławczego w oparciu o kryteria "słuszności" i "celowości", a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i wadliwe uznanie, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji w [...], naruszyli przepisy prawa materialnego, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w związku z art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art 80 i art 107 § 3 K.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie za podstawę orzekania na gruncie niniejszej sprawy wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w sytuacji, gdy z uzasadnienia wyroku z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1050/16 jednoznacznie wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzucił zarówno Komendantowi Głównemu Policji oraz jak i organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, tj. m.in. stwierdził, iż "(...) Dokładna analiza treści uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć wskazuje, że organy w ogóle nie odniosły się do tej kwestii a także nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, które stanowiło przyczynę niewłaściwego zastosowania § 8 ust 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i ostatecznie doprowadziło do uwzględnienia skargi". 2) przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przełożony właściwy w sprawach osobowych, który ustala wysokość dodatku funkcyjnego, w sytuacji stwierdzenia, że przyznana kwota tego dodatku nie koresponduje z przesłankami określonymi w w/w rozporządzeniu, warunkującymi przyznanie go w określonej wysokości, nie jest uprawniony do obniżenia policjantowi tego dodatku. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o: - uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie (art. 188 P.p.s.a.), w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; - względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 P.p.s.a.). - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; - zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. R.W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przypomnieć należy, że dla uznania podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. za usprawiedliwioną nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z dnia: 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/04, LEX nr 129933; 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej. Naruszenie powyższych przepisów upatruje w niezawarciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska odnośnie stanu faktycznego ustalonego w sprawie, niewskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnieniu dlaczego stwierdził naruszenie przez organ przepisu § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, iż przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, określającym wymogi uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzut naruszenia tego przepisu jest zobowiązany do kontroli jedynie zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ramach przedstawienia stanu sprawy podał, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, a także wskazał i szczegółowo wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Z wywodów Sądu pierwszej instancji wynika, iż przyjął, że organ powołując jako podstawę materialnoprawną obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. nie wykazał zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, w tym kwestii zmniejszenia (lub też zwiększenia) planowanej liczby realizowanych zadań i czynności służbowych w analizowanym okresie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykazał, jaką przyjął wykładnię powołanego wyżej przepisu rozporządzenia zastosowanego w sprawie, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia przez organ prawa materialnego oraz co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść również zarzuty naruszenia art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego stało się bezprzedmiotowe w całości i w konsekwencji umorzenie postępowania administracyjnego, jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez dokonanie wadliwej kontroli postępowania organu odwoławczego w oparciu o kryteria "słuszności" i "celowości", a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i wadliwe uznanie, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego. Istota pierwszego z tych zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego i zastosowania art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt rozwiązania stosunku służbowego z policjantem po wydaniu decyzji przez organy obu instancji nie przesądza o braku możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy obniżenia mu dodatku funkcyjnego, która została zainicjowana i dotyczy okresu przed zwolnieniem policjanta ze służby w Policji (por. wyroki NSA z dnia 18 maja 2016r. sygn. akt I OSK 3083/15, I OSK 3126/14). W sprawie jest niesporne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem (pkt 1 sentencji wyroku) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego. Bezsporny jest również fakt, iż wyżej wymieniony policjant został ze służby w Policji zwolniony z dniem [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że w sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 §1 K.p.a., gdyż od dnia wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie obniżenia R.W. dodatku funkcyjnego sytuacja faktyczna i prawna związana z jego stosunkiem służbowym uległa istotnej zmianie. Jak wyżej podano został on z dniem [...] kwietnia 2016 r. ze służby w Policji zwolniony. Ustalenie prawa do dodatku funkcyjnego w określonej wysokości jako elementu uposażenia dotyczy wyłącznie policjanta, gdyż tylko jemu przysługuje uposażenie, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 ustawy o Policji). Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby (art. 106 ust. 3 cyt. ustawy). Nie można ustalić obniżenia dodatku funkcyjnego w sytuacji, gdy po stronie zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Z tego względu zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 3 P.p.s.a. i umorzenie postępowania administracyjnego było prawidłowe. Jednocześnie zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. równocześnie nie wskazał, jaki przepis prawa materialnego stanowi podstawę do kształtowania wysokości dodatku funkcyjnego za okres miniony, wobec policjanta zwolnionego ze służby. Wydany w tej sprawie przez organ pierwszej instancji rozkaz personalny o obniżeniu wyżej wymienionemu dodatku funkcyjnego, podobnie jak rozkazy personalne o podwyższeniu mu przedmiotowego dodatku, kształtowały jego sytuację prawną jako policjanta na przyszłość. Rozpoznawana sprawa dotyczyła obniżenia mu dodatku funkcyjnego. Oznacza to, że jej przedmiotem nie była i nie mogła być weryfikacja legalności uprzedniego rozkazu personalnego o podwyższeniu tego dodatku. W tej sprawie postępowanie nie było bowiem prowadzone w trybie nadzwyczajnym, ani w trybie zmiany decyzji dotychczasowej. Ponadto skarżący kasacyjnie nie zakwestionował, że rozkazy personalne w przedmiocie dodatku funkcyjnego mają charakter konstytutywny, co jest instrumentem ochrony uposażenia policjanta i nie zmienia tego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Jest on wyłącznie podstawą do egzekowania decyzji jeszcze nieostatecznej, nie ma wpływu na moment uzyskania przez orzeczenie przymiotu ostateczności. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentem uzasadniającym dopuszczalność prowadzenia przedmiotowego postępowania po ustaniu stosunku służbowego nie może być odwołanie się do wyroków wydanych w innych sprawach. Po pierwsze, związanie wyrokiem prawomocnym istnieje w sprawie, w której go wydano. Wyrok stanowi rozstrzygnięcie określonej sprawy indywidualnej, formułuje normę indywidualną i konkretną, a nie generalną. Nie jest zatem dopuszczalne traktowanie sformułowanej przez sąd w innym postępowaniu normy indywidualnej jako normy o charakterze generalnym, mogącej być podstawą innego rozstrzygnięcia, taka praktyka narusza zasadę prymatu ustawy i aktów prawnych powszechnie obowiązujących, zasadę orzekania na podstawie prawa, a nie na podstawie rozstrzygnięć sądowych. Kolejnym warunkiem odwoływania się do stanowiska wyrażonego w innej sprawie jest wykazanie tożsamości stanu prawnego i faktycznego obu przypadków, rozstrzygniętego prawomocnie i rozstrzyganego. Tylko tożsamość tych stanów pozwala na powielenie stanowiska zajętego w innej sprawie, czego wyrazem jest zastosowanie do takich samych okoliczności faktycznych tego samego przepisu prawa i dokonanie takiej samej jego wykładni. W przywołanych w skardze kasacyjnej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 3083/15 i 3126/14 postawiono tezę, że policjant ma prawo do uzyskania rozstrzygnięcia wniosku złożonego przez siebie, odnoszącego się do uprawnień związanych ze stosunkiem służbowym. Wyroki te odnosiły się do zupełnie innego problemu, jakim była dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie przyznania dodatku służbowego na wniosek policjanta, w sytuacji gdy organy negowały możliwość wnioskowego trybu wszczęcia postępowania. Przedmiotem analizy były inne przepisy prawa materialnego, rozważane w kontekście dopuszczalności złożenia przez policjanta wniosku o podwyższenie dodatku służbowego. Odmienny stan faktyczny i prawny spraw nie pozwala na proste przeniesienie sformułowanej w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego tezy o rozpoznaniu wniosku policjanta w odniesieniu do okresu, w jakim pozostawał w służbie (bez przesądzania wyniku tego rozpoznania), do okoliczności i podstaw prawnych niniejszej sprawy. Kolejny z zarzutów naruszenia przepisów postępowania zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał wadliwej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż uczynił to w oparciu o kryteria "słuszności" i "celowości", a nie według kryterium legalności, a także nie dokonał wszechstronnej i prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i wadliwie uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie został on w żaden sposób przez autora skargi kasacyjnej uzasadniony. W konsekwencji wadliwość sformułowania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w związku z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie jego merytorycznej kontroli. W związku z powyższym jedynie ubocznie zauważyć należy, iż analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego wyłącznie w oparciu o kryterium legalności i prawidłowo uznał, iż organy obu instancji orzekające w sprawie naruszyły powołany wyżej przepis prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Ograniczenie się przez autora skargi kasacyjnej do zacytowania fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a następnie stwierdzenia, że w sprawie doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, które stanowiło przyczynę niewłaściwego zastosowania powołanego wyżej przepisu rozporządzenia i ostatecznie doprowadziło do uwzględnienia skargi, bez wykazania, na czym dokładnie polegało naruszenie tych przepisów, nie wypełnia obowiązku nałożonego na autora skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Brak ten uniemożliwia rozważenie przez Sąd drugiej instancji zasadności tego zarzutu. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez jego błędną, wykładnię Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest on niezasadny. Powyższy zarzut zmierza do wykazania, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że przełożony właściwy w sprawach osobowych, który ustala wysokość dodatku funkcyjnego, w sytuacji, gdy stwierdzi, że przyznana kwota dodatku nie koresponduje z przesłankami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., warunkującymi przyznanie go w określonej wysokości, nie jest uprawniony do obniżenia policjantowi tego dodatku. W świetle tego przepisu dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Dla zastosowania przez organ Policji omawianego przepisu w pierwszej kolejności niezbędne jest zatem wykazanie, że zachodziły przesłanki do obniżenia policjantowi dodatku funkcyjnego, o których mowa w tym przepisie, a następnie uzasadnienie jego wysokości przy uwzględnieniu treści § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. W tym przypadku uznanie organu jest ograniczone wyłącznie do samej możliwości obniżenia dodatku funkcyjnego do określonej wysokości, ale tylko w sytuacji zaistnienia przesłanek wymienionych w § 8 ust. 7, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w § 8 ust. 4, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia. Dokonywanie przez organ Policji oceny zasadności rozkazu personalnego o podwyższeniu policjantowi dodatku funkcyjnego, poprzez odwoływanie się do wcześniej wydanych w tym przedmiocie rozkazów personalnych bez badania w postępowaniu o obniżenie tego dodatku istotnych okoliczności sprawy w odniesieniu do przesłanek zawartych w § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowi naruszenie tego przepisu. Oznacza to, że dla zastosowania powyższego przepisu i obniżenia policjantowi dodatku funkcyjnego niewystarczające jest jedynie stwierdzenie, że uprzednio przyznana podwyższona kwota tego dodatku nie koresponduje z przesłankami określonymi w powołanym rozporządzeniu. Zauważyć bowiem należy, iż przesłanki określone w § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. odnoszą się do zmiany elementów stosunku służbowego policjanta, a nie do wadliwości uprzednio wydanego rozkazu personalnego o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, która może być usunięta w przewidzianym do tego postępowaniu nadzwyczajnym, a więc w trybie art. 145 albo 156 K.p.a., a nie poprzez powołany przepis rozporządzenia. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnia omówionego wyżej przepisu rozporządzenia jest prawidłowa. W konsekwencji stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku R.W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnić należy, iż zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczy wyłącznie przypadku, w którym tego rodzaju pismo sporządził profesjonalny pełnomocnik (adwokat, radca prawny, doradca podatkowy, rzecznik patentowy – art. 175 P.p.s.a.) oraz wniósł je w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził osobiście R.W.. Pismo to nie mogło zatem stanowić podstawy do zwrotu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.